Şimdi Bir Şeyler Söylemek Lazım

Dün izlediğim bir filmde ölmeden önce yakınlarına bir mektup bırakan biri vardı... Düşündürdü, gülümsetti; aslında fena fikir değil... Yaşarken söyleyemediklerinizi öldükten sonra söylemek...

Yeterince sevginizi gösteremeyen biriyseniz hele, öldükten sonra onlara bırakılacak en güzel miras; söylenilmeyeni söyleyerek onların ruhuna kendi ruhunuzdan bir mesaj... Çok konuşan ama hiç bir şey söyleyemeyen insanlarız aslında hepimiz.... Her şeyi konuşuruz, gerektiğinde veya gerekmediği zaman bile, haykırmasını da biliriz, ama hiç gerçek duyguları çıkartamayız iki dudağın arasından; saklı kalır çoğu zaman sevgimiz de, şefkatimiz de....

Şimdi bir şeyler söyleme zamanı...

Tabiidir ki, en iyisi henüz nefes alırken, yaşamın ve yaşatıldığının kıymetini bilerek, var olmanın amacını hissettirerek yaşamak ve sevdiklerinize ben de buradayım, ne kadar kırsam da, kırılsam da, istemediğim bir hayatı dilemediğim şekilde yaşasam da, Seni Seviyorum_u söylemek galiba... Aklında bir ukde gibi kalmaktansa, geride bırakabileceğin bütün maddi değerlerdense en iyi miras... Sevmek ve sevildiğini duymak;  olmalı...

Yarına ertelenmemiş bir yaşam aslında hep dilediğimiz... Bildiğimiz ama uygulamadığımız. sanki hiç ölmeyecekmiş gibi, yarınların bizim için var olduğunu sandığımız gerçeği... Halbuki ölüm de, yaşamın bir gerçeği... Yarın belki hiç olmayacak, belki bu yazının sabaha okuyanı olacağını düşündüğüm bir çok kişi, yarın hayata veda edecek... Belki yazarı da, kim bilir?... En iyisi; yok olmak gerçeğini her an hissederek, gündelik telaş ve sorunların içinde var olduğunun, seni seven dostların veya birilerinin olduğunun farkına varmak... En büyük zenginlik bu; olmalı.... Ya da, senin sevdiğin bir kaç kişinin varlığından haberdar olması, düşündüğünden ve sevildiğinden haberdar olmak;  farkındalık...

Seni Seviyorum; ne kadar az söyleriz, ne kadar az duyarız... Halbuki söylenmeli... Dikkat ettiniz mi  bilmiyorum insanlar bunu küçükken daha sık ve kolay söylerler; küçük bir çocuğun her an ağzında hazırdır sevgi sözcükleri.. Büyüdükçe sevmeye ve sevilmeye daha çok ihtiyacımız olduğu halde, önemsemiyor veya unutuyoruz, sanki ayıpmış gibi her seferinde söylemek... Ayıp veya yanlış olduğunu düşünüyorsanız bile, sanki hiç mi ayıbı yaşamadık, yaşatılmadık, hiç mi yanlış yapmıyoruz?..  Söylediğimiz kişi yanlış kişi olsa bile; söylemeli; anlık bile hissedilse; söylenmeli; Seni Seviyorum... Hak ediyor mu, etmiyor mu, şu an doğru zaman mı, değil mi, düşünmeden,hemen bir çocuk safiyetiyle; söylenmeli... Bu kadar zor, olmamalı...

Eğer bunu yaşarken, hissederken, yaşatılırken söyleyemiyorsanız, küçük bir not bırakın; Seni Hep Sevdim... Eminim bir kaç apartman katı, bir kaç lüks otomobil veya bankada milyonlar bırakmaktansa; bu miras herkese iyi gelecektir... Unutmayın yarın, belki hiç olmayacak...

