BİTİŞ ŞARKISI

Her şey bitiyor, hayat, su, hava, nefes, sevgi, yaşanılmışlıklar, hatıralar... Bitirilişi yaşatan bir yaşam döngüsü içinde hızla geçip gidiyor günlerimiz… Mevsimler bitiyor, yüzler değişiyor, dostlar değişiyor, insanlar tükeniyor… Her bitişin ardında yeni bir başlangıç olduğunu sanırdım eskiden… Yeniler eskileri getirmiyor halbuki, hiç bir şey eskinin güzelliğini, yerini alamıyor. Yeniliği yaşatan her duygu, her olay, bitişi tekrarlatıp hatırlatır gibi, önümüze yığılı bir hatıra, bir resim albümü gibi seriliyor. Her bitiş yavaş yavaş kendi tükenişimizi hazırlıyor galiba.

Gün biter, su biter, kara gün geçer, mutluluk biter, sevgi, biter…
Bitişin bu kadar çok yaşandığı bir dünyada başlangıçları çoğaltmak neye yarar?

Çok şey öğrendik, çok yol katettik, yürüyüşümüz çok uzun sürdü bu hayat yolunda, çok yağmurlar gördük ıslanmadan… Dışarıdan seyrettiğimiz çok fazla mevsimi içeride kendimizi tüketerek bitirdik her doğan günle… .Yazlar bitti baharı görmeden, çok kışlar eskidi soğuğu dondursa da… Bitiverdi… Çok dostlar kaybettik, çok fazla şeyler çalındı, tüketildi benliğimizden… Asl olan nedir, bilmek o kadar zor ki bu bitişin arkasında gizlenen meçhul bir yaşanılmışlık mecburiyeti mi, yoksa kendi kendimize ettiğimiz bir fenalık mı, her şeyi tüketmek?.. Son denilen her başlangıcı hazırlayan da bizleriz aslında…

Küçük, mini mini bir bebekti insan, önce gözyaşlarını tüketti, gereğinden çok fazla harcayarak… Büyüdüğü söylenilen zamanlara saklamayı düşünemedi.Kim söyleyebilir ki bebeklik ve ilk gençlik yıllarındaki kadar özgürce salıverebildiğini gözyaşlarını?.. Ağlamaktan da çok uzağız artık, belki kendimizden uzaklaştığımız kadar…

Küçücüktü, büyümek nedir bilmeden, özlemişti büyümeyi… Bilseydi , katı bir gerçeklik olduğunu, özler miydi?.. Masumiyet vardı o zamanlar, adı belli bir çaresizlikti koşan zaman içinde… Minik bir safiyet taşıyordu küçük ellerin yumuşaklığı… Kalbe yansımıştı, pırıl pırıl bir temizlik taşıyordu kalbini, ılık bir masumiyet veriyordu çevresine… Zaman gözlerdeki ışığı söndürdü, kaybetti, kalbe yansıttığı sertliğiyle bir yalan, çok bilmişlik bitirdi masumiyeti… Ellerimizi de kirlettik çok defa, yıkayamadan geçiverdi günler…

Barışı bitirdik kavgayı yaşamaktan, nefes almayı unuttuk barışçıl mevsimlerin sıcaklığında… Kavgalarımız da masumcaydı o zamanlar… Affedişler de , kavgalar kadar gerçeği yansıtırdı… O barışmalardaydı gerçek mutluluk belki de. Şimdi, barışın içinde gizli savaşa hazır insanlar… Duygularda, her söylenilen sözde art niyet arar olduk, her geçen günle artan bir inanmazlık duvarı ördük çevremize…

Ve büyüdük, büyümeyi bir marifet sanarak, her geçen yıldan kuvvet alarak… Bu büyüyüş bir nevi küçülüşe dönüştürdü yaşantımızı… Küçüldükçe sert bir duvara çarptı umutlarımız… Duvalar da bitti...Kalakaldık kendimizle...

Büyümek bitirdi her şeyi, büyümeseydik mi ne?..

