SES

Söyleyecek çok şeyi olanların

Susması telaşında dilim

Konuşursam ,

Dökülürsem salkım saçak;

Kusacağım…

Susmayı seçtim…

Susacağım...

ferkul

1 eylül 2013

23.03

                                          

Sükun

Sessizliğin içinde

Bir ses duydum

 Oradaydım

Tam ortasında yalnızlığın

Tam ortasında yıkılmışlığın

Esti  geçti bir yangın

Tam da ortasında sevdanın

Susuştuk…

Düşmanını seçtiği kadar

Dostunu da seçmeli insan

Uzattım

Sol elim tuttu sağdan

Tutuştuk

19aralık2011

ferkul

Gül Dalıyım

İncecikten bir gül dalıyım

Yapraklarım sevgiden

Kırmadan, incitmeden

Yüreğinle, sev beni….

Dört yanım dikenle  örülü

Nasıl söylerim türkünü

Yaralıyım derinden

Kanatmadan, dağıtmadan

Yüreğinle,  der  beni…

Gülün halinden anlar bülbül

Kafesteki kuş neylesin

Ötmesini bilmeyen

Nasıl şarkı söylesin

Yüreğinden duy, beni…

Dedim, derdim  dinlemedi

Yârim beni hiç sevmedi

Yüreğimden tutup beni

Dost bilmedi, yar, bilmedi…

Yârim yar olalı,

Uzaklardan gelir sesin

Dağa taşa söylesem,

Senden selam getiren

Garip kul, beni neylesin…

İncecikten bir gül dalı

Yaradana sevdalı

Gelen gelmiş kul başına

ferkul,  neylesin

Gül, neylesin…

23mart2013

00:59

ferkul

vaktidir....

Ve dar ağacına asılı kaldı şiir,

Şimdi vaktidir şarkı söylemenin,

Şimdidir,

Sevdanın dillendiği mevsim,

Uyanıkken, düş görmenin

Vaktidir şimdi dirilmenin…

Ve dar ağacına asılı kaldı şiir,

Zamanı geldi gitmelerin,

Beşinci mevsime doğuyor gün,

Bir damla yağmur için,

Bir güneşli gün için,

Bir güzel söz için,

Yâre verilen gül, için

Yazılmalı, şiir…

Yıldızsız gecelerde,

Sarılsan pamuklu yorganına

Kapatsan gözlerini

Salıversen akışına

Coşkun seller neler getirir

Yaradan bilir…

Korkma   şairim,

Ne mevsimsiz baharlar yaşadın,

Ne çiçekler açtırdın sen ayazda

Vaktidir şimdi sevmenin

Vaktidir yitikliğin,

Yitip yitip ,

Gitmenin…

Ölüp,  ölüp  

Dirilmenin…

Bir şiir yaz sevmeye dair…

Şairim,

Haydi,

Diril….

Bırak yarıda kalsın

Masadaki çay,

Ocakta kaynayan demliğin,

Bir dilim ekmeğin

Haydi şairim,

 Garibim

Kadersizim

Kimsesizim,

Vaktidir ayağa kalkıp direnmenin

Vaktidir silkinip arınmanın,

Vaktidir yıkanmanın.

Dar ağacında asılı kalırsa şiirin

Ne işe yarar şairliğin?….

Haydi şairim,

 Şarkı söyleyelim,

Sevda türküleri söylensin dilinde

Yakışmaz sana ölüm

Yakışmaz sana kin,

Sevmeyen çirkindir

Sevilmeyen değil…

Karanlıktan korkmaz şair dediğin

Yakışmaz sana darağacında asılı şiir

Garibim, kadersizim

Şairim,

Haydi,

Şimdi

 Vaktidir

Diril…

ferkul

2 ocak 2013 Çarşamba

21:43

Kendimle Gurur duy(mu)uyorum

Bu akşam üstü öğrencilerimle konuşurken;  kendimle, diye başladığım bir cümlenin devamını getirdi bir tanesi:  gurur duyuyor musunuz öğretmenim?..  Afalladım tabii birden, on yaşındaki bir çocuk için bence çok düşünceli ve güzel bir soruydu… Düşünmem gereken bir soru,  dedim,  gülümsedim… Sahi, kendimle gurur duyuyor muydum?...  Kendimle gurur duyduğum yönlerim hangileri, gurur duyamayacağım, kendimden memnun olamadığım yönlerim neler? ..