Sevdiğini ve sevildiğini yaşarken söyleyebilen ve işitebilen, insanlardan olmak; dileğiyle...

ferkul

18nisan2010

01.00

Hayran Olan Anlar Bizi

Bir bayan olarak bazen yaptığım ve düşündüğüm her şeyi onaylamadığımı itiraf etmeliyim...Yıllar önce 25' li yaşlardan 35' li yaşlara kadar neredeyse hemen her ay, bazen her hafta evde değiştiremediğimin farkında olduğum bir şeylerin eksikliğini koltuk ve eşyaların yerini değiştirerek kapatmaya, hayatın umursadığım yönlerini, bazen beceriksizliğimi, bazen doldurulamayan bir boşluk hissini, eşyalarla acısını çıkartmaya çalışırdım... Köşe oraya, tekli koltuk buraya, yok o uzun koltuk burada olmadı, şuraya mı koymalıydım_larla tek başıma parkelerin çizilmesini bile umursamadan ha bire yer değişikliği yapar dururdum evde... Sanırım şu her an  sırtımda gezinip duran bel ağrısını dost edinmem, ben_den ve bana ait bilmem o yıllardan kalan hatıra oldu bana...

Bu değişiklik takıntısının sebeplerini tabii uzman psikolog arkadaşlar daha iyi bilir... Yaşla mı alakalı, yoksa yaşanmışlıkla mı, yoksa benim çözemediğim bir başka bilinç altı sebepleri var mıdır, bilemiyorum... Ama o değişikliklerden sonraki ruh halinin dingin bir su gibi rahatlattığını, bir ferahlama hissettiğimi, sanki büyük bir icat yapmış bir bilim adamı gibi veya olmayacak bir şekilde büyük bir iş başarmış, yaşından beklenmeyen olgunluğu göstermiş çocuklar gibi sevinç yarattığını söylemeliyim...

Uzun yıllardır, artık evin içinde eşya yeri değiştirmek yerine, kendimi geliştirmek, değiştirmek çabasına giriştiğimden beri, eşyaları yormuyorum... Hepsi yerli yerinde, hepsi memnun halinden;  parkeler de rahat, çizgisiz, hasarsız... Bel ağrılarımsa o yıllardan kalma acısıyla sızlasa da ne artıyor, ne eksiliyor...  (Ama zaman zaman otururken, tv izlerken şöyle bir bakıp şu şurada olsaydı, daha iyi olmaz mıydı diye düşünmediğim de söylenemez hani!)

Değişiklik ve değişme ruhu bir alışkanlık ve bağımlılıktan öte, vazgeçilmez olmamalı... Her zaman yaşamımızda ufak tefek değişiklikler ve kendi adımıza atacağımız küçük adımlarla yenilenmek ve yenilemek önemli yer tutmalı bence..  Küçük mutluluklar, küçük avuntularla  eskimiş derinin yenilenmesi gibi, kabuk atan yaralar gibi zaman zaman değişikliğe hepimizin ihtiyacı var... Ve olmalı, yaşamak ve hissetmek için bazen yenilemek ve yenilenmek gerek!..

Şimdilerde koltukların yerini değiştirmek yerine blog sayfamı, sayfanın içindeki renkleri ve yazı tiplerini değiştirmek , daha iyi fikir, gibi geldi bana... Ve bu küçücük değişiklik, minik bir mutluluk yansıttı sayfamla birlikte, ruhuma, su serper gibi... Bir de şu yazılara yansıyan hüznün rengini değiştirebilsem, daha büyük iş başarmış olacağım sanki...

Yazının başında belirttiğim gibi biz kadınlar, sahiden garip yaratıklarız,  ne neye ağladığımızı bilebilirsiniz, ne neye gülümseyebildiğimizi bilebilirsiniz... Hayret edersiniz, bir bakarsınız gözlerimizden yaş akarken küçük bir çocuğun gülümsemesi, uçan bir kelebeğin rengi, bazen bir ağaçtan düşen bir yaprak, bazen yağmurdan sonra beliren bir güneş ışığı, bazen bir kaç kelime; gülümsetiverir bizi... Bazense hiç olmadık yerde yakalayıverir hüzün, farkında bile olmazsınız nerden çıkıp geldiğinin... Sanırım, çözmeye çalışmak, eşya yerini değiştirmeye yardım etmemek için sızlanmak yerine anlamak gerek; anlayabilmek...

Bizi anlamak zor iş vesselam...

ferkul

14nisan2010

00:30

Hem Yaşasak, Hem Ölsek...

Hem Yaşasak, Hem Ölsek...