Bir şarkı dinlediniz büyümek üzerine,
bitirilmiş yaşamlar söylüyordu,
şarkı da bitti,
nakaratları da…

ferkul

9 ocak 2008

TAKINTILARIMIZ, ALIŞKANLIKLARIMIZ MI YOKSA

aksitabraxas blogcu arkadaşım beni mimlemiş, çok fazla bilgim yok bu konuda ama…. Takıntılar konulu bir yazı yazmam gerekiyor sanırım şimdi… Aslında bu konuda bir yazı yazmıştım daha önceden, çok fazla takıntım yok diye biliyorum ,sanırım… Yine de, kararı siz verin… Bakalım yazdıkça çoğalacak mı, sizlerle beraber ben de farkına varacağım…

-En başta, önceki yazımda belirttiğim gibi, yerleri silmek, her gün toz almak…)

_Hayır, demesini bilmemek, her koşulda ve her yerde evet…

-Eskiden sık sık eşyaların yerini değiştirirdim, bu aralar geçti galiba o takıntım, şimdi her şey yerli yerinde olsun istiyorum, hiçbir şey değişmesin…Sanırım yaşlanıyorum….)

-Biri bana ısrar ettiği zaman ısrar edilmekten hiç hoşlanmadığım için hiç istemediğim zaman bile, sırf ısrar edilmesin diye, ne ise konu, kabul ederim

-İnsanlardan çok fazla zarar gördüğüm halde, hep güvenmek, inanmak gibi bir takıntım, hala ve her şeye rağmen devam ediyor, herkes iyi, herkes güzel…)

-İnanmak, sanırım bir başka takıntım,şakaları bile algılayamam, hemen inanırım biraz saf bir yanım olduğu kesin…)

--Bu aralar arkadaşlardan duyduğum bir takıntı dedikodusu başımda bir korkulu rüya gibi esiyor.İşe gittiğim zamanlarda ocağı kapattım mı, yemeğin altı yanıyor mu sorusu beynimi tırmalasa da, aldırmıyorum, en fazla ev yanar.Bu takıntı büyürse yoksa, ben yanacağım, benim yanmamdansa…)

-Her mevsim bahar olsa!!....)Bahara taktım kafayı, hem de bu kış mevsiminin ortasında…

-Nergis çiçeğini çok severim, annemin bahçesinde vardı, baharın müjdecisi olduğu içindir belki, her kış nergis nergis derim, ömrü kısa olduğu için midir nedir kaç yıldır elime alamadım, bu yıl yetişeceğim inşallah…)

-Bu aralar yaprak dökümü dizisi takıntım var, dizi başladığı zaman dünya dursun istiyorum…)

-Su, hayatın en çok vazgeçilmezi benim için….

-Kırmızı rengi çok severim, her şeyde ve her yerde kırmızıyı ararım, seçerim, sanırım sadece kırmızıdan öte hayatın renklerden ve şiirden oluştuğunu düşünüyorum…

-Tabii kaçınılmaz bir takıntım, şiir, vazgeçemem, her an ve her yerde düşündüğüm ve sessizliğimi koruduğum her an aklımda bir mısra konuşur…

-Çay ve sigara vazgeçilmez bir takıntı benim için….

___Deniz, denize dalıp giderek düşünmek.Hatta Antalya ‘da yaşamak, bastonsuz yürüyebildiğim zamanlarda olsun mümkünse…

BU TAKINTILAR ALIŞKANLIKLARA BENZEDİ, YOKSA TAKINTILARIMIZ, ALIŞKANLIKLARIMIZ MIDIR, ÖZLEMLERİMİZİ Mİ GİZLİYORUZ İÇİNDE?

23.44
5 ocak 2007
ferkul

Sen ve Ben

İKİ ŞİİRDE KALDI

YAŞAMIŞLIĞIM,

BİRİ SENDE BİRİKTİ,

BİRİ BENDE

YİTİP GİTTİ……


Sen uzun günlerde kaldın, uzak yollara yürüdün hep…Sıcak günlere sakladın sevincini, yeniden doğmuşluğunu biriktirdin yüreğine…Yüzüne yapıştı mevsimler, inadına hüzün yaşatmadın içinde…Hiç bir gülümsemek yakışmamıştır sendeki kadar, güzellik katmamıştır filizlenmiş beşinci mevsimlere…Senin gülüşün gibi hiçbir sevilmek yaşatmamıştır suya susamışcasına sana koşan sevdiklerine…

Leyla dedin, kerem dedin, dost dedin, kardeş dedin, senden bildin bütün insanları…Hepsi birer zakkum gibiydiler. Diken oldular, yalan oldular, yemin oldular, kötülük hanelerine taş biriktirdiler…Taşları gül sandın, dikenleri battı eline, kandın kokusuna, kokusu yeter, dedin…Hiç biri sen, olamadı…

