ikiyi bir iken yaşamak

Belki de en iyisi saksıda çiçek olmak
Ya da bir sevdaya şiir, olmak
Ve hatta bir güvercin kanadında gökyüzü olabilmektir, belki de sevmek.
Kurutmaktır bir çiçeği dalında.
Sonra
Kokusunu aramak bir ömür boyu.
Kurumuş gül, kokar mı?

Ya da en iyisi bir "ferkul" dan "fatma" çıkartarak şiirin tam ortasında noktayı koymak, belki de tam da sonuna az kala bir nakarat tutturmaktır maharet. Gidebildiğinden fazla yolda yürüdüğünü, sayabildiğinden fazlasını çıkarttığını, bölündüğünü, toplanıp bir arada çarptığını da unutup, yorgun bir kıştan bahar yaratıp çiçek açtırmak bir ağaca.


Matematiği de çıkarıp anılardan, güzeli bulmak ve en iyisinin iyisi şiire dönmek? Kimbilir daha neler vermek gerek kendinden bir sen yaratabilmek için? Masumiyet ve samimiyetten ve belki merhametten çoğaltmak gerek sanırım. Biraz da olsun sevebilmek için insan denilen yalanı.


Kendin olmaktan geçiyorsa mutluluğun yolu, gülümsemekse aynadaki yüze, ve sevmekse dostun gülüşünü, düşmanın bakışını bile, değer belki de bir silgi ile çizip atmak bütün yaşanmışlıkları. Eksisiyle artısıyla, kırgınlığı da hatta ve kırılmışlıkları da. Affetmeyi de kendinden bilmek ve hatta milyon kez yanılsan da yine, yeniden inanıvermek her söylenen yalana. Sonunu bile bile olsa da ladeslemek kendini, en baştan ve sil baştan başlamak, yeni doğmuş bir bebekmişcesine her doğan güne.


Başladıysan bir yerden, tamamlanmasa da yarımların, sıfırdan bir, iki olmayı başarmak mümkün mü?


Kendinden bir çok SEN olabilmek, ve ikiyi bir iken yaşamak?



Kimbilir?...



.


ferkul

Sonra Değil, Yarın Değil, Şimdi

Kendim/l/e kaldığım zamanlarda en iyi yaptığım şey :
Ufka bakmak ,
Yürümek( ki isyan edinceye kadar bacaklar☺),
Düşünmek
Ve kimi zaman bir şeyler karalamak.

Ufka bakmak aydınlatır, ışıklanır, yaradanın büyüklüğünden ilham alırsın. Yaratanın ve yaratılanın mucizesidir gökyüzü. Çok şey söyler, çok düşündürür. Bazen de öylesine bakarsın hiç görmez, duymaz, hissetmezmiş gibi maviyi. En uç noktasına dalar gözlerin, bir sevgili bekler gibi kanat çırpan bir serçeyi gözler, dalar gidersin derinliğinde.

Zararsız, hırçın bir sevdadır ufka dalmak. Rahatlatır.

Düşünmesini bildikten sonra düşündüklerin dinlendirir. Bazen hiç bir şey düşünmemek de çok şey düşünmektir. Farkında olmadan uçsuz bucaksız bir kervan arkasında öndekilere yetişmeye çalışırken bulursun kendini.

Koşabiliyorsan, bacakların taşıyorsa seni, mutluluk verir düşündüklerin, gülümsersin.
 
Yok, attığın adımlarla her adımda daha çok geride kalıyorsan kervandan, çözemiyorsan geçmişi, bugünü, hayal ettiğin yarınlardan uzaksa yürüyüşün, geçip gider kervan, kalakalırsın sana kalan bir kaç damla gözyaşı ve hüzünlerle.

Yürümek ya da koşmak, hangisi sana dairse, yap, duraklamaktansa en iyi eylemdir.


Ve yazmak, ne ufka bakmaya benzer, ne yürümeye, ne koşmaya, düşünmekle düşünememek, kendinle sen olamayan bir başka "ben" 'in hikayesi. Yazarken kervanbaşı sen, uçsuz bucaksız ovanın hakimi sen. İsterse hiç kimsenin okumadığı milyonlarca sayfa yaz, yazdıkça çoğalan, tükenmeyen, yenilenen ve kendinle bütünleşen sen.
Belki de iksir gibi bir duygu, hiç ölmeyecekmiş gibi yazmak, yarın ölecekmiş gibi yine yazmak😊 .