Nisan yağmuru... Bu kaçıncı nisan, bu kaçıncı yağmurda değişen havaya karşı şaşkınlık...

Her seferinde, her olayda, her olumsuzlukta, her istemediğimiz bir şeyi yaşarkenki olduğu gibi... Yine ve yeniden şaşkınlık... Her yalana kanar gibi, her içişte sıcak bir bardak çayı; dilin yanar gibi; her seferinde bizi yanıltan dostun darbesinde sarsılır gibi... Hala bir alışamamazlık var ruhumuzda hala şaşırılınabilen  bir hayat, safça görmekten kaçış... Hala ''a, sen de nereden çıktın geldin'' der gibi; Tam da bahar geldi derken yağmurla gelen soğuğa... Ve istekler, istekler... Hem güneş açsa, hem yağmur yağsa...

Hem bahar gelse, hem yeşile doysa gözbebeklerimiz, hem maviye kansa ruhlar, çiçeklense düşlerimiz... Her yüreğe bir kelebek konsa, rengarenk; kırmızı, pembe, beyaz, ömrü bir günlük de olsa, uçuşsa kelimelerde... Hem bahar olsa, hem yağmur yağmasa, soğuk olmasa...

Hem yaşasak, hem ölsek, hem nefes alıp hem unutsak, hem unutup hep hatırlasak... Dilediğinde açsan gözlerini sabaha, dilediğinde kapasan dünyaya....Hem sevgi olsa, hem aşk, hem vefa, hem de hep ömür boyu sürse,hiç tükenmese, tüketmese, tüketilmese,eskimesek, eskitmesek ...

Ölür gibi yaşamasak, son nefesi verirken de; yaşar gibi ölsek...

Olsaydı her istediğimiz, dilediğimiz gibi bir yaşamda sürüklenseydik, yine de daha fazlasını ister miydik..? Yine sızlanır mıydı diller, yine başka, daha başkalarını, daha fazlasını diler miydik?.

Gerçek olsaydı düşler, hayallerdeki gibi yaşansaydı her gün, her saat, yalansız, dolansız, çıkarsız, zulümsüz, sevgiyle; gülümseseydi insanlar; N'olur _du?...

ferkul

11nisan2010

22.05

Görebildiğim Bir Bahar İstiyorum

Görebildiğim Bir Bahar İstiyorum

Taktım kafaya... Evet bir şehirde yaşarsan baharı göremezsin, hissedemezsin, dokunamazsın ellerinle... Şöyle bir bahar sabahı uyandığında pencerene yaslanmış  bir ağaç dalı da olmaz mı insanın?.. Çiçeğiyle, kokusuyla bir badem, erik dalı günaydın deseydi, gülümseseydi en içten dostun gülümseyişinden sıcak... Bu kadar mı şehir demek, ağaçsız dalsız, çiçeksizlik demek?.. Bunu özellikle yapıyormuş insanlar, yeni duydum... Apartman önlerinde çocuklar toplanıp meyve kavgasına girişmesinler diye, meyveli ağaç dikmek istemiyormuş kimse...

Bu ne insafsız görmezden geliş masumiyeti?.. Mutluluk denilen küçük bahaneleri?..

Ve bu kaçıncı katliam duygusu hissettirilen?

Meyvesiz ağaç, çocuksuz  sokaklar, apartman önleri, çiçeksiz bahar... Bazen düşünüyorum da hayatı anlamsızlaştıran yine biziz, resimlendiremeyen, renklendirmesini bilemeyen yine kendimiz... Kendine ettiğini düşmanı yapmaz insanın... Biraz olsun açık olmalı, biraz olsun adım atmaya hazır bir çift ayak, görmek için göz, duymak için yürek gerek... Patlamaya hazır bir bomba gibi cesaret!..

Yine mevsim bahar... Yine koşturmaca içinde insanlar... Küçük bir an ayırmadan kendine, gelip geçen mevsimlerin farkına varmamak için direnirken, baharın ilk çiçek açmış ağacını görmek, hissetmek, uğur getirir, yeni bir yaşama doğru bir yol açar, diyorum... Ve , istiyorum ki her apartmanın önünde bir kaç meyve ağacı sıralansın, çocukların sesi kuş sesleriyle yarışsın... Çocuk sesini dünyamızdan hiç eksilmesin!... Bize biraz masumiyet gerek!...