Yine de sen kaldın, yıkanmış çamaşırlara verdin kızgınlığını, yıkadın…Asla yüreğinde bitirmedin inancını, vazgeçmedin…Aykırı bir gündüz yaşadın gecelere inat… Kin bilmediğin bir kelimeydi, unutulmuş, asla hatırlanmayan…Sözlükten çıkarıp attığın bir çok kelime gibi onu da attın ardına…

Sana ulaşmak kadar, seni sevmek de çok kolaydı…Saflığı bir madalyon gibi taktın göğsüne, verdikçe verdin, hiç almadan…Verdikçe kazandığını düşündün… Hayata yağdın durdun, sağnak yağmurlara döndü uzattığın eller…Yağmurlar yağdı, yeşerdi bütün ekinler, kimse fark etmedi senin kuruduğunu…Salkım söğütler altında kurumuş bir dala döndün şimdi…

Ben, kısa kış güneşinde kaldım…Bir görünüp bir kaybolmuşluğu yaşadım soğuk mevsimlerde…Sıcağı sevmedim hiçbir zaman…Fırtınadan aldım enerjimi, bulutlu günlere verdim gülmüşlüğümü… Sevinci yaşatamadım, umudu var kılamadım..Geçip gitti telaşlı günler ardında saklanmış sevinçlerim…

İsyanı söküp atamadım, bende kalan kıyametlerden… Şarkılardan silemedim haykırışları..Umudu yaşatamadım…İnsanlara kanamadım, inanamadım, yarınlara, şaşırdım aşktan söz ettikçe insanlar, sevgiye inanmadım…Her gül, solmaya mahkum, kokusu nihayetinde bitecekti, biliyordum…Sonu olmayan hiç bir şey yaşanmazdı bu deli dünyada…


Vedasız bir gün dilerdim aslında, elimden geldiği kadar istediğim gibi’ye dönüşmüş bir sıcak, güneşli kış güneşine vermek isterdim nefesimi..Sıcak yaz günlerinde eriyip giderdim çünkü .Yazdan kestim umudu, yüzümü soğuk rüzgara verdim…Buzdan olur çünkü kış yürekleri, kara ve katı bir buz, nasıl dayanır yaz güneşine erimeden?

Tek yumurta ikizleri gibi aynı anda gülümseyen, aynı anda ağlayabilen, özlemlerini aynı yaşayabilen bir yürek taşımıyorum…İki kişi var içinde, biri sen, biri ben…Biri dün’de kalmış, öteki yarınlara kucak açmış…

Biri gecede parlayan kuyruklu yıldız, biri gündüz aydınlığında unutulmuş bir küskün sarmaşık dalı…



İkisi de ben’im…
Bu benim hayatım…Aynada yansıttığım yüz iki kişiye gülümsüyor…Gözlerimde biriktirdiğim iki şiirin adı, sen ve ben…

Bu benim şiirim…

ferkul

27 Haziran 2007

31 aralık gecesiydi, oturdum klavyenin başına, 25 milyon liranız olsa, ne yapardınız, konulu bir yazı yazmayı planlıyordum… Ne yapardım o kadar çok param olsa?... Ne alır, ne satar, hayatımda değiştireceğim neler olurdu_yu konuşmak, yazmak, paylaşmak, ilginç olur diye düşünüyordum…. Saat 24’ü henüz geçmişti ki bir piyango biletim olduğu aklıma geldi.Önce şu bilete internetten bir bakayım, sonra yazarım dedim ki; nasılsa bir şey çıkmamıştır… Yazdım bilet numaramı bir de baktım aaa!.. Tebrikler, kazandınız diyor, hem de 20 milyon. Bakın; No'lu BiletinizeSon 0 Rakamina GoreÀ,20,070,629YTL İkramiye İsabet Etmiştir. Biletiniz tam ise ikramiyenin tamamını, yarım ise yarısını, çeyrek ise dörtte birini alabilirsiniz.

Yazıyordu, inanamadım tabii ki, tekrar tekrar başka sitelerden de bilet numaramı girerek yeniledim, karşıma aynı yazı çıkıyor!... Yalnız bir gariplik var, bu sitelerde tarih göstermiyor, ve rakamlar da bir garip, virgüllü filan…Ne yapmalı , beklemeli en iyisi bir süre dedim, nasılsa birkaç saat sonra tarihli olarak kazananların da açıklandığı tam listeler yayınlanır, ben de kazandıysam ortaya çıkar dedim.