Yenileyen, kan ve can veren bir işte bu.

Veya sevdiğin, içinde sen'i barındıran her neyse onu yapmak, kendin olabildiğin ' an'lar yaratabilmek bunca keder, telaşe ve hengamenin içinde.


İster ufka bak, düşün veya yaz, istersen resimle anlat, tuvale dök hüznünü, hiç birini yapamam diyorsan bir papatyanın yapraklarına dokun, bir menekşe kokla, gülümse.

Yenilen, yenile dünyanı.

Sen ol , kendin ol da, iyiliğin ve güzelliğin kendisi gelir.

İyilik ve güzellik de seninle güzeldir. Yaşamak da sen varsan anlamlı.

Sen yoksan tam ortasında yaşamın, olsan ne olur, olmasan ne olur?

Sonra değil, yarın değil, haydi, şimdi.



Ne dersiniz?


.

ferkul
9 nisan2018
09.48

Düş/ün/ene

Sükûta ermiş bir yalnızlığı konuşturmak h/er kişinin harcı değil.

Denizde dalga olmak da. Dağ başında tek ağaç olmak da. Çiçek açmış bir ağacın içinde tek kuru dal, olmak da.İnsana, insan olabilmek de.

Ya suizandaysa kalbin? Suizan dediğinin başkasına mı, kendine mi eziyeti?
Ya göründüğü kadar değil de, hissettiği kadarsa dost dediğin?
Gören göze değil, konuşan yüreğe dokunmak değil mi maharet dediğin?
Sükût da bizden, selâmet de.
Selâmete kavuşmak da sükûta ermek kadar h/er kişinin harcı değil.
Ve yazmak da mahsunîyeti, masumîyetsiz mümkün değil...




.


ferkul

29mart2018
18:28

Kırılan cam, tutmaz.

Hiç bir şey kırıldığı yerden onarılamaz.

Kırılan cam, tutmaz.

Kalp kırıldıysa, kilidi kapı tutmaz.


Unutma ki, kırdığın yerden kırılacak dalın, yıktığın yerden yıkılacak ağacın.

O halde kırmak niye?
Yapmak yerine yıkmak niye?
Sarıp sarmalamak yerine, itmek niye?


Sevginin gücü her zorluğu aşarken, neden kırıp sonra da onarmaya çalışırsın?
Bilmez misin sevgi yenilenemeyen tek şeydir?
Değer mi tüketmeye, parçalayıp ufalamaya, sonra yeniden yenilemeye çabalayıp, boşa zaman ve emek harcamaya?

Heba edilmiş bir ömür değer mi yaşamaya?


Seviyorsan sımsıkı tut yüreğinden, eksilmesin, eskimesin, tükenmesin.
Sevginin gücü yeter her şeye.

Önce sev, sonra seyret.
Nasıl kanat çırpıyor kuşlar!
Nasıl da mavi gökyüzü!...



.
ferkul
31 mart 2018
18.30

Bekle

Herşeyin üstüne üstüne geldiği an, dünyanın değişeceği andır.

O ne güzel imtihandır!

Allah'ın sağnağında yağan yağmur tufan olsa da, ıslatmaz seni, yüceltir. Yücelttikçe yağdıran da "O", yağmurdan sonra güneşi açtıran, kıştan sonra bahara çiçek olan da, kuru dalı yeşillendirerek renk veren de "O".

Görmez misin?

O ne yeşildir ki benzeri yok, ne kadar boyasan tuvalde tutturamazsın, eşi yok, sıcaklığı yok. O ne çiçek ki her ağaçta rengi başka, şekli başka, güzelliği ayrı ayrı bir cennet habercisi, ismi başka, cismi başka. O nasıl bir bahar ki günü ve zamanını bilir, ne kadar dil döksen, istesen, çabalasan, ağzında kuş da tutsan olmaz, geleceği gün ansızın ve birdenbire kendisi, geliverir... Şaşakalırsın.

Hüznü ve sevinci veren de o, yağmur gibi üstüne üstüne yükü yağdıran da o. Sebebi ve sonucu yaratan da, bilen de "O".

 

Ne sorgularsın, neyi kurcalarsın?

 

"O"'ndan gelenin bir hikmeti vardır. Her hikmetin bir ihtişamı, her ihtişamın bir güzelliği vardır.
  
Ne yeis, ne beis, ne isyan, sana yakışır.

 

Sabret
Tevekkül et
Şükürle, niyaz et

 

Bekle

 

Ve gülümse...

