BEN SENİN EN ÇOK BENDEN
GİDİŞİNİ SEVDİM …
‘’ Ben senin en çok bendeki duru bakışını
sevdim… Berrak, coşkun bir akarsuda durgun,
kırık bir dal gibi bende dalıp giden gözlerini… En çok sende tutunmayı
sevdim, bakışında süzülmeyi, dalgalanmayı, en çok senin derinliğini sevdim ben...
Senden başka bir ben yok, diyen yeşil gözlerini… Hiç konuşmadan, dünyanın en
özel insanı olduğumu hissettiren sözlerini… Sende ne büyüktüm ben, ne yüceltti
beni sevdan… Sende insan olduğumu gördüm, sende bir çocuk yüreğiyle doğuşumu, büyüsem
de kirlenmeyişimi sevdim, sevda denizinde yok olmayışımı... Varlığım seninle
anlam buldu, beni buldum kendimde… Ben sende en çok, ben olmayı sevdim galiba… Aynada seni görüşümü,
sende yansıyan beni sevdim, sevgiyle konuşan yürekli sevdanı taşıyan gözlerini,
içindeki beni sevdim… Sen yoktun ki… ‘’
Dedi,
uzaklara baktı, kaçırarak gözlerini… Yanıbaşında bir dünya, yanıbaşında bir
ömür taşıdığını bile bile uzaklaştırdı bakışını… Bir eski park, tahta bank
üstünde iki kişi… Kimseler yoktu etrafta, az ötede bir köpek, bulduğu bir kemik
parçasını yalıyordu onlara bakmadan… Ayaklarının altında birkaç sarı yaprak,
sonbaharın habercisi… İki yabancı, İki yürek… Bazen en yabancın en yakınındır aslında… Bazen de
bile bile uzaklaşır insan kendi hayatından…
‘’ Sen bende, sen değildin ki… Dedi, susturamadı
yüreğini, dile geldi kan kırmızı bir ses: Seni sensiz sevdim ben… Yokların içinde bir
çok seni taşıdım yıllarca yüreğimde… Hani yürürsün, yürürsün başıboş , işsiz
güçsüz, bitmez bir türlü yolların, doymazsın adımlarını saymaya, yolun sonunu
görmeye yetmez gücün, sonu gelmesin diye hep bir adım, bir adım daha atmak
istersin yol boyunca, işte aynen öyle; sonsuz
ol, istedim, ne kadar yorulsa da bedenim yürümekten, yolların aşınmasın,
tükenmesin, bitmesin, diye yürüdüm, yürüdüm… Ne kadar yorulsam da ah, etmedim ne
sana, ne kendime, kimseye yakınmadım… Ama bitti işte, ne kadar istemesen de her
yolun bir sonu vardır, her başlangıcın bir tükenişi… Benim yürüyüşüm de senin
sokağında bitti işte, istemesem de… ‘’
Sustu birden
öteki, utanmış gibiydi vazgeçişinden, kendinden vazgeçmekmiş gibi derinden
yaraladı utancı, sözün sonunu getiremedi… Sustu…
Kızmak
istiyordu, kırılmak, belki haykırmak, belki birdenbire sarılmak, belki hiçbir
şey konuşmadan, söylemeden hiçbir yaşanmamışlığı, öylece uzaklarda kaybolmak… Belki
de kalkıp aniden, çekip gitmek, kendinden kaçar gibi, kaçıvermek, uzaklaşmak…
Bu anı , bu bitişi, tükenişi, yaşanmamış
saymak, hafızasından tamamen kazımak, unutmak...
Olmazdı,
yaşanması gerekiyorsa bu an da, yaşanmalı, söylenmemiş bir söz bırakmamalı… Bir dahası
olmayacaksa bir anın sonuna kadar dayanmalı… Ne kadar büyükse bir aşk, bir o
kadar büyük olur sevdanın kavgası…
‘’ Peki, dedi , yorulduysan, bu kadar ağır
geldiyse sevdam, çekip alayım üstünden yükünü… Biliyordu aslında, sitem en çok
onlara yakışmazdı, ikisine, iki kopmaz yürekti bağları, ama bitecekse, böylesi
bir sona yakışmasa da, kırgınlığının, küskünlüğünün acısını çıkartmak istedi,
acımasızca, suçlamak… Halbuki ben, en çok sendeki gücü sevdim, seninle yendim her yalnızlığı…
Gücün benim direncimdi… Yaşadığım her anımda, yemek yerken, uyurken,
konuşurken, susarken, gecemde, gündüzümde, yaşattım içimde direnci… Şimdi, nasıl
nefes alır, nasıl yıkılmam, nasıl direnilir, sensiz nasıl yürünür bu yollarda?… ‘’
Kesik kesik,
hırladı az ötedeki köpek… Gerginliği, kırgınlığı hissetmiş gibiydi… Bıraktı
ağzındaki kemiği, öylece onlara dikti gözünü… Bir sinema filmi izler gibi, kaçırmak
istemezmiş gibi en önemli sahneyi…
Öteki, döndü yüzünü… Sanki yaşadığı sürece unutmak
istemeyeceği bir resme bakar gibi, baktı, sustu… Çok şey var söylenecek, der
gibiydi… Sitemlerin aslında sana olmadığını bilirsin bazen, en çok sevdiğinden
gelen hiç bir ok yaralamaz kalbini… Ne kadar acıtsa da…
Bakışın
ağırlığı yıktı, ezildi, küçüldü… Acıdan ölebilir mi insan?.. Ölmedi, ama keşke
ölseydim, dedi içinden… Keşke ölünse
ayrılıktan, kanayan bir yaraya tuz basmaktan… Kesilse nefesim…
Bakıştılar…
Uzak bir
ağaçta bir kuş öttü, bir tren sesi duyuldu tiz, ayaklarının altından bir
yaprağı uçurdu rüzgar, havalandı, görünmez oldu gökyüzünde… Köpek havladı, acı
çeker gibi… Ama gidemedi, hala oradaydı, bakışlarını kulaklarıyla birden
dikmiş, öyle duruyordu, hissediyordu bitişi, iki yüreğin tükenişini…
‘’ Hoşça kal,’’ dedi, sanki gözlerini ayırmadan… Konuşmadan nasıl veda edebilir ki insan?.. Baktı,
ciğerinden söküp alırlarmış gibi bir damarı, öyle sustu, kalktı,
gitti…
Öteki öylece
kaldı bankta… Öteki olmak ne kadar zordur bazen… Köpek yanıbaşına süzüldü,
yanındayım, hayat devam ediyor, edecek , der gibi, başını sürdü bacağına… Korkmadı,
gülümsedi, okşadı başını köpeğin…
Uzaklara
daldı, gitti… Bir damla yaş süzüldü
yanaklarına… O kadardı… Ağlayamadı…
Bazen bir bitiş
başlatır en güzel başlangıçları…
‘’ Ben senin
en çok benden gidişini sevdim, dedi, benden gitsen de tükenmeyişini… Ne kadar
yoksan o kadar çoğaltmayı seni… Ben
senin en çok bendeki duruşunu sevdim, dik ve ebedi kalışını… Sana, sensiz
bakmayı, bendeki seni yüreğimde yaşatmayı sevdim, Sen bende tükenmezsin ki… Ben
seni , sevdim… ’’
Köpek,
havladı, gülümsedi…
ferkul
11nisan 2012
Çarşamba
00:50
Kayıtlar
