Kitabım çıktı! PENCERE ÖNÜ ÇİÇEĞİ, koklamak ister misiniz?

Demek ki böyle bir şeymiş mutluluk. 
Elli yaşında gerçek olan bir hayali kucaklamakmış!Ağlamakla gülmek arası bir ifadeyle bakmasıymış gözlerin. 
Titremesiymiş bacakların, ellerin, bütün dünyaya haykırmak istemekmiş :
 

KİTABIM ÇIKTI!
KİTABIM ÇIKTI!

''Pencere Önü Çiçeği''   açtı, koklamak ister misiniz?
 

Bir ferkul, doğdu.Okumak ister misiniz?

ferkul

.

''An'' lar İçinde Bir ''An''

Hayatın koşuşturmacaları içinde kaybolup giderken çoğu zaman kendi olmayı unutuyor insan. Halbuki ruhun, bedenden çok daha fazla dinlenmeye ve sağlığa ihtiyacı var.

Gün içinde bir an; kendinize ayırdığınız bir yarım saat, ruhunuza dokunan bir el gibidir, sıcak, samimi, dinlendirici, iyileştirici.

Ruhunuza bir iyilik yapın, anlar yaratın, sadece bir yarım saat kendiniz olun, sevdiğiniz ve size iyi gelen yerde ve zamandaymış gibi her nerede ve kiminle olmak istiyorsanız, gidemiyor ve yapamıyorsanız bile, hayal edin. Hayal ettiğiniz anlar, gerçeğe en fazla yakın olduğunuz zamanlardır çünkü. Mümkün olduğunca hiç bir şey düşünmemeye çalışın. Aslında hiç bir şey düşünmemek çok şey düşünmek olsa da, deneyin. Açık hava ilaç gibi gelir kendin olamamaya. Ormanlık bir alan, bir çay kenarında dinleyebileceğiniz su sesi mesela.Yaşadığınız yerde deniz varsa ona gidin, o dinler sizi, hiç konuşmadan, sessiz, sedasız, müşfik, fedakar bir sırdaş gibi. Öylece, uzun uzun en uç noktasına bakarken sıyrılıp gidecektir bütün kederler, problemler, yorgunluk ve hüzün. On dakika bile olsa maviye gözleriniz, sükûnete yüreğiniz doysun. Ruhunuz dinlensin...

Hiç biri yoksa gökyüzüne bakın, bulutların ve gökyüzünün zenginliği, özgürlük ve uçsuz bucaksız mavilik, daralmış ve sıkılmışlık hissini yok ederek yüreğe ferahlık katacaktır.
Gerekirse yalnız kalın, sizi dinleyin. Yalnızlık yaradana ve duaya yakınlığı doğurarak kalbin kirini, pasını, alır. Ancak yalnızlığımızda huzura kavuşuruz.


Savaşın ortasında ateşkesi hissedeceksiniz.
Dinginliği ve hatta kendi kendini mutlu etmeyi...


Yıllar ve saaatler içinde bir unutulmaz an yaşayabilmek maharet.
Kendin olabilmek en büyük meziyet.
Kendinde hayatı keşfetmek ise yetenek.
Fark etmek ve fark yaratmak dileğiyle...



.


ferkul

8kasım2017
13:40

DENİZ /İM/E

Dedim ki
Sende şiir
Bende kan
Tende can
Dizde derman
Kalmayıncaya kadar
Geleceğim sana.

Güneşim kararıncaya
Toprağım kuruyuncaya
Dilim tutuluncaya kadar
Söyleyeceğim,
Nefesim kesilinceye kadar
Seveceğim seni...


Duymadı.


.



ferkul
28ekim2017
18:30

YAĞSAM

Erken gelen kış gibi
Kar olup yağsam diyorum
Düş gibi , bulut gibi
Aklansa usum,
Sil baştan başlasam, diyorum.

Dünyaya yeni gelmiş
Yalan dolan görmemiş
Söylenmemiş türkü gibi
Süzelse bir ağaç kovuğuna
Kanadı kırık kuşum.


Kar olup yağsam,
Unutsam kimliğimi
Dağılsam dalga dalga
Kirden, kemikten arınsam
Lapa lapa, tipiye karışsam
Dönerek kendi yalnızlığımda



Yaşasam diyorum...