Bahar!.. İlk kez aşık oluyormuş gibi, ilk kez gülümseyerek dünyaya gözlerini açan bir bebek gibi... Pencere önü çiçekleri kadar sıcak bir bakış hayata... İlk bahar çiçeği, ilk nefes alış gibi...

Baharda baharı yaşamak.... Görmek, hissetmek, koklamak, duyumsamak dileğiyle...

Dışarıda gümbür gümbür bir bahar sesi...

Duyuyor musunuz?...

ferkul

(Üçtür baharı yazıyorum... Eğer bir gün şair olursam, bahar şairi diye anılmak isterdim...)

24mart2010

20.20

ÇOBAN ALDATAN ( ! )

ÇOBAN ALDATAN ( ! )

Bugünlerde en çok;  havayı kokluyorum...  Hava güzel, hava sıcak, hava güneşli...  Böyle havalar koklanmak içindir... Böyle havalar alır senden sen_i... Samimi, yalansız, küfürsüz, sahtesiz...

Bugünlerde en çok;  kuşların sesini dinliyorum...  En güzel nağmeden bile ezgili, notasız, doğal... Kuş seslerinde buluyorum yaşama sevincini, sevda sözcüklerini, hasreti ve gerçek nağmeyi...

Bugünlerde en çok;  toprağa dokunuyorum ellerimle, nasıl da canlanıyor, nasıl da fışkırtıyor içinden fidanları, nasıl da mutlu, mesut; yeniden doğuyor sanki... Kim başarabilir toprak kadar toprak olabilmeyi?...

Bugünlerde en çok;  kendimi seviyorum, ne eş, ne dost, ne el ne alem!... Bütün sevdiklerimden sonra en çok bana ben lazım olanım BEN... Kim sevebilir en çok benden fazla BEN_i?...

Bu günlerde en çok_ ben varım!.. Ben var oldukça olmaya devam edecek gökyüzü!.. Ben varsam anlamlı her şey, ben yaşıyorsam yaşıyor toprak... Ben varsam can buluyor hayat!... Ben varken yaratılıyor gökyüzü!.. Ben varsam her şey var, umut var, hayaller var, gelecek var, mutluluk var!..

Var olmayı seçtim bugünlerde... Kendim için yaşamayı...  Kendimi yok saymaktansa,var etmeyi...  Eğer kendin olabiliyorsan diğerleri ve herkesle çoğabilirsin çünkü... Eğer SEN_sen; biz olmak çok daha kolay...  Bizi yaşatmak kendini diri tutmaktan geliyor... BİZ olmanın yolu önce BEN, olabilmekten geçiyormuş meğer...

Yaşamak için yaşatmak için en çok bugünlerde içimdeki sesi dinliyorum... İçimdeki ses çok konuşuyor dışıma yansıtmadan... Yüzümde hüzün gölgeleri olsa da, ara sıra bir dalgınlık, çökkünlük hissiyle başım öne düşse de, bana beni bulduran bütün geçmişi, geleceği, pişmanlıkları da silip attım yüreğimden...  Kendime kendi ettiğimden fazlasını kimse yapamazdı çünkü... Kim başarabilir BEN' den fazla beni BEN' den almayı?...

Bu günlerde en çok_ları yaşıyorum... Galiba ortalarda olmaktansa en çok_ların arasında kaybolmaktan iyisi yok gibi... Kimse SEN' den fazla çoğaltamaz SEN_i!...

Çoğalmış yaşamlar arasından bir yol seçebilenlerden olmak, o yollarda karşılaşmak dileklerimle...

ferkul

29mart2009

BEN HER BAHAR....

Yine mevsim bahar, yine güneş gülümsüyor taş kesildiğini sandığımız kalplere, ısınıyor buza kesmiş gözbebekleri insanların...

Yine mevsim bahar; kollar kendiliğinden açılıyor dost yüzlere, dost gülücüklere hazırlanıyor insanlar...

Yine mevsim bahar; gülümsüyor en sert yüzler;  dokunmasa da çiçek açan her ağaç dalını sarıyor, sarmalıyor sanki ellerimiz...

