Çal Kapımı

Çal kapımı…

Önce düşlerimi getir, hayallerimden bir gemi yap, yelkenlilerinin içinde savrulsun rüzgara karşı umutlarım… Benden ve senden bildiğim bütün olmazları bindir, kaptanı sen, tayfası sen, rotası sensiz çiçekler olsun… O çiçekler ki her çalan kapı zilinde soldu… O çiçekler ki kitap sayfalarında kurudu, bana çiçeklerimi de getir gelirken, düşlerden beslenmiş olsun, kırmızı, mor, demet demet değil, bir gonca gül gibi birkaç yaprak olsun… Her yaprağında ayrı sözcükler olsun, hiç yazılmamış, hiç söylenmemiş bir türküde söylensin adım… Kelimelerde yerini bulmamış bir şiir olsun her yaprağı, yeni doğmuş bir bebek kadar taze ve güzel, masumiyetiyle kokusu tütsün üstünde buram buram…

Çal kapımı….

Her günü bir çok güne benzeyen, her yılı bir çok yılla değişen, mevsim değil, ay değil saat değil, saniyeler geçmeden gel… Gel ki, açtığım kapı gülsün… Gel ki güneş doğsun artık gecenin üstüne, aydınlatsın, aydınlasın tüm dünya gelişinle… Birdenbire, ansızın gel, çay demlenirken, öylesine bir halde seni düşünürken, her gün gelirmiş gibi, kapı komşusu, kırk yıllık ahbap gibi, bir bahar sabahı henüz ortalık ağarmadan, alacakaranlıkta gel… Dönüşsüz olsun gelişin, yolları ve yılları çalarak, bir kilit vurarak yokuşlara, aydınlık bir yüzle, gülümseyen bir yarınla, gel…

Çal kapımı…

Bir evliya ocağından, nur yüzlü bir derviş kapısından gelirmiş gibi, yaradandan el açıp dua etmiş, duası kabul görmüş bir garip kul gibi, gel… Tövbe edip günahsız, yalansız ve hiç bir an düşünmeden, düşündürtmeden gel… Dualarla, besmeleyle, günahsız, vebalsiz, kul hakkı yemeden, geriye bakmadan gel… Varlığınla bezensin düşüncelerim, destan yazılsın gelişinle, hiç okunmamış, sana saklanmış, seni anlatmış destanlarla gel…

Çal kapımı,

Serzenişim sanadır, şikayetim sana, nazım, isyanım, küskünlüğüm, delililiğim, delişmenliğim, hüznüm sana, gidişlerim hep sana, döndüğüm bütün yollar sanadır…
Garipliğim, yoksulluğum, yalnızlığım, susamışlığım, yakarışım sendendir…
Seninle gördüm yaşamak denilen oyunu, seninle bitti dünya, yeniden bir fidan yeşert içimde…Gel de dünya unutsun seninle dönmeyi, bahara dönsün mevsimler, çiçek açsın her ağaç…

Kapımı çal, gel de yüzüm gülsün, gel de; son nefesim olsun…

Sen bana gel, çal kapımı… Ben, kendime geleyim…


ferkul

24şubat2009

gibi kar...

Öyle bir gün işte… Sıradan dediklerinden biraz fazla sıradan… Kar serpiyor pencere camlarıma, taneleri gökten inerken izliyorum, her tanesi bir göz yaşı, her tanesi bir çığlık sanki… Elhan-ı Şita şiiri dudaklarımın arasından süzülüyor,usulca; Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş/ Eşini gaib eyleyen bir kuş gibi kar /Gibi kar /Geçen eyyâm-ı nevbaharı arar..

Avuçlarımı açıyorum, avuçlarım haykırıyor bana gel, bana gel, diye… Dinlemiyor, o hırçın bir kız şimdi, hiç de neden yağdığını bilmeden yağıyor, lapa lapa, öbek öbek, hiç bir tanesi ötekine değmeden, dokunmadan yağıyor, bu kar çok yalnız be!.. Ben onu kime benzettim ki şimdi, tanıdık birine benziyor, en çok tanıdığım kim var ki hayatımda, kim yetti kendine ki kar yetsin… Kime benziyorsa çıkaramadım işte, öylesine başına buyruk, asiliğini sezdirmeden haykıran biri ki, sessiz ve hiç bir yere konmayan, nereye gittiği, nereye düştüğü belli olmayan, ancak çoğaldığında görülen…

Karlar, bütün elhânı mezâmîr-i sükûtun
Karlar, bütün ezhârı riyâz-ı melekûtun.

Öylesine bir gün aslında, başladığında korkunç bir baş ve boyun ağrısıydı ilk duyduğum, gördüğüm göremediklerimden çok fazla bir şey değildi ve bitiyor, birazdan başka bir rakamla yer değişecek ve bir başka günü yaşıyor olacak insanlar… Böylesi bir mevsim mi yaşam?..

Nereye bıraktık ki yalanları , nerede kaldı günsüz güneşiz, sabahsız ve gecikmemiş düşlerimiz?.. Neredesin ey sebebim!...

