YÜRÜMEK

İyi, gelir…

Yürümek iyi gelir… İyi gelir yürümek , yorgun, yaralı, adımlamak kaldırımları BİR  iki, bir iki, BİR iki...

İnsanlar geçer önünden, arkandan, sağından solundan… Dilleri aynı olsa da anlaşılmaz sözleri, duymazsın… Saçları başka, gözleri başka, kavgaları başka, gülüşleri saçma gelir, şaşarsın…

Caddelerden geçersin,sokak başlarından,çöplerin yanı başından,apartmanların , evlerin pencerelerinden,tozlu yollardan,sarı taksilerden, dolmuşlardan, otomobillerin içinden anlamsız bakan çocuklardan geçersin. Seslerin içinden, seçersin sessizliği…

Eski kaldırım taşlarının dili olsa, söylese senin bildiğini, çözseydi kaldırımların dilini; çatlardı belki hasedinden…

Yürürsün…

Dükkanlar, lokantalar, ışıklar, köşedeki oyuncakçı, şu karşıdaki yaşlı boyacı;bilmezler önünden geçip giden kederi… Bilmezler ki yürümeyi...Kızarsın, darılırsın içindeki deli kadına…Söylenirsin söylenilemeyeni, ana avrat düz gidesin gelir,dilin alışık değil ki çirkine, susarsın…

Bir yaprak   koparırsın yol üstündeki ağaçtan… Yaprağın da seçili, yumuşağı olmalı, şöyle narin, parçalandıkça çoğalan, kırıldıkça toplanan, senin gibi… Adımların gider, sen bölersin bir iki, bir iki, bir iki, bir iki, bitmez ki !..

Sen sussan susmaz beyninde konuşanlar… Susturamazsın, dilin sussa yüreğin konuşur, adımları saymayı unutur ayakların…Birden ileri gidemez artık sayamamaların… Uyuşur bacağın, hal kalmaz, derman kalmaz, bir sigara yakasın gelir, dönüp arkana kaçasın gelir, duramazsın sen,  yürürsün…

İyi gelir yürümek yorgun yüreğe, iyi gelir…

İyi gelir yürümek, iyi… Hele de yalnızsan, dolmuşsan, dökülememişsen salkım saçak , boşaltamamışsa ağzın,  dilin, içindeki kederi, iyi gelir yürümek… Unutursun kendini, unutursun dünde kalanı, bugünün hiçliğini, yarının belirsizliğini, gideni, gelmeyeni, gidip de dönmeyeni, gelip de bulmayanı, dostu, düşmanı, kadir kıymet bilmeyeni, unutursun seni…  Yürürsün…

 Alıp başını gider gibi, dağları yol eder gibi, yürürsün… Sil baştan yaşar gibi, yürürsün… Taşımaz olur bedenin yükünü, tilki misali dönüp dolaşıp gelir  ayakların geri…

Bir çay demlersin şöyle kanlıcasından sıcak, demli… Seversin sen çayı, çay da kendinden bilir seni… BİR  sen, bir çay; etti  İKİ !..   
Oturursun ağaç gören balkonuna, ağaç sana bakar, sen ağaca bakar, düşünürsün…

İyi gelir yürümek…

ferkul

22.08

28 ağustos2015

cuma

ANLAM/SIZ/

ANLAM  /SIZ/

Yani şimdi,diyeceğim o ki: savaşsan da sevişsen de, dursan da,  düşünsen de, haya/l/  etsen  de yaşasan da ölsen de, olacağın engeli yok… Ne savaştan geri dönenin , ne kazananın ne de kaybedenin elinde artı bir hazinesi yok… Yaşamak ve sevmek  savaşında kaybetmeye mahkum kalpler… Kimin rengi sarı cinsi mor, Kimin rengi beyaz cinsi kara bilebileceğin bir yol yok…. Yüreği ak olanların da bizimle işi yok… Akla beyaz aynı da olsa savaştan kaçmanın mümkünü yok…

Sözünden dönenin kaşığı kırılsa da dik dursa da kaşığın kendisi yok…

Böyle geldiyse böyle gitmemenin düğmesi yok, anahtarı hiç yok…

Bile isteye atıldığın bu savaşın galibi yok... Gün döner devran döner her insan kendini döver… Başını taşlara çalsan da kimsenin umuru yok…  Olmuş, olan, olmamış , olması gerekmiş, olacağa engeli yok…

Duymanın ,düşünmenin, sevmenin, sevilmenin, durmanın, yürümenin, hatta koşmanın, savaşmanın anlamı yok…

Kedere ve kadere ve kadara karşı durmanın çaresi yok…

Yani şimdi ne  dedim, ne diye dedim,  ne diyemedim ki demenin de anlamı yok…

ferkul

13.06.2015

23:26

ben ferkul

—yazmadım ne zamandır

yazacak ne çok şey varken—

                                    (Ömer Cendeoğlu)

