Açık pencereden gökyüzüne baktı… Bir bulut, geniş ve uzun… Uçsuz
bucaksız mavinin içinde nasıl da beyaz, diye düşündü… Nasıl da özgür, temiz,
saf… Hangi beyaz renk bir bulut kadar
duru, olabilir?.. Kayar gibi, yüzer gibi sıyrıldı mavinin içinden, bir başka
maviye karıştı, uzaklaştı… İzlemek galiba içinde olmaktan bile güzel… Hani şu
çizgi filmlerde bulutların üstünden bakar ya bir küçük kız, o filmin içinde
olmak isterdim aslında hep, dedi kendi kendine… Şimdiyse, izlemek yetiyordu.Halbuki ne
çok hayal kurardı eskiden, ne çok renkli düşler geçerdi aklından, yıllar
geçtikçe değişen neydi?… Bilemedi… Belki de bilmemek daha kolaydı bazen…
Akşamüstüydü… Yemek kokusu sinmişti mutfağın her yanına… Bir yandan
salata yapmalı, bir de çay koyayım, belki yemekten önce vakit bulursam, iki
bardak içerim, diye düşündü… En çok aç karnına severdi çayı, demli, şekersiz…
İçeriden gelen seslerle kendine geldi, koştu… Üç yaramaz aralarında
paylaşamadıkları bir oyuncak için tartışıyorlardı, gülümsedi… Bir orta yolu
bulmak bu kadar mı zor, sevilen için?... Buldu, yarımşar saat arayla sıra sıra
oynayın, dedi… Bu çözüm hoşlarına gitti yaramazların, anlaştılar… Kendisinin de
hoşuna gitti, hayatın her anında paylaşmayı bilmek ne kadar önemli, diye
düşündü… Ne kadar güzel olurdu, başarılınabilinse…
Eyvah, yemek!.. Neyse ki dibi tutmamış, hemen su ekledi… Türlü yapıyordu, evdeki herkesin en sevdiği yemek… Yanında
pirinç pilavı, bir de tarhana çorbası, salatayı da yaptı mı, tamamdı… Pilavı
karıştırıyordu bir yandan, çay kaynamıştı, demlenmişti bile… Bir bardak aldı, bir
yandan karışan, renk değiştiren pirinçleri izledi… Karıştırdı, karıştırdı… Çocukluğunda
yağmurdan sonra ıslanan topraktan yaptığı çamurlu pilavını hatırladı… Ne kadar
da büyük iş başarmış gibi, koşmuştu annesine, göstermek için… Kirlenen elleri,
dikkatini çekmişti en çok annesinin, çamura, toza toprağa bulaşmış elleri… Hemen
yıkamışlardı fena bir azardan sonra, ağlamıştı, pilavını gösteremediği için… Belki
gurur duyulmadığı için kendisiyle, yaptığı çamurdan pilavla… Ne çok kirlendi
anne, ellerim dedi içinden, senden sonra nasıl da bulandı içim?..Ne çok kirli
şimdi görsen, yıkamaya gücün yetecek mi? …
Pilavın suyunu da koyunca oturdu iki dakika, çayı içine çekti sanki uzun
zamandır hiç içmemiş gibi, derinden bir sıcaklık yaktı boğazını… İçeriden
kahkaha sesleri geliyordu, anlaşma derinden sağlanmıştı anlaşılan, gülümsedi… Bütün
gün temizlik yapmıştı, bitmeyen ev işleri, çocuklar, yemek telaşı derken, bir
nefes almaya ihtiyacı vardı… Mutfağın kırmızı beyaz fayanslarına takıldı
gözleri, canlı, pırıl pırıl bir kırmızı… Beyaz rengi sanki sarıya mı dönmüş ne,
dedi içinden, yarın şunları bir güzel silmeli, parlatmalı… Bir yudum daha aldı
çayından, bir yudum daha, bir nefes, daha… İçinde sebepsiz bir hüzün, düşünmeyi
ve düşündürmeyi becerebilen insanlara özgü bir hassas duygu… Daldı…
Zil çaldı… Gelen kocasıydı biliyordu, kapıyı açtı, bir tereddüt
kaplamıştı içini… Bir tedirginlik, nedenini bilmekten kaçtığı bir çok duygudan
sadece biri… Konuşmadan içeri girdi adam… Yorgundu, belli… Çocuklar sardı
etrafını, sarılamadan, yorgunum, dedi, hadi içeride oynayın… Bazen baba,
olmanın anlamı geç kalınmış zamanlarda anlaşılır, dedi içinden kadın… En çok da
geç kalındığı zaman, bilinir sevilenin kıymeti… Neden şimdi, değil?..