Sessiz bir çığlık içinde haykıran bir ses olsam, sessiz bir ses, nasıl da anlamsız görünürdü… Sessiz çığlığımın içinde beni göremesin insanlar, saklanayım, sesimin içinde görünmeden haykırayım istiyorum bugün… Çabucak söylensin bütün söylenmeyen kelimeler bir çırpıda çıkıversin ortaya ve; susayım… Suskunluğum, en büyük intikamımdır diye duymuştum, öylesine bir sözdü işte, sık sık kendime söylediğim… Sessizliğinle ne kadar dövsen duvarları, onları acıtmıyor ki… Ne kadar yağsa kar, duvarları ıslatmıyor ki… Kim söylemişse yalan söylemiş işte… Böylesi bir günde geceye vuruyorum yüzümü, gecenin içinde ben yokum… Var olmayı bileydim halbuki, şöyle bir estireydim poyrazı, haykırışımla yıkaydım sessizliği, ne kar kalırdı, ne duvar ıslanırdı… Ne de beni bulabilirdim bensiz…

Dök kâk-i siyâh üstüne, ey dest-i semâ dök.
Ey dest-i semâ, dest-i kerem, dest-i şitâ dök..

Uzak bir yerde bir kral, ölüyor, nefesini zorluyor her dakikada bir dakika daha, bir bahar daha diye dileniyor, direniyor hayata, direndikçe yeniliyor, yenik bir kral uzaklarda ne düşünür yatağında?... Kara gözlü oğlunu mu, bir film şeridinden kopmuş gözbebeklerine inen rüyada yaşadığı yıllarını mı?... Öyle bir gün işte kral da susuyor şimdi, susuşuyla inletiyor suskunluğuyla savaşıyor hala… Kralım, can canım, o yavaş konuştuğunu söylediğin güzel kızın aklına geliyor mu, gözünün önünde mi hayali?.. Kral işte, ne bilsin hiç çeşmeden su getirmedi, su içmedi ki… Konuşmuyor da, soramayız ki; çeşmeye gitmiş mi hiç hayatında?...

Uzak bir mevsimde bir bahar gecesinin içinde gülümseyerek açıyor nergisler… Bu yıl nergissiz kalmadım her şeye ve herkese rağmen, kokladım doya doya, içime çektim, memleket gibi kokuyordu, gençlik gibi, çocukluk gibi… Kıştan arınmış, kışın içinde açabilen tek çiçektir nergis, baharı müjdeler… Soğuktu, derin bir ayaz kesiyordu nefesimi, böylesi bir günde nergisi kokladım ve bir vazoya yerleştirdim resmini... Orada öylece duruyor, bir başka kışa hazırlıyor beni… Hazır mıyım?....

Göklerden emeller gibi rizan oluyor kar
Her sûda hayâlim gibi pûyân oluyor kar ...

Öylesine bir gün, öylesine işte böyle anlamsızca anlamlandırılmış kelimelerden ibaret bir gün bugün… Ve bitiyor, gün yine bitiyor ve ben hala dağlarca birikmişliğimi haykıramadım dünyaya… Sahi dünya dediğin neresi, şu köhne sokak mı, şu el açıp dilenen ihtiyar mı, şu şarkı söyleyen çocuk mu?... Gariplik mi fukura bir gönlün içinde kalmış zenginlik mi, saklanmayı maharet bilmiş?.. Öylesine bir pazardı, yazmak istedim böylesine bir karmaşa çıktı hayatımdan, yazamamışlığımı üstümden atamadım, çığlıklarımı yıkayamadım, atamadım üstümden; yapışmıştı, yakışmıştı…

Dinlenemedim, dinleyemedi insanlar beni… Ve bitti…

Şimdi ben uyumaya gidiyorum, uyurken gözetleyin beni, belki haykırabilirim, konuşabilirim, sessizliğimin içinde duysun beni insanlar…

Yazamıyorum…

Ölüyorum...

ferkul

23.36

22şubat2009

aşk dediğin

AŞK DEDİĞİN,
Aşk ; dağ başında bir kaç koyun içinde bir gece yarısı çobanının son sigarasında saklı dumanıdır... Ciğerlerine çektikçe her nefesinde kendini bulduğu, son sevdalanışı, son yanışıdır, sabaha dek bitip tükenmek bilmez özlemidir, sonu gelmesin istenen...

Aşk dediğin gürül gürül akan çağlayan başında susayıştır, kanmayı bile düşünmeden bir yudum su isteğidir, elini suya değdirmeden , bıçak gibi suya düşmek ve boğulmaktır, akışında kaybolmak...
Aşk dediğin, sılaya sevdalanmak, kavuşmalar içinde gurbetliği yaşamak, sevdiklerinin arasında yalnız kalmaktır, tek başına direniş, kendine, kadere, olmuşa, olmazlara yüz verip ayak diremektir içindeki yaramaz çocukla didişmektir aşk....
Aşk, düz yolda giderken ayağı bir taşa takılıp düşen bir dalgın adamdır, duvara çarpıp yeniden dirilişi yaşayan...Yürüdükçe bitmeyişidir , yolun sonuna gelmeyişdir... Yare gülümseyen bir gül vermekten beri olmamaktır, görüp gözünü kapatmaktır aşk, görmemek, bakmamak, yoksaymaktır kendinden başka her şeydir aşk....