.

ferkul
30ekim2017
20:07

Sevgileri İçimizde Hapsetmek

Dilin ucunda bildiğin ama sözlerini söyleyemediğin bir şarkı gibi. Söyleyince sanki büyüsü bozulacak, pembe bir düşten karabasana geçiverecekmiş, birdenbire herkesleşecekmiş hissi, çoğu zaman sevgileri dokunulmaz kılıyor, donuklaşıp uzaklaştırıyor, belki de bu yüzden kalabalıklaştıkça yalnızlaşıyoruz farkında olmadan.

Bazı insanları uzaktan ama yürekten seversiniz, görünce, karşılaştığınız zaman bile yüzünüzde istemsiz bir gülümseme kaplar baştan aşağı. Öyle candan bir sevgidir ki bu, zedelenmesin, kirlenmesin diye uzak durursunuz, sanki çatlamış bir camın tuzla buz olmasından korkarak dokunmamaya çalışmak gibi.

Çok fazla kırılmışlığın, hayal kırıklığına uğramışlığın belki de hep yanılmış ve yaşamışlığın ağırlığı sanırım bu.

Söylemeden, konuşmadan, öylece uzaktan sevmek.
Herkes gibi olup hiç kimse gibi olmamak.
Sevgileri içimizde hapsetmek,
 

Belki de  bu...

 .


ferkul
Ekim2017

YAŞAMAK AĞRISI

YAŞAMAK AĞRISI

Hastahane bahçesi...İçeride hastalar.Dışarıda hasta beklerken üst üste sigara içip duran stresli hasta yakınları (farkındalar mı acaba hasta adayı olduklarının?). Kimisi bankta uzanmış, kimisi gözü yaşlı, duaya sarılıp sarınmış dalmış gitmiş , kimisi de kanıksamış hastalık ortamını, belki de ölüme bu kadar yakın olmayı. Bazıları sohbete dalmış, "senin neyin var, kimin var"larla acıyı hafifletme yolunda. Aylardır hastahane bahçesini evi gibi kullanmaya alışmış çoğu. İçeride mi dışarıda mı olmak daha zor sorusu beynimde, hangisi daha fazla çoğaltır bu yaşamak ağrısını?

Yaşlılar, gençler, yüreği ve bedeni ortada kalmış olanlar. Hepsinin ortak noktası yorgun, gergin ve hüzünlü yüz ifadeleri. Geçmiş olsun dileği pelesenk olmuş artık dillerinde, sihirli bir sözcük gibi inansa da, inanmasa da sihire, duaya.Kuru bir yaş gözlerinin ucunda, ha yağdı ha yağacak bir kara bulut kaplamış kirpiklerin üstünü. Bitse de gitsek sesi oturmuş gözlerinde. Bitse ve tükense bu keşmekeş, bu acı, bu sabır, bu güneşli karanlık, der gibi her cümlenin ardında sakladıkları sesler.

Adım attıkları kaldırım taşlarında bir ölüm kokusu, söylenmeyip bilinen gerçekler gibi, sesli ama suskun kalabalık.

Dilime yerleşip nakaratı beynimde dolaşan bir türkü sözü :

Yüce Dağlar Olmasaydı
Laleleri Solmasaydı
Ölüm Allah'ın Emri De
Şu Ayrılık Olmasaydı.

Ayrılık da, ölüm de , hastalık da, hüzün de, imtihan da, hiç biri olmayaydı, hayat hep pembe düşlerden oluşaydı, ne güzel olurdu.

Sağlıklı olmak , mutluluk ve tutunmak hayata bu kadar mı zor ?

.

ferkul

19 ekim2017
15:39

Şehir Hikayeleri

Her şehrin bir hikayesi olduğuna inananlardanım. Hatta bir yüzü, siması, kolu, bacağı, düşünen, sorgulayan, tahlil eden, ayrımsayan, ayrıştıran bir yönü, beyni, gözleri ve kalbi. Başlayıp sona ermeden bitip tükenmek bilmez bir öyküsü. Sokağından, caddesine, dağından, düzlüğüne, ağacından toprağına kadar her ayrıntısında izleriyle yaşayan, zaman içinde bir döngü gibi böyle gelmiş, böyle gider bir söylemi, konuşan bir dili… Geçip giden zamanla birlikte, çoğalan, azalmayan, eksilmeyen, eskitmeyen, kendi kendini yenileyen , tarihiyle, geçmişi ve geleceğiyle bütünleşmiş, her kaldırım taşında üzerinde yürüyenlerle, ruhuyla bütünleşmiş, zengin bir dağarcığı.