Ortada hiçbir şey yokken, hayal kurmayı bile unutmuş olduğunu sanan bir insanken öyle bir iki saat geçirdim ki, inanamazsınız… Antalya’da bir evim, burada bir başka evim, anneme kaloriferli bir ev, kardeşlerime vereceğim 500 milyarlar… 5 trilyon un hepsini nasıl yiyeyim ben?... Bana iki buçuğu da yeter, hep birden feraha ulaşırız… Yaz tatilleri sayfiyede geçiririm, evimde hizmetçiler, her şey böyle olunca çalışmak da zor gelmez, işimi de bırakmam artık… Eee 16 yıldır çalışıyorum, o da heba olmasın.Aklının bir kısmı evde, evdeki işlerde ve parada olmayınca çalışmanın da zevki başka olur canım… Tabii ilk önce öğrencilerimden başlayarak fakirlere de yardım ederim… Bu arada koltukları da değiştiririm, hatta bütün evin eşyalarını mı değiştirsem?... Sahi bu kadar parayla ne yapsam ben?...

Küçük bir devlet memuru, hele de inançlı bir insan olarak milli piyangonun haram para olması ihtimali de var tabii, onu bile düşünmüyorum, kendi benciliğime daldım… Kolay mı her ay başını, maaş gününü hesaplayarak koca bir 30 günü geçirmek?.. Maaşlı insan için büyük para, büyük hayal, neler yapılmaz ki o parayla?...

İki saat böyle geçti, mideme heyecandan giren krampları söylemeyeyim en iyisi… Daha fazla rezil etmeyeyim kendimi.

Saat 2 sularında listeler açıklandı, bir de baktım benim bilet numarası olmadığı gibi yukarıda belirtilen 20,070,629 diye bir miktar da yok… Anlaşılan milli piyango gov.tr de dahil olmak üzere hepsi kilitlenmiş, sanırım benim gibi bilet numarası giren herkes trilyonların sahibi sanarak kendini hayal dünyasına çoktan kaptırmış…

Üzülmedim tabii, ama bir boşluk oldu, sabah uyandığımda hala küçük bir memur, az maaşlı, ayın 15’lerini hesaplayan fakir ama , mutlu, biraz hayal kırıklığına uğramış bir insan olarak uyandım… Şimdi trilyoner olabilirdim, keşke sitelerin azizliği olmasa da, bir mucize olsa, hayalleri genişletebilecek, gerçekleştirebilecek bir şeyler olsa…

Bu siteleri ne yapmalı şimdi, benim gibi hayal mağduru kaç tane ülkem insanı nasıl geçirdi o iki saati kimbilir?...

Hayal kurdurabildiği için teşekkür mü etmeli, dava mı etmeli boşuna iki saatimizi ömrümüzden, hem de midemize kramplar geçirterek çaldığı için, ne yapmalı?...))

Siz ne yapardınız 20 milyonunuz olsaydı sahi?....
20 milyonluk hayaller dilerim…………


(Bu arada şu saatte bile hala bilet numarası girerek piyango sitelerinde tebrikler, kazandınız, diye kandırılıyorum.Sakın bir yanlışlık olmasın, bana mı çıktı yoksa milyonlar,tam listeler yalan söylüyor olmasın?...))) )

01.OCAK 2008
SAAT;23.04
ferkul

YAR

Dalından koparılmış
Bir yaprak gibi
Savruldu düşlerimde yüreğin
Şimdi kim sana benzer ki
Hangi renk yakışır bana
Hangi aşk kucaklar seni
Hangi sevdalarda yol alır masalların
Hangi acımasız rüzgar sakladı
Senden beni

Gözlerimin renginden başka
Hangisiydi alıp götürdüğün
Giderken
Ellerim mi
Yarım kalan hasretin mi
Hangi kıyılarda yelken açtın sen
Hangi aynalarda gizledin beni
Hangi yalan şarkılarda buldun
Kendini...

Kırık bir dal kadar
Toprağa karışan
Kuru bir çiçek kadar
Geçmişe gömdün sesini
Ara da bul şimdi
Ne sen ,
Ne senden bir eser...
Nefesimdin, Işığım, yüreğim
Sen
Nasıl unuttun beni yar

ferkul
2aralık2007

İKİLEM

Az önce senden geldim… Az önce sende yittim, kayboldu sende geçmişim, düşüm, çiçeğim, sende bitti düşlerim…

Az önce bir kadın doğurdu,yırtınırcasına bağırarak,dünyayı yıktı haykırışı,bir kız bebek gülümsedi ışığa,ağlayarak...Sen ağladığını sandın,halbuki dudaklarındaki gülümsemeydi, göremedin sesindeki sevinci.Sen neyi gördün ki zaten,neyde bütünledin kendini,nerede aştın yüreğinin gizemini,kimle paylaştın?Sahi sen,var mıydın,ben mi seni yarattım?...