Aşk dediğin; sarıp sarmalamaktır hayatı, kucaklamak güneşi, sonra ardında bırakmaktır aydınlığı... Dönüşü olmayan yollara yüz sürüş, geriye bakmamaktır, tek başına dünyayı sırtlanmaktır aşk...

Aşk dediğin; mevsimsiz bir yemeği aç karnına düşlemektir, düşünde kendini görmek,kendinde doymak, mevsimlere aldanmaktır... Baharda açmış bir sonbahar gülüdür; sonu belli, başı belli bir romanda sıradışı yaşamak... Aşk bir düş görmektir, gördüğün düşte yaşamayı seçmek, ve belki de hiç uyanmamaktır....
Aşk dediğin; bir sarışın mavi gözlü peridir, yoklukları var eden Allah’a yakarıştır, bir melektir, el açıp yol gösteren... Bir siyah gözlü melektir, doğru yoldan şaşırtan... Aşk bir şeytandır, melekken şeytanlığı seçen bir kuldur, bir sırat köprüsünde kendini bulan...

Aşk bir ince çizgidir, ressamın kendi tuvalinde ilerleyemeşi,elini oynatmadan resmi çizişidir ve ansızın duruverişi.. Rengini belirleyemeyişi, aşk bir resimdir, içinde ressamın yüzünü gördüğün....Aşk dediğin bir yangın, ateşi sen, dumanı sen, külü sen!....Yandıkça yanmak istediğin, ışığında kayboldukça bulunmak istemeyiştir, ilk ve son kayboluşudur insanoğlunun ....

Aşk dediğin bir hiçtir;

hiçliğinde saklıdır bütün geçmişin, geleceğin...

Aşk kaderdir, alınyazısı, yaratılış kadar gerçek,

ölüm kadar belirsiz bir hiçtir...

Varlığın içinde hiç’i yaşamaktır aşk,

hiçliğinde kaybolmak ve bulunmamak isteyiştir...

Aşk dediğin hiçbir şeydir...

Sen hiçbir şeysin!....

ferkul

10şubat 20009

00.24

yıldızlar çekemedi ağırlığımı...

Saçları iki yana örgülü , küçük, çirkin bir kızken, annemin evinin arkadaki odasında ağaçların arasından yıldızları gören bir divanda, yatağım vardı o zaman... Her gece, herkes uyurken perdeyi aralar ve badem dallarının arasından secmeye çalışırdım; en parlak, her zaman orada duran ve hiç gitmeyen yıldızı secerdim kendime... O benim yıldızımdı... Küçük bir yıldızdı, benim gibi, sanki bana benziyordu, hiç bir şey bilmezdi, ben anlatmasam, konuşamazdı, cevap veremezdi, dünyanın bütün kötülük ve yalanlarını görür, işitir, yine de karanlığın içinde aynı parlaklığıyla her gece kendini yenileyerek, daha bir parlayarak gelirdi geceme, bana...

Sessiz bir çocuktum, çok fazla konuşmayan ve her şeye ağlayan... Ama nazlı değil, kendi acısı ve yağıyla kavrulan, kimseyi rahatsız etmeden kendi kendine bir köşede sesini bile duymayacağınız şekilde mızlayan... Hani şu meşhur resimdeki ağlayan o erkek çocuğunun mahzuniyeti ve hüznü, sanki onu taşıyordum... Öyle ki artık bu, niye ağlıyor diye sormazlardı bile... Çok fazla konuşmaz ve dinlerdim, dinlemek konuşmaktan kolay gelir çoğu zaman hala... Belki de konuşmaktan ağırdır, kendine zarar verir ama, kendi sessizliğimin içinde başkasını konuşturmak hoşuma gitmiştir her zaman... Her gece, kendimle beraber günü ve hayatımı paylaştığım yıldızıma anlatırdım, beni duyardı, sanki cevab verir gibi göz kırpardı, ya da bana öyle geliyormuştur, ne bileyim, küçük bir kızdım daha, hayali samanyolundan büyük, kendine parlayan bir yıldızı dost seçmiş...

Bütün güzel ve üstün değerlerin adına neden yıldız, denilmiştir biliyor musunuz?... Çünkü yıldızlar, yenilmeyen ve direnen lerin temsilcisidir, en üst seviyeden bakıp gülümseyebilenlerin, herşeye ve herkese karşı dimdik durarak kendini bilenlerindir... Yıldızımı örnek almıştım kendime, yıldız dediğin göğe yakışır, geceye,karanlığa, samanyolunun uzantısında gösterir kendini... O parlak yıldızda saçları iki yana örgülü, küçük duygusal kızı görürdüm, onunla günü ve değişmez yaşamımda değiştirebileceklerimi konuşur, olmazları tartışır, olanlardan paha biçtirirdim kendime...