Küçük bir ilçede doğmuş olmama rağmen ve bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda birbirinden tamamen farklı kültürleri olan, yaşayan ve hala da canlılığını kaybetmemiş, kimisi tipisinden kirpiğini donduracak kadar üşüten, kimisi göz gözü görmeyecek tozuyla seni alıp götüren, kimisi içinde barındırdığı kini, öfkesiyle bezdiren, kimisi kör, sağır, dilsiz, kimisi de insanı sarıp sarmalayan, alıp pembe dedikleri düş dünyasında gezdiren, kimisi hüzün denizi, kimisi dalgalı, kimisi mavisiyle büyüleyen, kimisi karamsar, kimisi de gülümseyen, ama bir o kadar da yaşanılası, sevilesi şehirlerde yaşadım.


İçinde nefes alırken fark etmediğim, hatta bir an önce gitsem dediğim, lakin şartlar öyle gerektirdiği için yıllarca havasını, suyunu, insanını, kokusunu, içime çektiğim alışmışlığıma verdiğim bağlılığı yıllar sonra kaldırımlarında adımlarken anladığımı söyleyebilirim. Yarım yüzyıla yakın yaşamışlığıma rağmen hala bir takım duyguları, kendimi tanıyamadığıma hayıflanmadım diyemem, yaşanılan yerlerin bendeki terketmişlik hissini tattıktan sonra hele, anladım ki, insan değil başkasını, kendini bile anlamıyor, ömür bitse tükense de, çözemeyecek, anlamayacak sanırım.


Beş yıl aradan sonra bu yaz on dokuz yılımı verdiğim şehri ve bu bahar da otuz yıl aradan sonra öğrenciliğimi, gençliğin o en coşkun yıllarını verdiğim iki şehrin kaldırımlarında yürürken bu yazıyı yazmaya karar verdim. Tanıdığım insanların çoğu yerinde dursa da, bazıları göçüp gitmiş bu dünyadan ama değişse de yolları, sokakları, binaları, kaldığım evler, yerinde, aynen duruyor. Sanırım değişen, belki de onlar gibi büyüyen, bir ben vardım içinde yürürken. Aradım, buldum. Sordum, soruşturdum, dertleştim, kucaklaştım. Uzun uzun baktım, içimden konuştum yine, duvarlarınızda ben varım, acım, sevincim, kokum, yaşamamışlığım, yaşamışlığım sizinle. Her esen rüzgarınız benimle, yıkılmadıkça yerle bir olmadıkça bendesiniz, dedim kendi kendime. Geçmişi konuşturdum, coşturdum, susturdum.

Şehirler içinde biriktirebildiğin anılarıyla senin. Bir tür çocukluğa, gençliğe özlem gibi daha önce her anını yaşadığın bir yeri tekrar görmek. Hatta onca yıl yaşayıp da hiç gitmediğin bir türbesini, camisini ziyaret ettiysen, hiç girmediğin bir sokağında yürüdüysen, hiç içmediğin bir çeşmesinden su içtiysen, daha tükenmemiş bir sonsuzluk hissi duyuyorsun, keşkeler de var tabii, şu çınarın altına oturmamıştım, şu dağın üstündeki bulutun beyazına hiç böyle niye bakmadım daha önce, niye görmedim şu duvarın rengini, neden geçip gittim buralardan hiç bakmadan, duymadan, işitmeden kaldırımların sesini, diyorsun.


Yaşamın her dönemini, her anını görerek, yaşayarak, sezerek, duyarak yaşamak önemli. Şehirlerin de insanlar gibi bir ruhu , dili olduğunu sezip, yaşayıp, önemsemek de galiba. Yaşıyorsan tam hakkını vermek lazım her güzelliğin olduğu kadar, hoşuna gitmeyenin de, siyahın da, beyazın da, kırmızının da, morun da. Rengarenk bir dünya bu, her nefes alışımızda farkında olmadığımız yaşamımız.


Şehirlerin ve mekanların hikayesini de yaşayarak görmek lazım. Hele de şimdi içinde gülümseyen insanlar taşıyan bir şehirdeyseniz, ve içinizdeki deniz dalgasıyla, kokusuyla, mavisiyle sarıp sarmalıyorsa sizi, duymak, hissetmek, sevmek lazım.



.