Az önce geceydi, şimdi sabah oluyor, ben senden gelmiştim, sana gidiyordum yine.Hep mi öyleydi, ben mi öyle sanmışım?... Çok olmadı, daha yeni, az önceydi, bir dev küçüldü ,küçüldü, cüceye döndü… Prenses uyandı, yüzyıl sürmüştü uykusu, ayıldı… Ne kadar uyusan uyansan, sabah olur elbet, elbet sabahı getirir geceler… Böyle miydi o şiir, kulağımda çınlıyor mısraları?… Elbet gerçeği görür insan, ne kadar istemese de bir gün uyanır. Ben az önce uyandım, az önce, çok olmadı, hemen şimdi, az önce henüz sabaha bağlanmamışken gece, az önce seni gördüm, sende kendimi gördüm, gözlerinde sen vardın, tanımadığım bir sürü kişi yaşıyordu mavisinde, kalabalıktı, utandım, zaten hiç sevmezdim kalabalığı, orada ben yoktum… Üzülmedim sendeki yokluğuma, bendeki seni düşündüm, çok garip kalmıştı, çok yalnız, vefasız, sana benzemiyordu hiç.. .Gözleri başka gülüyordu, dudakları başka renkti, sesindeki uzak şarkı götürdü beni gerçek sana… Bendeki sen bir düştü, karanlıktı, hiç de aydınlanmamıştın zaten… Ben mi öyle sanmıştım yüzyıllarca?.. Sen sanmıştım, yok_u taşımışım yüreğimde bilmeden… Sabah oldu, ışığa kavuştu gün, tanyeri ağardı, şimdi ben varım, şimdi doğdum az önce, çok olmadı, hemen az önce bir kadın doğum yaptı, bir kız çocuğu gülümsedi dünyaya, ağladı sandın sen hep, sanmakla mı geçmişti zaten ömrün bilmem?... Bildiğim biri değildin zaten, yüreğimdeki sen başka biriydi çünkü… Çok fazla yabancı bir gülümseyişti yüzündeki , sen mi doğdun, yoksa ben mi bilemedim , ama bir kız bebek gibiydi dünyaya gelen, beyaz yüzüyle umut çağırıyordu dünyaya, esmer değildi, sana benzemiyordu… Gülüyordu, yeni doğmuştu, az önce, çok olmadı. Az önceydi…

Bir şey oldu, ya da sanki olacak… Bütün renkler çıktı önüme sendeyken, hepsini sildi birden gidişin, bende bir hayale dönüşün… Bir anda oldu her şey, sevgi bitti, ne bitmez ki bu yalancı evrende?.. Sen de bittin az önce, çok olmadı, sen duymadın, görmedin, belki çoktan bitmiştin, az önce bende de tükendin… Sana geliyordum, senden gelmiştim az önce, sende bittim, sende tükendi bütün beyazlar, şimdi kırmızıyı çağırıyorum… Kırmızı bir gül ol artık uzaklardan gelsin kokun, haberin, kuruyuşun, susayışın, beni çağırışın , ki nasılsa çağıracaksın , bensiz , bendeki sensiz yaşayamazsın ki sen… Her zaman mı bu kadar bencildin, yoksa ben mi öyle sanmışım yüzyıllarca?.. Yine de söyle sen şarkını, uzaklardan gelsin sesin… Uzak bir şarkının hep tekrarlanan nakaratlarında kalsın adın… Ben bitirdim bendeki seni, artık şarkı söylemiyorum, dinlemek daha kolay geliyor, dinlemek ve hissetmek… Yaşamak buymuş ya, ne kadar güzelmiş nefes almak sensizken?.. Halbuki boğulacağımı düşünürdüm sendeki ben tükenirse, dünya durur sanmıştım… Şimdi sen devam et şarkı söylemeye, benim dinlediğim şarkılarda yok artık gözlerin, az önce silindi , çok olmadı, az önceydi.Sen şimdi söyle artık şarkını….

