Bu Blogda Ara

17 Eylül 2007 Pazartesi


BU DA DERLEDİĞİM KAMYON YAZILARINDAN BİR DEMET



Hatalıysam yüz yüze konusalım.

Aşıksan vur saza, şoförsen bas gaza…Gaz, fren, şanzıman halin duman…

Rahmetli de sollardı..

Bilmem bu gidişin dönüşü olur mu?

Rampada geçme beni düzlükte ezerim seniRampalarin ustasıyım, gözlerinin hastasıyımKarayollarında degil ,senin kollarında öleyim..Sen doğan güneş, ben yollarda çilekeş…Yollar gidişime, kızlar duruşuma hasta..
Bütün suçu 2 kadeh rakı içmekti…

Senin havan varsa, benim de ruzgarim var
Dünya dikenli bir hayat, sevenlerde mi kabahat?

Guzelliginin zekaıinı vereceksen, bana ver ben fakirimİstanbul Ankara 6 saat, sana olan sevgim 24 saat Gidişine yollar, duruşuna ben hastayım…Yaklaşma toz olursun, yollarda kaybolursun…

Y
aklaşma, tozumu yutarsın…

Eğer bu yazıyı okuyabiliyorsan, çok fazla yaklaşmıssın demektir…

Aşıksan vur saza, şoförsen bas gaza…
Gaz, fren, şanzıman halin duman…

Hatalı kullandım sıkıysa ara:054200124….

Otomobilim mi var ki sevgilim olsun, kamyoncuyum canım sağolsun…

16 Eylül 2007 Pazar


Demir tava gelir, kömür biter
Akıl başa gelir, ömür biter…


Ne geceler gördüm, ışığı bol, karanlığa mum olmuş. Ne gündüzler yaşadım karanlığa eş … Işığını kaybetmiş, gündüzünü geceler çalmış geceler yaşadım isyanla karışık umutlar besledim yarına… Öyle insanlar gördüm, nasibini iyilikten, kardeşlikten, barıştan alamamış… Yüzünden atamamış kin gölgesini… Bahçesine umut çiçekleri uğramamış yıllarca. Olumsuzluk saçmış etrafına, temiz duyguları hiçe saymış…

Ne insanlar tanıdım, nur yüzlü, iman bakışlı… Yaradana açmış kollarını, ondan başka kimseden medet ummamış… Yine de insan içinde insanca yaşamamış… Bulmuş kendini dalgalı denizinde, durgun suya kürek atmamış…

Ne mevsimler yaşadım, kışı gördüm, üşüdüm buz gibi soğuklarda… Sıcak bir nefes aradım yüreğimi ısıtacak… Nefes nefese kaldım koşturmaktan, aramaktan… Isıtır sandım bir anda yaza çevirir kışımı…Dona çevirdi yüzünü zemherim… Kışı da sevdim, soğuk yüzünü unuttum, bu da yaşamdandır, dedim… Dersimi aldım mevsimden, çare aradım yokluğa, vazgeçmedim…


Ne aylar gördüm içinde çeşitli renkler barındıran… Ne yıllar geçti köprülerin altından, sular çağlayana dönüştü, hala akıl gelmedi başa… Yanılmaktan, hatalardan ders almamış , hala var olduğunu sandığım doğrucu bir yüreği taşıdım göğsümde yıllarca… Sevgiler yaşadım karşılık beklemeyen, dostluklar yaşadım benzeri kimsede bulunmayan… Hiçbir zaman yalanı barındırmadım sandım, söyleyemediğim şeyler kaldı dün denilen dönülmez zamanlara gizledim sözlerimi… Bir de baktım, yalan söylemiş durmuşum kendime… Hep bir yanı eksik olmuş yaşamımın… Çekip gitmeyi hayalden saydığım günler oldu, hayali yaşadığım nadir anlar oldu düşlerimde gördüğüm…

Geriye dönüp bakmak gerek bazen… Geçmişi ve geleceği beyinde tartıp biçmek… Eksiğiyle, fazlasıyla kabullenmek yaşamı… Başkalarından çok kendine batırmak iğneyi… Bu gerekli… Ömür bitmeden, demir tava gelmeden, kömür bitmeden öğrenmek gerek yaşamdan gelen her duyguyu, her yaşanmışlığı, yaşanılır kılmak için hayatı…

Çok geç kalmamak için yaşama, menzile varmak için çok erken, adım atmak için çok geç, dememek için, düşünerek yaşamalı… Dönme dolap hep dönüyor çünkü, inenler de, binenler de her seferinde farklı… Zaman pusuda, yok saymayın!...


Demir tava gelir, kömür biter
Akıl başa gelir, ömür biter…

( Bu yazıyı bir kamyonda gördüm.Aslında kamyon yazılarına karşıyım, neredeyse kazalara sebep olan bir etken her zaman…Çoğu edebiyat ve özlü sözlerin kaynakları kamyonlarda…Okuma takıntısı ve alışkanlığı yapmıyor dememek mümkün değil.Kimin gözü takılmaz ki.Öyle güzel, öyle içten,öyle damardan sözler var ki hepsinde bağlanıyorsunuz.Düşündürtüyor…Yazdırıyor…)

14 Eylül 2007 Cuma

HAYIRLI RAMAZANLAR





BÜTÜN İSLAM ALEMİNİN VE İNANANLARIN RAMAZAN AYINI KUTLAR, DUALARININ VE ORUÇLARININ KABUL OLUNMASINI DİLERİM.