Ve konuşmayı öğrendim, zamana ve doğaya, insana ve yalana, umuda ve isyana haykırmayı, susmayıp direnmeyi, direndikçe bileğilenip daha bir dik durmayı esen rüzgara, bir türlü kesilmeyi bilmeyen tufana karşı seslenmeyi, isyanı, haykırmayı; es kara bağrıma, es!...

Büyüdü küçük kız, büyüdükçe ummana karıştı her zerresi, her zerresinde batmış bir gemimin kırık parçalarıyla savruldu dalgalarda, yıldızını unuttu, veya görmedikçe, büyüdükçe denizin mavisini gökyüzünün karanlığına yeğledi,aldattı kendini mevsimlere verdi, güneşe kandı, geceye saklanamadı, yenildi, kendine aldandı... Halbuki mavi o nun rengi değildi ki.... Anladığında çok geç kalınmış bir zamanın içinde olduğunu gördü,samanyolunda da yıldızını göremiyordu artık, her gece bitmek bilmez bir Umutla seçmeye, ayırt etmeye çalışsa da, görünmüyordu, kaybolmuştu...

Şimdi çok uzakta kaldı yıldızlarım, seçtiğim ve beğendiğim bütün ışıkları da alıp götürdüler kendileriyle beraber, uzaklığı ve derinliği seçip dışarıdan izlemeyi tercih ettiler belki de... En kolayı dışarıda kalmak,en iyisi karanlığa karışmak, en çoğu birlikte olup hafiflemek, dediler sanki; benimle duydular, benimle var oldular, benimle yüklendiler kaderi, ama yıldızlar çekemedi ağırlığımı...

Yıldızımı özledim... Uzun yıllar geçti üstünden onu ihmal ettiğim, bir kere olsun mutlu veya umutsuz günlerimde kendimi onda arayıp konuşmadığım, epeydir unutmasam da varlığını yoksaydığım için bana dargın olduğunu düşünüp yüzçevirdiğim, benim olan, bana benzeyen, ışıltılı samanyolunun kalabalığında kendini kaybetmemiş, direnen ve yenilmeyen, savaşçı ve bütün iyimser yüzüyle herşeye ve herkese gülümseyebilen yıldızımı özledim...

Şimdi saçları iki yana örgülü o küçük kız değilm artık... Bir yıldızın dünyayı ve evreni bir tek ışığıyla değiştiremeyeceğini, hiç bir sorunu bir göz kırpışıyla o kadar uzaktan sihirli bir işaretle yok edemeyeceğini, bunları görüp bildiği halde yeniden aynı parlaklıyla gülümsemeyeceğini, dünyama ışık veremeyeceğini biliyorum...

Yine de her gece her şeye rağmen, gözlerim samanyolunda o nu arıyor, bütün yıldızların arasında bana yeniden gülümseyebilecek, herşeyi ve herkesi, olmazları ve olmuşları yok edebilek bir yıldızım var diyorum, orada, çok uzakta, biliyorum... Bu kez ben onu görüyorum, hissediyorum, gizlense de, umutsuzca samanyolunun kalabalığında izini kaybettirse de bana, onu bulacağım...

Herşeye rağmen onu umuyorum, bitmez ve tükenmez bir bağ bizimki, dünya döndükçe sürecek bağlılığımız... Bambaşka bir ruyada, bambaşka bir gerçeklik içinde çok sey var; konuşacağımız, birbirimizden yeni bir ben, yeni bir ışık yaratacağımız, eskimiş bir dünyadan güneşli sabahlara birlikte uyanacağımız... İstiyorum ki karşısındaki saçları iki yana örgüsüz ama büyümüş, ama hala küçük kalmış yüreğini elinde tutan bu kıza yol göstersin, umudu ve yaşamayı, yaşatmayı öğretsin... Parlaklığıyla, umut veren umarsızlığıyla, bütün sevgisi ve yalınlığıyla, yalansızlığıyla ve o kadar çok yıldızın arasında tek başına var oluşuyla, direnişiyle, duruşuyla bana bir şeyler anlatsın, örnek olsun, bu kez ben susayım, o konuşsun, bana beni anlatsın, yolsuzluğuma yol olsun, ışıksızlığıma parlasın, aydınlık olsun istiyorum....

Dostum, yine sırdaşım, susuşum, susayışım, kanayışım, gevezeliğim, benim olsun, benden olsun,

Benim yıldızım olsun.....

Yıldızım yanımda olsun!!!...

ferkul
40cak2009

Laf olsun

Laf olsun diye.....