Benim mevsimim bu mevsim, her bahar tam da kaybolduğumu sandığım bir anda her şeye ve herkese rağmen  baharda buluveririm kendimi, aynada görmüş gibi uçan bir kelebeği... Yansıyan yüzümde daldan dala konarken, süzülürken havada, ince kanatlarında kendimi buldum sanırım çoğu zaman, uçuverecekmiş gibi, konuverecekmiş gibi bir kırmızı gülün yaprağına... Her bahar, her tomurcuk, her gün batımında yüzü kızaran gökyüzü, her papatya beni anlatır bana... Gri günlerden sonra böylesi pembe, sarı, beyaz çiçekli günlere, sabah sevincini, bahar sevincini konuşturan kuş sesleriyle uyanmak bir başka ruh katar benliğime... Bitti, tamam, tükendim derken, yeniden başlar hayat, sil baştan nefes almaya başlar her insan... Sil baştan dost gelir bütün insan yüzleri;  küstürse de, kırsa da parça parça olsa da, bütün cam kırıklarıyla dolsa da önüm arkam, etrafım; bütünleşir, affederim yürekten hepsini... Yenilenir birden bire bir badem dalında gördüğüm çiçekle dünya... Ve hatta her baharla yeniden doğar bir  ferkul... 

Her baharla, yeniden doğmak, dileğiyle...

ferkul

24mart2010

20.20

Bir İleri; Bir Geri....

ÇAL KEMANCI....

Bir ileri; bir geri, bir ileri bir geri...

Adım adım say günleri, bir ileri bir geri... Dün bugüne karışmış, yarın düne dönük... Bir pişmanlık, bir umut, bir sevgi, bir nefret, bir alışkanlık, bir gizli heyecan, bir boşluk, bir sevinç, bir hüzün, bir kasırga, bir sinek vızıldamaz saatler...

Yaşama sanatı dedikleri de bir bilmece, bir sanatkarlık yaşayabilme... Yazarsın, dolarsın, taşarsın, kelimeler yetmez, bakarsın yine başa dönmüşsün... Bu değildi ki yazacakların?.. Çizersin en usta bir ressam sanırsın kendini, bakarsın, renkler birbirine karışmış; halbuki istediğin resim miydi bu?.. İstediğin renkler miydi kullandığın?... Neye benzedi bu resim?..

 Yırt at; sil baştan; bir ileri, bir geri....

Bir güzellik, bir çirkinlik, bir insanlık, bir kulluk, bir şeytanlık, bir iyimserlik, bir ruhsuz yürek... Bir açmaz, bir dolmaz, bir bitmez, bir tükenmez... Tamam dersin, olsun dersin adım atarsın;  bir ileri, bir geri, yine başlar yeniden... Dönüyor işte o devran hep aynı devran, döndükçe bir ileri, bir geri... Say sayabilirsen... Aç istersen kapalı kapıları, kır kilidi...

Kolaysa çöz bilmeceyi...

Bazen bir taş atasın gelir denize, bazen bir uçurumdan yuvarlarsın koca kayayı... Bazan taşın kendisi sensindir,  bazan koca bir kalabalık taşır tek bir taş; o kadar ağır, o kadar büyür gözünde, yılların , yorgunluğun, küskünlüğün ağırlığı... Yuvarlarsın, fırlatırsın ileriye, geri döner rüzgarla... Bazen de karışır taşın dalgaların arasına özgürce, bazen bir bakarsın uçurumdan yuvarladığın taş takılmış bir ağacın köküne; direnir... Bir sel, bir afet olsun diye bekler toprakta bulmak için kendini...  Bazen tek bir kol hareketiyle küçük bir taş bütün kayaları yıkmış , yuvarlamıştır kendisiyle birlikte uçurumun en dibinde bulursun taşını, yerden alır fırlatırsın... Bir ileri, bir geri...

Aynaya bakarsın her sabah;  gördüğün yüz aynı yüzdür aslında, sabahı başka akşamı başka, gecesi başka bakışlar... Bir güzellik, bir çirkinlik; bir mahmurluk, bir coşkunluk, bir sönük bulut görürsün yansımasında... Bir parlaklık bazen, dolunayda yıldızlar gibi... Döner durur gözlerinin bebeği; bir iyi, bir kötü, bir sevinç , bir hüzün, bir yalnızlık, bir coşkunluk, bir kendine dönüş, bir arayış....