Az önce uyandım, seni gördüm, yaşıyordun , hala genç, hala güzel, hala sana yakışıyordu bendeki sen… Sende yüreğimi göremedim, boşunaymış sana düşkünlüğüm, her seferinde sana uyanışım…. Sende ben, yakışmıyordum zaten, Yakışıksız bir sevdaydı zaten bizimki, yoksa ben mi öyle sanmıştım, sevda da mı değildi?... Bana hiç benzemiyordu, başkasıydı, çirkindi, arkana saklanmıştı, seni yaşıyordu… Senin sevdiğin bir şey bu, şimdi biliyorum, az önce, hemen , az önce, çok olmadı, gördüm seni… Habersiz, yakaladım, suçlu gibi saklandın kendine, bir şeyler söyledin yarım yamalak eski bir elbise üzerinde kalmış yazıya benziyordu sesin… Ne dediğini duymadım, okunmuyordu harflerin, yıkamıştım…Çok sular geçmişti üstünden, sen görmedin… Ama ben görmüştüm sonunda da olsa, en sonunda seni bir anda, aniden, az önce sende yakaladım… Sözlerin değildi yalan olan, bakışında seni gördüm, ben yoktum… Sahi hiç mi olmamıştım?.. Sen hep başkalarında mı yaşatmıştın kendini, beni başkası mı sanmışsın yıllarca…Yoksa ben mi öyle gördüm?... Niye göremediysem, kör müydüm, körlüğü mü yakıştırmıştım kendime, sensizliği yakıştıramamışlık mıydı bu?... Sevda mıydı bu bilmece , hayat mıydı, hayal miydi, bu neydi?...

Bilmiyorum, herneydiyse, az önce bitti, çok olmadı, sen görmedin, hemen az önce, şimdi bitti… Kalmadı çirkinliğim, senden sonra beni gördüm, yaşıyordu, ve güzeldi, gözleri ışık saçıyordu, aynada gülümsüyordu, umuda çiçek açmıştı sanki… Sen görmedin, zaten hiç görmemiştin… Hiç mi olmamıştın ki?... İşte bittin… Gece sabaha kavuştu, gün doğdu…

Az önceydi, bitti…

ferkul
16aralık2007
04.05

NEYE YARADI ŞİİR

Öğrendim;
Seviyorum, demeyeceksin, şımarırlar...
Değerin kaçtığın kadar çoğalır.
Öğrendim;
Kuş olsan uçtuğunu göstermeyeceksin, kanadını koparırlar…
Uçmayı bileceksin ama, uçmayacaksın, vururlar…
Öğrendim;
Karaya siyahtır demeyeceksin, sustururlar…
Karaya aktır da deme, suçlarlar...En iyisi renkleri bilme...
Öğrendim;
Her şey yerinde güzel, yerinde ağır…
Değiştirmeyeceksin, kaldırırlar…
Öğrendim;
Su kadar berrak olmayacaksın, kuruturlar…
Öğrendim;
Şiiri yazacaksın, yaşamayacaksın, unuturlar…

Samimi olalım, o kadar sahtekarız ki içimizde, dışımızda, her yere ve herkese karşı, dürüstlüğü unuttuk… Yarım insan gibiyiz, bir tarafı kırık… Bir başkasının hayatını yaşıyor içimizdeki en derin yerlerde kalmış, öteki kişiyi oynayan ruhumuz… Geçen gün bir kitapta okuduğum bir yazıda artık duyguların okunmadığını, haberlerin, siyasetin, hatta magazinin, daha çok insanlar tarafından kabul gördüğünü yazıyordu, şaşırdım önce… Düşündüm sonra; Ne kadar doğru, ne kadar uzaklaştık, şiirimsi duyguları ne kadar küstürdük aynalardan, ne kadar şefkati uzaklaştırdık ki, bu hale geldik hepimiz… Ne oldu bize?..

Soğudu insanlar, ısınan yerküreye rağmen, unuttu duygularını… Ne zaman bir dilenciye gerçekten acıyıp birkaç kuruş uzattık, yalancı biri olduğunu düşünmeden, her şeye rağmen, iyi niyetimizi harcayarak riske attık ?... Ne zaman küçük bir çocuğun gözlerindeki yaşlarla yüreğimizi ıslattık?... Ne zaman gerçekten sevdik ölürcesine, sevdiğin için verircesine, ne zaman verdik kendimizi hiç almadan?... Almayı düşünmediğiz sevgilerimiz de vardı eskiden… Sevdiğini gözlerinde parlayan ışıkta bulurdun, aynada kendinden başkasını görür gibi severdin, yüreğini parçalarcasına verirdin, kendini feda edercesine sevgiler vardı, duygular vardı demir katılmamış, sıcacık… Özverili sevilirdi, söylemeden de bilinirdi, bilirdik… Bu kelimeleri de sildik lügatimizden, o kadar yabancı ki şimdi bildiğimiz kelimeler sevgiye?... Ne oldu bize?...