Laf olsun diye açıyorum gözlerimi her sabah doğan güneşe... Gün dönüp de akşam olunca, laf olsun diye göz kırpıyorum yıldızlara... Gece bilir, akşam anlar halimden, laf olsun diye dost seçtim kendime karanlığı... Dost dediğim, arkadaş bildiğim, sevdalım, bağrı yaralım, gün bakışlım, güneş yüzlü sevdiklerim, düşmanım, kızgınlığım, kinim ve intikamım; hiç biri bende kaldı mı sanki, hepsini laf olsun diye seçtim ben... Halbuki gündüzlerin aydınlıkların insanıyım, laf olsun diye kandırıyorum sizi... Laf olsun diye hüzün saçıyorum mevsimlere... Yine de açmamış gülde saklı heyecanım, laf olsun diye gizliyorum, gizlenmeyi de, kendimden kaybolmayı da, gerçekliğin içinde düşsüzlüğü de ben laf olsun diye seçtim aynalardan... Gülümsüyorum, laf olsun diye.... Ayrılıklara gülüyorum, kavuşmaların geç kalınmışlığına kızıyorum, kadere rest çekiyorum laf olsun diye.... Ekmeği olmayanın aşı, susuzların çeşmesiyim, karanlıkların ışık saçan prensesiyim; diyorum; laf olsun diye....

Laf olsun diye seviyorum; kendi kendimin aşığıyım hiç terketmemiş, bırakıp gitmemiş, gidip de dönmemişlerin, dönüp de bıraktığın gibiyi bulamamışların umutsuzluğuyum, boşluğuyum laf olsun diye... Benden olanlar benim, kalanlar kaybetmişlerdir ; demiyorum, laf olsun diye savaşıyorum diğerleriyle... Laf olsun diye oturuyorum, geziniyor ve bakıyorum insanlara... Mutsuz insanlara öğütler veriyorum, yalnızlara yüreğimi veriyorum, yürek dağıtıyorum yüreksizlere, laf olsun diye.... Hepsi benimle, yanımda, en yakınımda, hep var_larmış gibi bakıyorlar uzaktan, seslerini duyuyorum, yüzleri seçilmiyor, sadece elleri, elleri uzanıyor... Laf olsun diye dokunuyorum onlara, yok oluyorlar... Düş gibi, kabus gibi, uzandıkça uzaklaşan, laf olsun diye sevenler.... Laf olsun diye söylüyor hayat türkülerini insanlar... Lafların arasında kaldım, gerçeksizlikten bunaldım, laf olsun diye söylüyorum.... Laf olsun diye kokluyorum kış nergislerini, laf olsun diye bahar şiirleri yazıyorum, mayıs şiirleri, sevda sözleri, laf olsun diye geçiyor her günüm...

Laf olsun diye yakıyorum her sigaramı, dumanı gözlerimi yaşartıyor, ciğerlerimdeki ağrıya, öksürüğe dokunmuyorum; laf olsun diye... İçiyorum işte, öylesine, tadı yok, tuzu yok... Bir yağlı boya ressamıyım her geçen günle devleşen, büyüyen, büyüdükçe küçülen... Yere doğru eğilen bir selvi dalıyım.... Geçiyor resimler önümden; her birinde saklandığım çocukluğum, görmezden geliyorum; laf olsun diye... İçtiğim her bir bardak çayda gizlediğim boğazımda gezinen sıcaklığa, laf olsun diye isyan ediyorum... Çay da ısıtmıyor insanın yüreğini hani, yine de içiyorum demli, açık, koyu, ne varsa getir kahveci!.... Oynuyor hayat benimle, kader önüme seriyor bütün dikenlerini, savaşamıyorum; laf olsun diye... Gücüm mü var sanki!... Ne bilirim isyanı, ne anlarım ben kavgadan, laf olsun diye vuramam; atamam; yaratamam yeniden dünyayı.... Bir tokadımın bile izi yok üzerinde kandaşlarımın... Ben de bilirim bir yumrukta yere sermeyi karanlıkları, duvarları yıkmayı, laf olsun diye tutuyorum kendimi... Yakıştırdığım, üzerime yapışan sessizliği atmıyorum benden.... Kendimi koruyamıyorum kirlenmiş kelimelerden, kırmızı güllerden, bahar güneşinden, ben_den; _ yeniliyorum....

Kendimden kaçıyorum, laf olsun diye....

Yürüyorum, her attığım adım, laf olsun diye, yolları tanımıyorum, taşları göremiyorum, dağları seçemiyorum.... Köprüleri yıkıyorum, dağları aşıyorum, yalanlar söylüyorum düşlerden arınmış; laf olsun diye... Konuşuyorum; çok konuşuyor ve susuyor yüreğim, laf olsun diye anlatıyorum akşamları ve gündüzlerden sakladıklarımı.... Laf olsun diye boyuyorum dudaklarımı toprak rengine, halbuki ben kırmızıyı severim... Sizler de laf olsun diye seviyorsunuz yaşamımı, size benzeyen yanlarımı... Halbuki laf olsun diye yazıyorum ben şiirlerimi, laf olsun diye seçmişim bu hayatı....