11 Eylül 2007 Salı

YAZAR MISIN

Bana bir şiir yaz
Bahar olsun içinde
Tomurcuk açsın gülleri
Her mısrası özlemek olsun
Şarkı olsun gönüllerde
Yüreğime yazılsın adın
Kimseler duymasın…


Bana bir küçük gül ver
Kırmızı olsun
Seninle kanasın yaralarım
Kaderimde yazı olsun
Hasret koksun buram buram bakışın
Yemin olsun her adımın
Vazgeçmek olmasın…


Geceye ay olsun yüzün
Kaymayan yıldızın olsun
Karanlıkta ışısın
Gözlerine bir küçük kuş konsun
Başını çevirme yüzümden
Kanadı kırılmasın
Bir dilek tut
İçinde ayrılık olmasın…


ferkul

8 eylül 2007-




5 Eylül 2007 Çarşamba

dd


aa


Susma,

Sen konuştukça cennet kokusu kaplar dünyayı… Kuşlarım kanat çırpar, yelken açar martılar denizler üstünde çığlık çığlığa… Sesinle baharlanır toprak, yeşillenir baharlandıkca umutlar… Uyanır karıncalar uykudan… Dizelenir yollara sıra sıra, öbek öbek yağar düşlerim. Yağmur gibi, sel gibi sesinle, ıslanırım… Islandıkça büyür içimdeki yaslı çocukluğum…

Susma,

Sen konuştukça dünya adalet çiçekleriyle beslenir… Kolu kırılmış sevdalar, bağrı yanık şarkılar, ayrılıktan dem vuramaz artık… Dirilir yaşama direncim… Her kıtasında sevinç, her cümlende huzur melodileri güzelleştirir geceyi… Gündüzden kaçamaz olurum, kucak açarım aydınlığına… Can bildiğim bütün canlar feda olur yolunda…

Susma,

Konuş, sen konuştukça şekillensin dünya, yeniden doğsun güneş… Yaz sıcağında serinletsin, zemheride ısıtsın yürekleri sesin… Yeniden kazansın savaşını sevgi, nefretten uzak yaşasın benliğim… Sesinde sevdadan yana ne varsa bilmediğim, görüyorum… Görüyorum yalansız nasıl haykırılırmış dünyaya… Çıkarsız nasıl sevdalar varmış görüyorum, kendini düşünmeden harcamak da varmış sevilen için, sesinde kaybolmak varmış… Sen konuştukça, duyuyorum…

Susma,

Sen sustukça bir hüzün oturur, çöreklenir bağrıma… Dünya sesinle güzel, nefes almak seninle kolay… Suskunluğun bir bıçak gibi kesiyor iyimser duyguları… Sen sustukça, kayboluşum başlıyor bilinmezlik dağlarında, ormanlar kesiyor önümü… Bir adım atıyorum salkım salkım meyvesiz bağlar, budak budak büyümüş yüksek ağaçlar kesiyor yolumu… Ulaşılmaz bir dağ oluyorsun, çıkamıyorum… Suskunluğun adım attırmıyor bana… Uçurum oluyor sessizliğin… Kabusum oluyor… Sen , susuyorsun…

Susma,

Sen sustukça, yürüyemez olur ayaklarım… Yere doğru eğilir başım… Bundandır nefes alamayışım… Sustukça sen, yakama yapışır kederler, yüzümden silemem gözlerini. Hıncımı rüzgardan alırım, yaşamayı şikayet bilirim sen sustukça, isyan olurum… Yaradandan sesini dilerim. Yağmur olsun yağsın isterim hiç aralıksız kalabalığıma… Sen, yalnızlık olursun konuşan mısralarımda… Sessizlik olursun çığlık çığlığa… Susarsın, ben sana kanamam… Kan gibi çöreklenirsin yüreğime, çorak dünyama yağarsın… Her gün bir parça çalarım kendimden, sen’den… Bu büyük boşluk senden kalır bana geriye… Yalnızlık olurum…

Susma,

Sen sustukça kayboluyorum…


ferkul


28 Ağustos 2007

28 Ağustos 2007 Salı


Yorgun bir köylüyüm
Kalabalıklarda unutulmuş.
Elimde bavulum,
Yüreğimde umudum,
Şehir sevdasına,
Yollara düşmüşüm…



Bin bir umutla çıkmıştım yola. Başka sandım, daha çok kazanır, daha çok yenilenir, sandım düşüncelerim… Topraktaki fidanlarım büyür sandım şehrin kalabalığında kaybolursam… Unuturum sandım Ayşe kadını, uzaklara karışırsam…

Bizim toprağımızda insanlar yağmurla beslenir, sevda kaşığımızda, şefkat kapımızda bekler yolunu… Selam bahçelere, tarlalara serpilmiş çiçekler gibi, besler dostluklarımızı… Uzak bakışlarda saklanmaz gülüşlerimiz. İçtendir, samimidir, kin büyütmez kardeşliğimiz…