Komşunun aç kedisi düşünülürdü, kendi doymayan karınlarımıza rağmen… Kimse burnu uzundu, halısı şöyleydi, koltuğu ne renkti, özel hayatı böyleydi diye merak etmeden, açık aramadan hatır sayardı, hatrına saygı duyulurdu, eksisiyle fazlasıyla… Benimsenirdi, olduğu gibi kabul edilirdi insanlar, ne olursa, kim olursa olsun kapıları sonuna kadar açık bırakırdık ki, isteyen girsin…. Kapalı kapılar ardına mı saklandı duygularımız, hangi sert kaya parçaladı acımasızca, hangi rüzgarın etkisiyle savruldu yüreklerimiz?... Yoktu eskiden çıkarcı ilişkiler, daha fazlasını istemezdi insanlar, yetinmeyi bilirdik, bildirirdik… Eskiden yüzünde gizlediği hiçbir başka göz yoktu insanların… Bütün gözler sevgiye ışık olurdu, renk olurdu, yaşam katardı, her geçen güne ümit verirdi… Samimiyetimizden çaldığımız gibi, hayalleri de kaybettik yalan gerçekler peşinde koşarken… Su katılmamış ümitleri de yitirdik, zamana, insana yenik düştü sevgiler…

Bir şeyler eksik, bir şeyler fazla artık, her geçen günün akşamında saklandığımız kabuğumuzda farkına varmadan bitirdiğimiz bir şeyler var… Ne yapmalı, ne etmeli bilmiyorum ama, duyguları göz ardı etmenin, inancına sahip olmamanın verdiği bir samimiyetsizlik, insana yakışmıyorluk yaşıyoruz her gün… Bulaşıcı bir şey bu, zamanla çoğalan, artan, bir kangren misali yayılan bir duygusuzluk akımı içinde geçekleri yaşatmıyoruz kendimize, sevdiklerimize fırsat vermiyoruz, sevgiye ayrılan zamana heba olmuş an gibi bakıyoruz sanki… Bu da yaşamı kesin bir yalnızlığa itilen insanlara dönüşmemizi sağlıyor gibi…Yalnız insanlar kalabalığı dolduruyor dünyayı, ağırlaştırıyor, ağır bir dünya yoruyor nefeslerimizi, boğuluyoruz!... Soyutlanmış, harcanmış, paylaşılmamış yalnız yaşamlar, neye yarar? Neye yarar aynada sadece kendini görmek?...

Ne oldu duygulara? Nereye gittiler, nereye sakladık bir daha çıkarmamacasına, hangi sandıkları bekliyor kullanılmamış çeyizler, bir sonraki nesle kalsa neye yarar?... Biriktirilmiş, solmuş bir eski kumaşın , yıpratılmış bir yaşamın hükmü var mıdır?... Neye yarar duygusuz bir yaşam?... Neye yarar şiirleştirilmemiş sözler, şiiri yansıtmayan davranışlar, neye yarar şiiri yaşamayan insan?...


ferkul

15 aralık 2007
02.00

KİM OLURSAN OL!...

Eskitilmiş yaşamlar üzerine

(Yıpranmış bir sürü elbise gibi, bir zamanlar kullanıp da kıyamayıp bir kenara attığımız eşyalara benzeyen, biriktirdiğimiz bir çok şey var yaşamda… Ağırlığını üzerimizde taşıdığımız bir çok yük oluyor çoğu zaman eskittiğimiz yaşamımız… Yaşamın her anı, dakikası, eski bir film karesinden çıkmış gibi siyaha ve beyaza döndürmekten başka bir renge sığdırılamayan küçük şeritler halinde gözümüzün önünden gitmeyen anılar, yaşanılmışlıklar, yaşanılmamış, yaşanılası günler olarak geçip gidiyor önümüzden… Eskiyen sadece anılar değil, sanırım düşleri de eskittik, zamana yenildi düşlerimiz… Bir çok sabahın akşamına saklandı gitti hep yarına, yarına deyip ertelelenerek, eskittik yarınlarımızı da şimdiden…

Umutlar da eskidi her geçen günle düşen yapraklar gibi… Eskittiğimiz umutlar üstüne bir yığın harabe sayfa ekledik, yine de diriltmeye yetmedi gücümüz… Kalem bitti, kağıt bitti, üzerine yazacak yer kalmadı sayfalarda… Yenidenliği yaşatabileceğimiz bir yeni güne uyanmak da yok artık…)