.

ferkul

31mart2018
10:20

insan olmak, adam olmak

Dürüst olacak adam dediğin.Kıvırtmayacak, oynamayacak cümlelerle, kelimenin belini kırmayacak konuştuğunda, yürüdüğü yol örnek, söylediği söz emin olacak. Dosdoğru ve dimdik arkasında olacak hatalarının bile. Bir damla kan akıtmayacak, can yakmayacak, kendi yanacak gerekirse. Yakarsa sevgiden yakacak, ateş rengine bürünecek bir bakışı bile. Hem kendi yanacak ateşinden, hem karşıdaki o ateşte kendini görecek ayna gibi. Merhameti ve şefkati sevdasından büyük olacak. Ömür verecek sevdaya, ömür almayacak.

Gözünden ve gönlünden geçeni göreceksin sözlerinde, dimdik duracak karşında.Şöyle kanlı canlı. Düşmeyecek gözünden bir kere bile. Bir kere kırıldı mı gönül penceresi, çatlak büyür gider çünkü. Ne kadar saklasan kırık camdan içerisi görünür.Göründükçe cam kırığı büyür, ne pencere kalır, ne çerçeve gide gide, senden bir şey kalır mı geriye?

Yanlış yapmayacak adam bildiğin, adıyla sanıyla karşında değil yanından yürüyecek. Ellerinden tutasın gelecek gözlerinden öpesin. Ömrüne ömür veresin.

Ya hiç olmayacak ya da , oldu mu tam olacak dost dediğin, kardeş dediğin, yar ettiğin, yaren bildiğin.

Adam dediğin adam olacak, kadın da olsa adam gibi adam olacak, önce insan olacak, emin olacak, ümit verecek beis değil, ye'is hiç değil.

İnsan olmak için adam olmak, adam olmak için insan olmak yeterli. Mutlu olmak için de adam gibi adamlar, adam gibi kadınlarla dolu bir dünya , gerekli...

.

ferkul

16ocak2018

"Adını "zaman" koydum. "

Uyudum
Uyandım...
U
yu
dum
U
yan
dım.

*

Yine sabah olmadı.

*

Kabus gördüm
Düş gördüm
Hayal gördüm
Kuş, gördüm...

Güldüm
Oynadım
Ağladım
Bağ_
lan_
dım...

Ba
ğıır
Ba
ğır
Bağ
rın
dım..
Çağır
Çağır
Çağ_
rıl_
dın.

Tam inecektim
Yüksekten
Düşüverdi
Düşlerim.
Buluta küstüm
Yağmura düş/tüm .
Is_
lan_
dım.

Sanki bir kuştum
Uyudum
Uyandım
Duydu
Sağır sultan
Muştudu
Yaradan
Sen
Duymadın
Yer, gök
Oldu ayan, beyan
Yüzüm, gözüm
Oldu seyran
Sen
Görmedin...

U
yu
dum
Uyanmadım.

Yine sabah olmadı.
Yine güneş doğmadı.

*

Yine yüzüm gülmedi.

.

ferkul

"Adını "zaman" koydum. " dan

9mart2018
18:30

zamanın birinde

Bazen de takılır dilinin ucuna bir çocuk hüznü.Düşünürsün. Üşür parmak uçların, donakalır düş/ü/ün. Zemheri ayazı bürür içini. Sarılırsın kaleme.Yürüdüğün yollara döşenen taşlar boyunca sıralanır kelimeler.Yaşamışlığın ve yaşanmamışlığın yükü biner sırtına.

Sonra bir kelebek uçar başının üstünden, bir serçeye takılır gülüşün. Unutursun düne dair ne varsa. Çiçek açar hayallerin.

Çağırasın gelir sadece şefkatten ve sevmekten ibaret, kine, savaşa ve yalana bulanmamışı kaybolmuş yıllar arasından, belki de bir nisan yağmuru damlasından... Takılır aklına bakışı. Sevda dediğin de ne ki? Bir varmış, hiç yok olmamış. Adı geçmez, yol bilmez, iz bilmez günlere, kar kış görmemiş mevsimlere yakışmış hep.Hiç bozulmamış, eskimemiş resimlerde kalmış. Baktıkça bakasın gelir, düşündükçe sevesin.

Yüreğine konar bir güvercin. Kanat çırpar sevgiye. Dile gelir umutlar.



Gülümsersin...



.


ferkul
1mart2018
15:44