Geçti mutfağa, daha salata yapılacaktı, soğanları doğrarken eve sinen
sessizliğin kokusu, kesilen kahkahaların sesi yaktı en çok genzini… Gözleri
yaşardı, ama damlamadı yüzüne yaşlar, yüreğine aktı…
Özenle kurdu, sofrasını… Güzel bir akşam yemeği için hazırdı her şey… Kokusu
bütün evin içinde… Sıcak bir tarhana çorbası tabaklarda… İştahla yediler, yemek
güzel olmuştu sahiden… Konuşmadan, sabırsız telaşlarla, lokma lokma yenilen
birkaç tabak… Sanki konuşulursa bozulacak sessizlik, yerini alacak tartışmanın
önlenmesi için ek bir tedbirdi çocuklar için, belki hepsi için…
Dün akşamdan kalan tartışmanın izini sürüyordu adam, küçük bir kıvılcım
beklerken, gözleri iğrenir gibi baktı kadına… Anlamıştı çocuklar, kalktılar
masadan, odalarına geçip kapıyı kapattılar… Her zamanki gibi, saklandılar… Bağırmaya
başladı adam, ne kadar çok ses çıkartırsan, sesini yükseltirsen birine, o kadar
duyulmaz sesin, bilmiyordu… Çok şey konuşuyordu, hiçbir şey söylemiyordu
aslında… Duymadı ki, hiç bir ses duymamış gibiydi, düşündü o söylenirken, haykırırken,
söylerken ve saygısızlaşırken, düşünmek bir marifetmiş gibi, susmak her şeyi
çözermiş gibi…
Çözdü, bazen bir küçük söylenmemiş sözcük bile sessizliği yaratabilirdi…
Dindi fırtına, mutfak ona kalmıştı… Topladı masayı, kirlenmiş tabakları yıkadı,
defalarca ,döndü, dolaştı, yıkadı… Her şey yerli yerinde, temizlenmişti,
ellerini suyun altına koydu, sabunladı, sabunladı, bir türlü yağ lekesi
çıkmıyordu ki, suyun altında pörsüdü parmakları, üşüdü akan suyun altında,
hissetti… Kapattı çeşmeyi…
Hala akşamüstünden kalan çayın altını yaktı, suyun kaynamasını izledi
bir süre, demliği üstüne koymadan… Önce ısındı su, sonra kabarcıklar oluşmaya
başladı, sonra bir ses çıktı, akan suyun sesinden farklı bir sesti, tiz… Sonra
fokurdamaya başladı demlik, neredeyse taşacaktı, kıstı altını, müdahale
etmeliydi, taşmasını önlemeliydi ki çayın demi güzel olsun… Ve kaynayan su,
buharlaştı, buharlaştı, işte, şimdi demlenmenin zamanı, gelmişti… Demledi
çayını… İçeride sakinleşmiş film izleyen kocasına götürdü ilk bardağı… Sonra
kendisine kattı bir ince belli bardağa… Balkona çıktı, serinleyen havanın
rüzgarını yüzünde, beyninde hissetmek için… En çok da bu soğuk hava getirebilirdi
seni kendine… Üşüyen parmaklarını bardağa sardı, ısıtsın diye… İki eliyle
sarıldı bardağa, bir yudum aldı, bir yudum daha… Gökyüzüne baktı, özgür bulutu
kayıp gitmişti kimbilir hangi evin bacasının üstünde kayıyordu, kimbilir hangi
kadın, ne düşünerek onu izliyordu… Daldı gecenin sesine, yıldızlar ne kadar
çoktu… Annesi düştü aklına… En çok da seni özledim anne, dedi içinden, en çok
da sana yanmayı, kırılmayı, dayanmayı… Annesinin bir tanesini…
Fırlattı attı bardağı yetebildiğinden çok uzağa… Bazen bir bardak
kırılır, bir yürek yorulur… Bir can, gider, canından…
Bir damla düştü gözünden…
İçeriden seslenildiğini duydu, adını duymak ne kadar ağırdır bazen, bir
tokattan bile ağır…
Meyve zamanıydı, hazırladı, çocuklar, tüm aile toplanmıştı, gülümsedi…
Herkes gülümsedi…
Gün, bitmişti…
ferkul
12mart2012
Perşembe
00:41
Kayıtlar