Hava dediğin ne ki, o da ne yapacağını şaşırır gündönümlerinde... Dönmekle kalmak arası, gitmekle gelmek arası, gülmekle ağlamak, sıcakla soğuk, samimiyetle, yabancılık her şeye... Aralarda bir yerlerde döner durur... Ne tarafa dönsen karanlık, ne tarafa dönsen tek başınasın gündönümü geçip giderken, geceye karışırken sabahlar... Baharla kışı yaşarsın bir anda... Kimi zaman açar güneş,' ısıttı tam buz kesmiş yüreğimi'; dersin... Bir yağmur başlar sırılsıklam olur yalnızlığın... Bir bakarsın doluya tutulmuş saatler, bir bakarsın yine güneş, yine sevinç.... Bir gariplik, bir mutluluk, bir hüzün, bir yalnızlık...

Hayat, nefes alma sanatı; aşk; eskime_eskitme sanatı...Olmazsa olmazı sanki yaşadıkça aradığın...Nedense de hiç bulamadığın... Varla yok arası bir bilinmez yolculuk, koca bir ömre sığar gider... Yine de var olsun istersin, dursun işte orada heyecanı, umudu, yeter... İşte tam burada dersin, bir bakarsın ufuktaki ışık yanıltır seni, yakalar, bırakmaz, koşarsın aydınlığına... Git git bitmez yolları, son nefesini veresiye bir yarış, bir damla sevgi uğruna, deniz aşsan da nafile...  Bir nefes, bir sevgi, bir nefret, bir keskin çıkmaz sokak yol aldığın...

Bir yeniden doğuş, bir ölüm, dönüp durur işte bilemezsin ki, dönen nedir, sen mi devran mı dünya mı?...

Bir ileri;bir geri,bir ileri; bir geri...

Çal kemancı!...

ferkul

6mart 2010

00:40

kadınlar günü; KADINIM

Kadınım,

Yüreğim yumuşak bir ipek, beyaz pamuk gibi, çiçek

kadar saf  ve temiz… Ne sandığınız kadar  masumum,

ne de düşünemediğiniz kadar güçlü…Yakama yapışınca

kederler, olumsuzluklar geldikçe peşim sıra, daha bir

bileğilenir  sadece, yaşama tutunma umudum... Sizler
gibideğilim, bencilliği nefessizlik bilirim…  Kaçmasını ,

saklanmasını, yok_ muşçasına yaşamasını, bilirim…

Saklanmak  yok  olmaktır,   kendini hiçe saymaktır,

umursamamam… Benden başka  çok  ben   vardır

çünkü,  içimde yaşattığım… Yıllar geçer,  yaşlanırım,

çoğalır yüzümde  çocuklarım, dostlarım,  akrabalıklarım,

kırgınlıklarım, yaşamamışlıklarım… Büyüdükçe küçülür,

ufalırım… Küçüldükçe  yüreğim büyür,  göremezsiniz…

Sizin  gördüğünüz  yerde  değil gözlerim, benim gibi

bakamazsınız… Yalnızlığım   büyüdükçe   ben ,
                                                           çoğalırım…

Kadınım,

Yağmur yağar,  oluklardan akar sular… Damla damla

iner gökyüzünden sokağa… Islanırım… İçeride ıslanırım…

Kim ıslanmış bu yağmurlarda benim kadar?... Bilmezsiniz...

Bilemezsiniz nasıldır yağmurun  ıslağı,  nasıl  işler içine

gök gürültüsü  sağnak  halinde düşüncelerin?.. Her  fırtınada

korkar, her yağmurda ıslanırım.. Ellerimi açarım gökyüzüne,

kar taneleri kucaklar parmaklarımı, sarılırım,  bir dosta hasret

kalmışcasına… Korkaklığımı vurmam yüzüme kendi kendimin...

Direnirim… Dağ gibi, taş gibi durabilirim yalan yüzlerin karşısında,
sanırsınız ki cesaret kesilmiş her bir damla kan, vücudumda...