Laf olsun diye söz veriyorum kendime, yeminler ediyorum her yenilenen günde yeniden doğmaya... Laf olsun diye gittiğim her yoldan dönüyorum, verdiğim her sözden cayıyorum,yeminler bozuyor, diyetini yine ben, ödüyorum, laf olsun diye; kendimden vazgeçiyorum...

Laf olsun diye, herkes gibiyim...


Laf olsun diye, yaşıyorum!.....


ferkul

29aralık2008

Düşlerini getirdim, görmüyor musun?..

Yitik düşler ülkesinin yitirilmiş prensesi... Düşlerden saraylar kurmuştun kendine, renkli perdeleri, saydam duvarları vardı... Baktığında içini yakan, sevgiyle akan gözlerin vardı, çiçek çiçek, öbek öbek beslenirdi kuşların... Kanat çırpmaya hazırlanırdı, yeni yetme cocuklar gibi, ilk adımlarını sayardın, yıllardır salkım söğütlerle süslenmiş bahçelerinde... Eskidendi, çok eskiden kaldı yitikliğin... Şimdi kim seni senden sayar ki?... Senden bildiğin kaç kişi kaldı senden yana, nereye gidip kaybettiler seni?... Yazdan, bahardan saydığın günleri kaça sattın, bir gerçeğe dönüşme parası için?.. O kadar mı fakirdi düşlerin, o kadar mı garipliğe tutsak ettin onları?.. Nerede kaldı prensesliğin?... Yenilmezliğin vardı, kendine direnişin, gücün, nerede bıraktın seni?.. Hangi taş duvarlar arasında, hangi yokuş aşağı yollarda kaldı düşlerin?..

Bir adın vardı, olmalıydı, sen de unuttun, kurutulmuş mevsimlerde kaldı, savrulmuş rüzgarlarda... Seni adsız prenses, düşlerine verdin adını!... Seni virane bahçelerin açmamış kırmızı gülü!... Yazların ve bahardan kalma günlerin halkıydı, hakkıydı umut verdiklerin... Şimdi kış, şimdi soğuk, şimdi gece, evlerin yanan ışıklarında, binlerce yürek, binlerce düşü saklarken sen, dışarda kaldın!... Aydınlık geceleri ışıksız evlere, bacalardan tüten ıssız dumanlara saklasan da, yeter mi düşleri geri getirmeye?.. Gücün yeter mi, insanları kaldırmaya, taşımaya, düş vermeye?... Almaktansa vermeye alışmıştın, şimdi kış götürdü bir çok düşünü... Soğukta üşüyor ellerin, üşüyen sadece parmakların mı?...

Düşlerinden, kendinden ve varlığından almıştın gücünü... Bir varmış bir yokmuşlarda kaldı masallar, gerçeklerle yer değiştirdi düşler... Artık yürekten söylemiyor kimse düşlerini, yürekten konuşmuyor diller, yüreksiz kaldı sarayların... Perdesiz, kalın duvarlar çevreledi etrafını, kurak bir mevsim yaşanıyor kışında...
O kışlar ki, ruzgarında bulamazsın kendini... O kışlar ki öbek öbek yağan kar taneciklerinde saklanır umutlar, yaşanmamışlıklar, yitip gidenler, yitirilenler...

Yitik düşlerden saraylar kuramamış, yitirilmiş prenses!... Bittiği ve bitirdiğini sandığın düş bahçelerinden baharlar getirdim sana!.. Bir sayfa kopardım geçmişten, yarına açtım beyaz kapılarını, temizledim, temizlendin... Hala capcanlı, taze ve sıcak, buğusu üstünde tüten ekmekler gibi, çoşkun sular gibi, var olduğunu haykıran şarkılar gibi, unuttuğun bir masaldan çıkardım, aldım, getirdim!... Seni getirdim sana!....

Salkım salkım uzanan üzümlerden, asma yaprakları altında okunan hayal romanlarından bir gerçek el uzattım, senden yana, senli gülüşler getirdim dudaklarına konsun diye... Bir kırmızı gül, parmaklarımın ucunda, kokusunu duyuyor musun, sana uzanıyor, görmüyor musun?...

Görmezlikten mi geleceksin?... Yokluğu seçmişken, bütün yoklar arasında var, olabilir misin?.. Yapamaz mısın?... Başaramaz mısın yitikliği üzerinden atıp var olmaya, kucak açamaz mısın?..

Yitik düşler ülkesinin yitirilmiş prensesi!... Hala bir şey var gözbebeklerinde gizlediğin, bitmeyen, tükenmeyen, yaşlanmayan, yıpratılmayan, tek şey yaşamda; umut!... O ki hiç yitmeyen, yitiremediğin, senden mirastı düşler ülkesinde... Yüzü sana benzemeyen, bakışları senden yitik, bir şey kaldı geriye, SEN!...

Düşlerini getirdim, görmüyor musun?...

Sana dön, bana seni getir, yeniden doğsun dünya, seninle yaratılsın, seninle yeniden ve her seferinde seni yitirse de, seni yeniden buldursun, seninle dönsün devran...