Eski bir sayfada kaldın şimdi, kendini kendi kendine eskittin ... Bir başkası yapamazdı senin sana yaptığını… Bir kendin olamadın , hep bir başkasını yaşattın yüreğinde…Senden başkası yüceltemezdi seni, anlamadın, anlamaktan öte, bilmezlikten geldin…Kolay olanı seçtin, sevmedin zaten hiçbir zaman zor,u… Zor işler sana göre değildi, rutin bir yaşamdan kalan günleri yaşamak yetti sana, nasıl geçerse geçsin, dedin… Geçip giden günler değil, seni sen yapan duygulardı, düşünemedin, eskidin…

Eşyaların yerini değiştirirdin eskiden… Her gün, her hafta durduğu yerde durmasın isterdin, bir oraya bir buraya, döne dolaşa eşyalarının başı dönerdi, sen dönmeyi bilemezdin… Değiştirmekten de anladığın tek şey buydu zaten, kazandığın ise sadece eskimiş bir zaman… Değiştir işte şimdi gücün yeterse, hangi eşyayı değiştirsen, seni geri getirecek mi?...

Sen de eskidin, eskiye döndürdüğün yaşamınla birlikte, sen de değişemedin… Yenik bir oyuncusun şimdi kendinle yaptığın maçında boynu bükük, yarışmadan çekilmiş… Yeniden yarışacak güç mü kaldı sende? Yarışmaları da eskittin, anlamı kalmadı ki sensiz yarışmanın, içinde kendin olmadığın, bir başkasını koşturduğun bir koşuydu zaten, hiçbir zaman sonunu getiremediğin… Güçlü bir yürek gerek sana şimdi, yeniden kazanmak için yemin etmeye, yeminini sürdürmeye… Eskitilmiş bir yürekle kim yarışır ki, kimin gücü yeter kazanmaya?... Kiminle yarışacaksın ki, rakibin olmadan yarışmanın bir anlamı var mıdır?.. Bilemedin… Sen seni eskittin, hala dönemedin kendine…

Her bahara çiçek açtın, her sonbaharda yaprak döke döke kalmadı dalın yaprağın… Karlı bir mevsime kapattın gözlerini… Sen soğukta yaşayamazsın ki… Nefes alamazsın ki… Nerede kaldı yazın, sıcağın?.. Güneşi bile eskittin, bilemedin kıymetini… Halbuki bilseydin güneş senin için doğup, senin için batıyor, her akşamı seninle yaşatıyor, eskir miydi güneşin? Alıp gider miydi başını, sıcaklığını senden sakınır mıydı, verir miydi yerini kara bulutlara?... Yeter miydi bulutun gücü güneşin yerini almaya, sen kendini eskitmeyeydin ?...

O kadar alıştın ki eskilerle yaşamaya, küçük bir değişikliği kaldıramıyorsun şimdi. Hiç bir şeyin yeniliği heyecan vermez oldu sana… Hatta her değişiklik bir dağ gibi yük bindiriyor sırtına, yerinde kalsın istiyorsun eskici dükkanın, eskici yaşamın… Dünya dönüyor, zaman geçiyor sen hala yerinde durarak dünyayı da eskitiyorsun, her şeyi eskittiğin gibi… Bir gözlerindeki ışık kaldı feri sönmeyen, hala bir parça ılık su veren kurumuş yüreğine…Bir o kaldı vefalı, kıymet bilir , her seferinde geri de çevrilse gitmeyen bir dost gibi… Bari onu eskitme… Işığını yitirme…

Şimdi silkin, şimdi arın eskimiş ne varsa geçmişten kalan, eskittiğin yaşamından arta kalan küçük bir dünyaya aç gözlerini. Gözlerinden bırakıver yüreğine, coşkun sular paklar ancak eskimişliğini, yenikliğini, sula umut çiçeklerini, pembe açsın gülleri… İstersen yapabilirsin, eskiyen her parça bileyilenirse yeniden başlamak için savaşabir…

Yeter ki bu kez sen,
ilk kez
sen,
kendin ol,
eskittiğin yaşamında kendine bir parça yeni bir yürek bul,
kendinden,
senden,
eskimeyen,
eskitemeyeceğin
yeni
bir yürek ol,
içinde sadece senin oynayacağın
bir film sahnesi ol…

SEN OL DA,

KİM OLURSAN OL!...

ferkul

2 aralık 2007 01.43