(Bir Bucak, bir Denizli, Diyarbakır, bir Mardin, bir Afyonkarahisar, bir Antalya, hikayesiydi, bitti…
Bittiğini sandığımız her şey bir başlangıcın hikayesini doğurur.
Belki De Yeni Başlıyor Kim Bilebilir?)





.


ferkul
27 ağustos2017
01:40

ÖMÜR TÖRPÜSÜ

Bilmezler yaşamayanlar, anlamazlar nasıl yalnızdır kalabalıklarda  insan,  nasıl bir özlemektir o kokusu yalnızlığın. Burnunun direği sızlar, gözünün bebeği  söner de fark edemezsin. Seyredersin öylece geçip gidenleri, bir tren geçer, belki bir vapur, inenler , binenler, martılar ve sirenler çığlık çığlığa. Görüp de bilmez gibi, dönüp de bakmaz gibi, bekleyip de gelmez gibi, sonu olmaz yalnızın. 

Bilmezler  nasıl  susarsın en çok konuşmaya susadığın anda. Bir çok kelime dönüp dolaşırken beyninde, söylediklerin öyle ; havadan, sudan, siyahtan, beyazdan, hep  aynı sıradan, sabahı aynı, akşamı aynı  harflerden örülü dünyan.  Bilinmez  ki en çok neye susar insan, yaşarken, koşarken, konuşurken, hele de  yürürken caddelerce, kilometrelerce susarak, susayarak her adımında. 

Bilmezler yaşamayanlar, nasıl geçilir karanlıktan aydınlığa. Nasıl ürperirse bir küçük köpek yavrusu gecenin karanlığında önünden geçip gidene,  yırtarsa karanlığı sesiyle, öyledir susmaların. Sessizliğinde  saklı haykırışların, isyanın. Belki ondandır yaşanmayana, yaşanmışlıklara sitemin, darılışın, küsüşün kendine, kimseden yok şikayetin.

Bilmezler yaşamayanlar bitmez tükenmez iç sesini  yalnızlığın. O tek başına kalmışlığı uçsuz bucaksız ovanın orta yerinde,  bilmezler. Bir  çoklarından çok defa kaçışın verdiği hüznü, oturup bir gece yarısı kaleme sarılışını şairin.  Bilmezler  hayatını kalemden seçmişler nasıl yalnızdır içlerinde, dışarısı düğün, dernek, içeride hiç yoktan bir ölmüşlük…  Bilmezler şairin yükünü, taşınır mı taşınmaz mı, ağır mı, kaldırılmaz mı?

Bilmezler yaşamayanlar, hasreti , özlemeyi,  yaz sıcağında  sıladayken  gurbetliğin herkesi varken kimsesizliğinin  o zemheri ayazını. Ellerin üşür, parmak uçların dona keser kavuran güneşin altında, ısıtmaz hiçbir sözü yabanın, ısınamayan yürek, sevmeden, sevilmeden geçip gidiveren yıllar, dost, kardeş, yar, yaren bildiğinin adresi var mı  vefasızlığın? Azalmaz, çoğalır hasretin , yanındayken yabancı olana, dostum deyip sırtından vurana. Gözlerinin kenarında beliriveren kırışık ve insanın içini donduran o hüzün,  nasıl üşütür adamı, bilinmez.

Bilmezler yaşamayanlar beklemeyi, hep yarınlarda takılı kalır gözlerin, akşamın   kızıllığında hapsedilmiş bakışlarda, çalınmayan kapılarda, girilmeyen evlerde. Açılmayan perdelerde. Hepsi   hepsi  bir beklemek türküsü, ömrün törpüsü.

Halbuki giden gitmiştir, gerisi hep hikayedir. Beklemenin anlamı gelecek olanda değil,

ümidindedir. Ki o ümitler ne şairler doğurur, bilmezler.

Bilmezler inanmayanlar, onca yalnızlığın, bekleyişin, yaşamamışlığın  teslimiyetini,  yoktan var edenden bilmeyi.  Sabırı,  şükürü, kaderi, kadersizliği. El açıp yaradandan  dilemeyi. Bilinmez inanmadan, yaşamadan, gelmeyeceğini bile bile  beklemeden, kaleme sarılmadan, dosttan düşmandan kopmadan,  susmadan, kendi kendine darılmadan, küsmeden, uzaklaşmadan , senin sen olamadığını.

Bilmezler yaşamayanlar ,  anlamaz seni.

.

ferkul

19 ağustos2017

02:48