Ne güzel bir soru, değil mi?.. Benim gibi ayrıntılara takılan biri için oldukça düşündürücü oldu. Bir kaç dersten sonra dedim ki, haydi hep birlikte, kendimizle gurur duyduğumuz ve gurur duyamayacağımız yönlerimi yazalım… Kendimize,  kendimizi    anlatalım… Söz verdim onlara ben de yazacağım… Ve, başladık… Benimkiler aşağıda…))

Kendimle gurur duyuyorum, çünkü;    Yolun yarısını çoktan geçtiğim halde hala bir çocuk masumiyetiyle insanlara kanabiliyorum… Hala ne kadar darbe yesem, arkamdan vursalar da  beni, içlerindeki iyi niyetin var olduğuna dair inancımı yitirmedim, hala onları affedebiliyorum, en büyük düşmanlığı da yaşasam, küsmek diye bir kelimeyi literatirümde hiç bulundurmadım… Affetmeyi, görmezden gelmeyi  çok kolay başarabiliyorum…

Kendimle gurur duyuyorum,  çünkü;   Her şeye rağmen insanları seviyorum…  Bütün renkleriyle, iyi ve kötüsüyle hepsini kucaklayabiliyorum…  Gurur duyuyorum kendimle çünkü;  Umut etmeyi hiç bırakmadım… Ne kadar olumsuz olayların içindeysem de Allah’a ve ondan gelene razıyım… Güzel günlerin var olduğuna, geleceğine, inancımı kaybetmedim…

Kendimle gurur duyuyorum, çünkü;   Bunca yıllık hayatımda çok az yalan söyledim… Belki de hiç söyleyemedim…  Ne olursa olsun, doğruluğu ve dürüstlüğü seçtim, sonunda zarar göreceğimi bilsem de, kendim  de  dahil, hiç kimseyi kandırmadım…

Kendimle gurur duyuyorum,  çünkü;  Her şeyin bende başlayıp bende bittiğini biliyorum…  Ben varsam çiçek açar ağaçlar, ben varsam güneş gülümser gökyüzünde… Ben yoksam  karanlığın  bile bir anlamı yok… Bensiz ne anlamı var sağlığın, sevginin, çoluğun, çocuğun, kardeşin, dostun, arkadaşın, aşkın, hatta yaşamanın?...  Bensiz baharlar neye yarar, neye yarar erik ağacının beyaz çiçeği?...

Kendimle gurur duyuyorum ,  çünkü;   Yaşadığım bunca olumsuzluklara karşın gülümseyebiliyorum… Öyle çok şen şakrak bir insan  olmadığım halde, gülümsemeyi bildiğim için, kendimle gurur duyuyorum, çünkü ben;  kendimi biliyorum…

Kendimle gurur duymuyorum, çünkü;   Safım…  Çok çabuk aldanıyorum insanlara… Azıcık kafamı kullanıp onlar gibi dolap çevirmeyi  istediğim zamanlar olmuyor değil hani… Yapamıyorum, ben kendi kendime dahi kanıyorum…

Kendimle gurur duymuyorum, çünkü;   Bir kere olsun yakıp yıkamadım gemileri… Bir kere olsun ana avrat küfretmeyi beceremedim… Bir kere olsun yumruğu masaya vurup bardakları kıramadım… Bir kere olsun, duvarları yıkamadım… Bir kere olsun kendime bile haykıramadım.  Bir kere olsun, kendimden başkası,  olamadım…

Kendimle gurur duymuyorum, çünkü;    Bir kere olsun adam gibi adam olanı sevmedim… Tuttum gittim, nerde adamlıktan nasibini almamış varsa, yar seçtim, dost seçtim, yaren seçtim kendime… Sonra da evimin bir duvarını ağlama duvarı seçip oturdum, yine kendime ağlamadım, niye böyle bunlar diye, onlara üzülüp ağladım…  Bir kere de kendime, benim için gözyaşı döküp ağlamadım…

Kendimle gurur duymuyorum, çünkü;  Ötekiler hep benden önce yer  etti  hayatımda,  bir kere olsun, ben olamadım… Bir kere olsun, sen de önemlisin, diyemedim kendime, önceliğim benden başka herkesti…  Ama  ben de varım, işte buradayım deyip,  geçip giden yılların içinden kendime ayırdığım bir sayfa bile bulamadığım için kendimle gurur duyamadım… Ötekilerden, bir  ben çıkaramadım yaşamımda…

Kendimle gurur duymuyorum,  çünkü;   Melankoliğim…  Hüznü kopartamadım bu yaşıma kadar gül dalından… Hep dikeni batsa da elime, gülün kendisinden çok dikenini  farkettim…  Kokusunu, rengini ayırt edemedim…  Hatalarımdan kendime dersler çıkarıp bir yol çizemedim, dönüp dolaşıp aynı hataların etrafında  tur atarak geçirdim bunca yıllık hayatımı… Kendimle gurur duyamadım çünkü; Gözbebeklerimden hüznü silip atamadım…

Kendimle gurur duymuyorum çünkü;  Yazıyorum… Yazmak mutsuzluğun habercisi… Yazmak her kelimede kendini salıp koyuvermek coşkun akan selin içine, atıvermek kelimelerle, sereserpe dökülmek sokaklara, çırılçıplak, saklanamamak… Bir kere olsun, mutluluğu yazamadığım için, kendimle gurur duyamıyorum…

Kendimle gurur duymuyorum, çünkü;   Hala kendim olmayı başaramadım… Ne yaptım, ne ettiysem, kendime bile,  kendimi sevdiremedim…

Kendimle gurur duymuyorum, çünkü;   Hiç Yaşamadım…

ferkul

24 kasım 2012

00:26