Düşen her kar tanesinde muştulanırım… Herkes kadar sevinir,

hepinizden çok, üzülürüm.. Bir küçük çocuk bakışı, bir ağaçtan 
düşen yaprak, dökülen mevsimler, biten günün ardından batan
güneş yeter, gözyaşıma, şaşırırsınız.... Birden  nasıl bir titreme 
düşer gözbebeklerime,görmezsiniz…  Üşürüm, çok 
                                                                      üşürüm…

Kadınım,

Yaz güneşi kavururken  ortalığı ,   sizin başınıza güneş

geçer, hastalanır, usanırsınız  güneşten… Üşümekten

yorgun düşmüş  yüzümü uzatırım güneşe, veririm kendimi..

İnadına ısınırım, sıcağa dayanabilir yalnızlığım… Gök yüzüne

bakarım, kocaman kuşlar haber getirir umutlarımdan,  el

sallar,  gülerim… Yıldızlar geçer  geceden,  usulca kayar

birisi  beni umursamadan,  yalvarırırım, bir tanesi görsün

diye  yalnızlığımı… Seslenirim… Ne zaman ki  yaz biter,

sonbahar yaprakları düşer ortalığa kıyamet gibi… Terlerim…

Bir hüzün konar göçer kuşlar gibi, çöreklenir  başıma,

düşünür, düşünür…

                                Üzülürüm….

Kadınım,

An gelir, söylenirim, deli gibi… Konuşurum,  konuşurum…

Konuştukça susturduğumu sanırım içimdeki kalabalığı…

Sorunlar değildir   beni konuşturan,  kalbinizde kaybolmuş

şefkati uyandırmak, sevgisizliği parçalamaktır amacım,

yalnızlığımın kanayışı gibi  kan damlar sözlerimden,

hepsi kırmızı akar kanımın, sizin gibi… Görmezsiniz,

kangren olur yalnızlığım…. Durduramazsınız…

Anlamazsınız ben konuştukça... Haykırırım,

duymazsınız…

                        Düşünürüm…...

Kadınım,

Kırıldı mı onurum,  çirkinleşirim… Çirkin bir kadın

bakamaz  aynalara… Yüceltmek için  beni,  el açıp

da dilenemem… Saklanırım... Kendimden kaçışımdır,

yine   kendime,  saklanışım…  Boyumdan   büyüktür

sevdam, kendime yakalanışım… Yaşanmaz hiç bir sevda

benim yaşadığım kadar derinden... İçimde saklarım kadınlığımı,

garipliğimi, kalabalığımı...İstemedikçe ben, Siz  görüp de

bulamazsınız  beni... Duymasanız  da  varım…

Görmeseniz de buradayım … Boşuna  arayışınız…

Kadınım,

Yaşamaktan saydığım,  bildiğim her şey dizelenir ,

önüme kurşunlar gibi... İlk okul öğrencileri  gibi

sıra sıra, art  arda, tekdüze… Her biri  ağırdır,

kaldıramam sanırım… Çığlığa dönüştürür kederlerimi

umarsızlığınız… Yine de,  yıkılmam.Tek parmağım yeter

kaldırmaya  düşlerimi… Doğurganım,  bilirsiniz,  biri

kurudukça öteki tazelenir,  fidanlar gibi  yeşerir  içimde

hayallerim…

                       Çoğalırım…

Kadınım,

Herkes  kadar insanım,  hepinizden çok ağlarım …

Toprağı sular,  yeşertir gözyaşlarım..Göremezsiniz….

Yine  de   haykırın,  dağlardan, tepelerden,  yankılanır

gelir  bana  fısıltınız, duyarım sesinizi … Görürüm

yalnızlığınızı,  bir  dal verin , ağaç olurum… Yüzünüzde

göz  olurum…Sakınırım  bir dakikamı bile ben, den.

Saatlerim,  günlerim,  titizliğim,  hassasiyetim hep size’ dir…

Unuturum   kendimi…. Siz,  olurum…

Kıymet bilmezsiniz ..

                          Üzülürüm….

Kadınım,

            kimseye   benzemez

                                      yoksulluğum…

ferkul

14Haziran 2007