Yitik insanlar şehri burası… Konuştukça bağırıyor gözleri. … Şefkati yok saymış… Işıktan nasibini almamış yürekleri. Gündüzü gece, gecesi aydınlıklarda boğulmuş. Çok koşmaktan yorulmuş, şefkat nedir, sevgi ne demektir, almadan vermek neydi, unutmuş… Bu şehri sevmedim, bu şehir insanlarını tüketmiş, yutmuş…


Yoruldum bu şehirde… Issızlığı kalabalığında, cesareti yüreksizliğinde kendisiyle birlikte yok etmiş gitmiş insanları..Beni de yutmadan bu şehir , karanlığında kaybolmadan, insanında yok olmadan, köyümün serin suyundan, içeyim. Ayşe kadınımın o tanıdık, saf sessizliğindeki sesinde bulayım kendimi.Anacığımın katışıksız sevgisinde yüzeyim…

Köyüme döneyim…


ferkul



26 Ağustos 2007


3 Ağustos 2007 Cuma

BİR TUTAM YAŞAM GETİR


BİR TUTAM YAŞAM GETİR



Bir tutam yaşam, getir

Seninle yaratılsın gökyüzü

Sevgiden bir dünya kur,

Uçur bütün kuşlarını,

Şarkıları hayat bulsun!...

Bir avuç yağmur biriktir

Ellerine yağsın yağmur,

Toprağa çevir yüzünü…

Bir küçük fidan getir,

Adı umut olsun,

Her cümlesi şiir

Her bakışı

Sevda olsun,

Adı, ‘ insan ’, olsun,

Artık, DOĞSUN!...





Bir gül yaprağı iliştir göğsüne..Gül kokusu kaplasın yüreğini…Kötü rüzgarlar kokusuyla kaybolsun.Dostluk saç, umut saç, bütün güzellikler doğumu yaşatsın benliğinde.Unutulmuş ne varsa sevgiden, iyilikten kalan, hatırlansın yıllar boyu…Seninle bilsin insanlık, gerçekten insan olmanın ne olduğunu…Kin barındırma göğsünde…



En çok pembe gözlük yaraşır sana… Bütün siyah gözlere inat, renklerin hepsi pembeye dönüşsün dünyanda… Yeniden, seninle yaratılsın gökyüzü… Bulutlar pembeye boyansın…Yer sallansın renklerin dansından…Gülücüklerin pembeyle bezensin!.. Bir demet sevgi yeşert içinde umut barındıran…



Bir avuç yağmur damlası biriktir avucunda… Ellerine yağsın yağmur, her damlası umut olsun, sevda olsun, aşk olsun, dua olsun yaratana. Çünkü her damla yağmurla yeniden dirilir toprak…Topraktan al öğüdünü, sevincini ,yaşama dair ne varsa senden kalan…Toprakla yeşersin: dal dal, tomurcuk tomurcuk fidan olsun sevincin içinde…Bir damlası ol yağmurun…İnsan olmanın diriliğini, tazeliğini göster bütün kuruyan dallara…Ellerinle besle yağmuru…Yağsın, yağsın hiç durmadan…Aralıksız beslesin yalın sevda çiçeklerini…



Bir parça hasret getir, sıladan… Uzakları yakın eden bir dünya kur kendine.Kırılmışlıklardan, utanmamışlıklardan arınmış, yaşanılmamışlıkları hatırlatan .Yeniyi tanıt beynine, eskimiş , yıpratılmış ne varsa geride kalsın dünyanda…Özlemleri su içer gibi yaşamdan say, kana kana iç hasret kaldığın o kirlenmemiş, yalansız gözlerin suyundan….



Bir adım at, nasıl yaraşır yollara senin attığın küçük bir adım göreceksin… Görerek, yaşayarak, nefes alarak attığın her adım; benliğini bulduracak sonunda..Nasıl aşılır dağlar, nerede bulunur özlemler, nasıl yıkılır mesafeler? Göster yürümekten aşınmış, ama hiç yürümemiş ayaklara… Her adımla büyüsün içindeki sevinç, yaşama tutkusu, direnişin yükseltsin umudunu…



Bir tutam yaşam getir sevda bahçelerinden… Demet demet kuşansın gözlerin sevgiyle. Umutla beze yüreğini …Kuşlar uçur gökyüzüne kardeşlikten, barıştan yana… Bütün kavgalara inat şarkılarını dinlesin, yer, gök, deniz, dağ, ova… Kuş sesleriyle büyüsün içindeki çocukların …



Bir küçük insan gelsin dünyaya, hoşgörü olsun, ümit olsun, sevinç olsun, mutluluktan doğmuş olsun… Adı su olsun, şiir olsun, yağmur olsun, toprak olsun… Yaşamak olsun…



Bir ‘ insan ’ doğsun, adı sevda olsun!…



ADI; ’ SEN ‘ OLSUN!.



Artık Doğsun!………



ferkul



2Ağustos 2007

02.11