Seni yitik prenses, seni bulabilir misin, karanlıklar içinde var olabilir misin?...
Seni, sensiz yaşayabilir misin?...

Yitik düşler ülkesinin yitirilmiş prensesi...

Seni yok yazmış tarih, isyan etmez misin?...
Dirilmez misin,
Ayağa kalkıp,
Direnmez misin!...



ferkul

28.aralık2008
00.51

ne günlermiş

Böyle günlerde, şaşkınım, böyle günlerde titrek bir güvercine vermişim kanatlarımı... Alsın götürsün diye umutlarımı, çırpsın diye kanatlarını... Gagasında sakladım geçmişi ve geleceği...

Böyle günlerde, derbeder söyler şarkılarını sabahlar... Böyle günlerde unuturum gülümsemeyi...

Böyle günlerde güneş saklanır yağmurların arkasına....
Böyle günler unutturur kendimi...

Böyle günlerde, düşünürüm... Günün karanlığına saklanır, dalarım deniz dalgaları gibi, şiire çarpar duyduklarım... Şiirin ardında gizlenir duygularım...

Böyle günlerde depreşir garibliğim... Böyle günlerde duyulmaz sesim, böyle günlerde çıkmaz bir sokakta bulurum beni... Kaldırımlar çekemez ağırlığımı, böyle günler eskitir bedenimi..

Böyle günlerde dışlanırım, soyutlanırım, gizlenirim çiçek arkasında diken gibi... Güçlenirim gülün kokusundan, renginden, güç veririm kendime... Bileylenir savaşma gücüm, at biner, kılıç kuşanırım, güzel günlere hazırlanır göğsüm....

Böyle günlerde, bitti sandığım, biriktirdiğim ve yıkmışlığım gelir üzerime, üzerime... Koyveririm kendimi, salıveririm hüznün kollarına, yana yakıla koşarım dost yüzlere, çözülürüm... Arınır sırlardan ve saklanmışlıktan sözlerim...

Böyle günler, yazdırır kendini... Beni yazdırır, bana anlatır beni, ben böyle günlerde yaşarım, yaşadıkça, yazarım...

Böyle günlerde, soğuk bir kış günü yazdan kalan bir eriğin meyvesiyim, yapraksız, dalsız, budaksız... Direnebilir miyim?

Böyle günlerde böyleyim,

Bugünlerde hep böyle günlerdeyim, kendimi kendimde bulduğum, böyle günler işte, içimi konuşturduğum... Yüreğim kırağı düşürür böyle günlerde eriğin dallarına... Dal dediğin hiç küser mi meyvesine?..

Böyle günlerde anlamsızım, böyle günlerde bilirim hayır demeyi, hayırlardan bir dağ kurarım düşlerime... Volkan olur, ateş olur, saçılır bakışlarım... Hiçbir işe yaramam böyle günlerde... Yıkılır dağlarım..

Böyle günlerde, anamın bakışlarına dalar gözlerim... Pencere kenarında oturur anam... Büyük camlar saklayamaz yalnızlığını, bakışlarındaki sessiz direnişte bulurum beni... Sanki o pencerelerde ben varım, o bakışlarda gizli geleceğim... Görürüm, kilometrelerce uzaktan bakarım, öylesine dalarım, bir de resim çekerim hüznünü yüreğimde gösterdiğim; anam dalar, anam ağlar... Dağılırım...
Böyle gunlerde anamın kızıyım...

Böyle günler de, ne günlermiş be!....


ferkul

30kasım 2008

02.52

GAZETE KOKUSU

Ben bugün bir gazetedeydim!....

Neredeyse iki yıldır blog yazıyorum... Öncesini sayarsak belki kırk yıldır yazma, deneme ve şiirimsilerle kendi kendimi avutuyorum... Bu, hani sigara tiryakileri vardır, bırakmayı denemek için sigarayı elinde ve ağzında yakmadan bekletirler, içiyormuş gibi yaparak kendi kendilerini taklit ederler ya, aynen böyle.... Uzun yıllar boyunca kendime, sadece ve sadece kendime yazdım, onları birer çeyiz sandığı gibi biriktirdim, onbir yıl öncesi kendimi her yalnız hissettiğimde, sarılacak ve yaslanacak bir omuz aradığım her günde, arayıp bulup onlarla dertleştiğim, paylaştığım ve daha çok melankolik bir hüzünle cümlelerinde ve mısralarında, şimdi daha iyiyim’i bulduğum zamanlardı... Küçük bir oyundu çocukken, herkes bebekleriyle oynarken, ben cümleleri kafamda birleştirmeye çalışır, küçük bir kızın gittikçe büyüyen minik romanını tasarlardım... Ve hatta gençken, genç bir anneyken, yirmidokuzunu yaşayan orta yaşlı bir kadınken de kendi oyunumda gizlenir, kendi şiir ve yazılarımın arasında ruhumu dinlendirir, arkadaşım, dostum, sırdaşım olurdu defter defter sakladığım hazinem...