,,,,,,,,,

doluyken boş/a/lmak

taşarken dur/ul/mak

ne kadar zor…

 ve yazmak

içindeyken  bir ırmağın

sus/a/mak…

ne zor…

Ben   ferkul   …    

Adımı kendim yazdım… Kendim verdim sanımı… Kökü toğrağa bağlı bir dalım ormanın içinde… Kalabalıklardan doğdu yalnızlığım… Ondandır susmalarım, ara ara kendimedir söylenmelerim, kimseden yok şikayetim…

Kendim yazdım  ne yazdımsa, ne yaşadımsa   tek tek… Hepsi benim… Her zerresinde bir küçük su damlasıyım… Hece hece çoğaldı kelimeler, çoğaldıkça azaldı gözyaşları… Yağdıkça yağmur, ıslandım…  En küçük su damlasında boğuldum, akan şelalenin ortasında duruldum…  Sağnak sağnak yağarken sele kapılmamayı öğrendim, kendimle barışmayı,  ararken beni bulmayı… Bende var olmayı, aramamayı, aratmamayı… Sayıları saymayı, matematiği bilmeyi, çözemediğim havuzlarda yüzmeyi… Ne kadar hayal edersen o kadarını bulmayı…  Var olanla yetinmeyi…  Yetindiğini senden saymayı, yaradanda kendini görmeyi, kendinde yaradanı sevmeyi… Bilmem dediğim nefreti de öğrendim, dönmem dediğim yoldan geri dönmeyi de… Kendimi bende buldum, bende insanı gördüm, insanda yaşamayı çözdüm… Küstüm, Darıldım, Barıştım Kendimle… Kalabalığa karıştım, kaldırımlar yoldaşım, arkadaşım: azı çoğa, çoğu aza buladım, karmalandı  yüreğim, daraldım…  

Adım adım, yıllarımı harcadım… Cümleler benim, kelimeler, kırık dökük mısralar ben/im… Ne gitiğim yoldan döndüm, ne döndüğüm  yolları kendimden buldum. Yürüdüm, koştum, yoruldum… Direndim, yıkılmadım!…    Buradayım…

Ben ferkul…   Kendim koydum adımı…   Kendi yaktığım küllerimden doğdum…  Anam da benim, babam da, yârim de ben/im, yareninim de…  Kendim koydum adımı… Böyle bilsin insanlar beni… Sevdim, sevildim, kırıldım, gücendim… Çiçeklerle, güllerle de bezendim, karalara da bağlandım… Kendime imdat ettim, yine kendime saklandım… Küstümse de kendime, yine silbaştan, kırdım kalemi, ucundan açtım azıcık, usuldan  yavaşça, belli etmeden, kendimden bile saklayarak korkarak, haykırarak, susarak yeniden, YENİDEN…

Yazdım…Yazdım…Yaşadım…Öğrendim…Yaşamayı becerdim…

Yazdım…

ferkul

12haziran2015

10.00

YALNIZLIĞIM

                                                  Yalnızlığım…

Can dostum,

Kardaşım , karındaşım

Sırdaşım…

Kıymet bilenim

Hiç gitmeyenim

Sevdam

Başucum…

Çayımın şekeri

Soframın tuzu

Arkadaşım…

Eskimeyenim

Eskitmeyenim

Eksilmeyenim.

Vazgeçilmeyenim…

Sırtın dönmeyenim

Sırrın vermeyenim

Sırtından vurmayanım

Dağlarında karım

Denizinde dalgam

Gökyüzünde uçan güvercinim

Kanat çırpan martım

Kaldırımında taşım…

Seninle varım

Sende azalır,

Sende çoğalır umutlarım

Gözyaşım…

Apansız gülmelerim

Anlamsızım…

Anlamlandıranım…

Cesaretim

Yenilgim

Kazananım

Eşim, kocam, kızım

Dünya ahret bacım

Dayanağım…

 

Can dostum, karındaşım

Yoldaşım.

Yalnızlığım…

ferkul

15mayıs2015

01.40

Gözümün Nuru…

  Ve , bahar geldi kondu pencereme
Hoş geldin gözümün nuru, gönlümün göz bebeği
Badem çiçeği, erik dalı
Gülümseten kuş sesleri
Hoşgeldiniz akşam sefaları,
Papatyalar, menekşeler, dağ gülleri
Gruba karşı içilen çayım…


Yüreğime dokunan güneşi
Sokağa dolan çocuk sesleri
Saklambaçlar, sek sekler, sayışmalar,
Elim sende, kaçmayın dostlarım
Artık ben de varım!..
Hoş geldin pencereme konan baharım…
Hoş geldin yaşama sevinci…

ferkul
14 nisan 2015
Salı-15:30

dağılsam...

Bir keklik olsam
 
Konsam
 
En yükseğinden bir pencere pervazına ...

 

 Dalsam

Gitsem uzaklara.



Gözlerimde düşlerim ...

Böylesi bir akşamüstü


 

dağılsam... .



ferkul

25 mart 2015

kadınım

Ve Allah kadını yarattı
Şefkati, merhameti
Sevgiyi
Hatırlatsın diye….

Yaşasın, yaşatsın diye…

ferkul



nice mutlu, huzurlu, sevgi dolu kadınlar günlerine...