Ve onbir yıl önce hazinemi kaybettim, çocuklarımı kaybetmiş gibiydim, çocuklarımdı, benden bir parçaydı hepsi, benim kelimelerim, benim cümlelerimle süslenmiş her bir anıydı, her bir yaşanmışlık, her bir acı, her bir hüzün yaprağı... Birden bire yok oldu, taşınma sırasında mı çöpe atıldı, kamyondan düştü de öyle mi yok oldu, bilemiyorum, hiç bir zaman da bilemeyeceğim... Kimbilir, belki kıymetini bilmeyecek birinin elinde kahkaha malzemesi oldu, belki de üzerinde yemek yenilen gazete kağıtları gibi kullanıldı, yendi, bitti... Şimdi nerede ve nasıl, hangi yıpranmış sobanın külllerinin, hangi çöp yığını arasında kaybolmuştur, kimbilir, bilebilmek mümkün mü?...

Yasta geçti sonraki yıllarım, tek tük yazdığım bir kaç şiirle oraya buraya karaladığım bir kaç günlükle geçiştirildi... Çocuklarımı, çocukluğumu, gençliğimi, bensaydığım herşeyi kaybetmiştim, kolay mı?.. Bunu anlamak için sanırım yazmak, hissedebilmek gerek...

Karalama bile olsa, kötü birkaç deneme, şiire benzemeyen birkaç şiirimsi de olsa benimdi, bendendi, belki de kanımdan bir parçaydı... Küstüm, kendi kendime çekildim ve herkes gibi yaşamaya çalıştım... Herkes gibi yaşamak, herkes gibi ayrımsamadan, olduğu gibi, olabildiğince koyvermek, düşünen bir insan için, üreten bir insan için yıkımmış, fetret devriymiş, yeniden yazmaya başlayınca , anladım....

Teknoloji ilerledi, bir arkadaşımın desteğiyle, atıldım kollarına klavyenin... Geçmiş ve geçiştirilmiş günlerin acısı ve hüznünü yansıtan şiirlerle ve yazılarla donattım bloğumu... Önceleri okuyan ve takip eden insan sayısı fazlayken, gitgide her moda adeti olduğu gibi çabuk sıkıldı insanlar bloglardan, ve belki de umut vadeden yazılar okumak istediler benim yazılarım yerine, neşe veren, hayal etmeyi, mutluluğu çağrıştıran cümleleren içeren yazılar istediler... Yeter, demedim, en önce kendim içindi ya yazdıklarım, zaten bir kere başladın mı susuz kalmış da kana kana suya sarılmış hayvanlar gibi çeşmeyi bırakmadım, içmeye devam, kimse okumasa da, ben okuyorum ya... Ve yazıyorum...

Belki benim acı sesim kulakları tırmalar;
'Sizler gidin, genç kızların türküsüyle şen olun... dedim...

Belki zamandır, diye açılmaya, belki beni daha çok yazmaya sevk eder, kışkırtır diye, belki de daha çok insan kendini bende bulsun diye, bir gazeteye başvurmamı tavsiye etti , yine bloğa başlarken rehber olan arkadaşım... Bugün başvurumu yaptım... Hayatımda ilk kez benim gibi düşünen ve yazmaya yoğunlaşmış bir kurumdan içeri girdim... Kokuyordu, gazete ve kitap kokusu sarmıştı etrafı... Aldı, götürdü beni, daha içeri girmeden , binaya ayak basarken, koktu duygular, ayrıştırmalar ve ayrımsamalar... Yazarkenki gibi değilim konuşurken, sıkılgan ve mahçup ifademle hiç bir şey anlatamayacağımı ve belki de veremeyeceğimi düşündüm ve verdim blog adresini çıktım...

Sonuç ne olursa olsun, ilk kez yazmakta ve düşünmekte birlikte davranan, benim gibi, bana benzeyen insanları görmek, o kurumun içinde bir kaç dakika olabilmek, mutluluğun tarifi benim için... Çünkü artık ne kadar kalabalık olursak olalım, düşünen ve ayrımsayan insanlar olarak çok azınlıkta kaldık, dünyanın ve madde telaşesinin içinde kaybetti insanlar düşünebilmeyi, hissetmeyi zaten çıkardılar defterlerinden, gözbebeklerinden indirdiler masumiyeti...

Güzel bir anı oldu, bugün ben bir gazeteye gittim, konuştum, ve dinledim.... Belki bir daha hiç gitmeyeceğim, ama kokusunu içime çektim... Sanırım o koku alır götürür kırkından sonraki yıllarımı....

Buradayım, yine burda olacağım, hep yazacak , yazarken yaşayacak ve paylaşacağım, kendime söz veriyorum!..
Çünkü hiçbir kimseye verdiğin söz , kendine verdiğin söz kadar gerçek ve tutulası değildir!...


Ben bugün bir gazetedeydim!....


ferkul

18kasım2008-
20.33