GÜLÜM_SE

Güneşli, güzel bir gün düşle, bahçeler dolusu kırmızı güller, menekşeler, nergisler, akşam olunca kapanmayan papatyalar...

Farzet ki mevsim bahardır, farzet ki hiç yanılmadın, hiç yaşanmamış onca kışlar, geçip gitmemiş onca mevsim, üşümemiş hiç parmak uçların. Yalan nedir bilmemiş kalbin.

Farzet ki, bu gün doğdun, gözlerinde hiç sönmeyen ışıklar ...

Bir kuş konmuş pencerene, gagasında zeytin dalı, kanadında sevgiler...
Haydi,
Gülümse.😊
.
ferkul

Sevdanın Şairce' Sİ

 

 

Şaire sevdayı sormuşlar. Bir göğe bakmış, bir yere: " Gördüğün ve görmediğin her yerde. Olduğun ve olmadığın hiçbirinde. Sevdiğin ve sevmediğin herkesle atan kalpte.

Sevda dediğin dalgası kıyı görmemiş bir deniz, deniz içre bir balık, mavi gökte uçmayı unutmuş bir martı kanadı .

Kendi kendine açtığın ve kanattığın irin tutmuş bir yara gözlerinde. Ki o gözler bakmayı bilmeyen için bir kara kuyu, ab-ı hayat çöllerinde..

Uyanıkken gördüğün bir düş, bir labirent bir türlü yolunu bulsan da içinden çıkamadığın, düşünüp çözemediğin, saçıp saçıp toplayamadığın toz içinde bir zerrecik.

Kimsede arama, sevda senin içinde ... "

Demiş.

.

ferkul

31aralık2018
00.15

merhaba

Günaydın demeyi seviyoruz
Merhaba, demeyi de
Selam vermek hoş seda
Almak da.

Sonrası?

Merhaba demek gülümsemektir, en samimi yüzümüzdür kendimizden bile sakındığımız. Kapıyı açmadan önce çalmaktır özenle, yeni bir sefere çıkan kaptanın heyecanıdır, mutluluğun ilk adımı, belki de bilinmeyen bir yolculuğun ilk heyecanı hatta. El sallamak gibi yeniliğe.

Başlangıçları seviyoruz zira , bitişleri değil. Devam da bizden değil, tükenişler de. Biten ve tükenen her şey ve hatta eskiyen her yüzle değişen dünya, sanki uyanmak isteyiş gibi kötü bir rüyadan, kabullenememezliktir bir şekilde sonu gelmişi. Sanki reddedince ilk günkü gibi yeniden başlayacakmış gibi. Halbuki son, her zaman sondur. Sonu bir başlangıçmışcasına yaşamak da ömürdendir aslında, sonsuza açılan bir kapı gibi.

Güzeliyle, çirkiniyle, gülümseteniyle, acıtanıyla, hayat; belki de gülü dikeniyle sevmek kadar, rengini ve kokusunu eline batan dikenin sızısına rağmen içine çekermişcesine, nefes almaktır duya duya.

Eskimişliğin ve tadı kaçmışlığın, anlamsızlığın da anlamlılığının olduğunu biliyor muydunuz? O yüzdendir yıllar geçtikçe, ve tükendikçe yaşanmışlıklar hatırlanır, yaraysa tazelenir, kanaması bile özlenir, sızlanılır eskiye özlemimiz.Yenidenliği mümkün mü her hatıranın? Gülün tomurcuktan sonraki halini severiz de, solmuşunu görmezden geliriz. Solan gül kokar mı?

Kokmasa da kurutulmuşunu saklamaz mıyız?
Kitapların arasında, pencere pervazlarında, evimizin bir köşesinde hiç biriktirmeyenimiz var mı?


Selam vermek hoş seda
Almak da.
Sonrası?...


Sonrası; elimizde, yürekte biriktirdiklerimizde, bir çocuk masumiyetiyle, merhabanın saflığını kaybetmemekte ve almayı umursamadan verebildiklerimizde.


En sevgilisinden MERHABA okuyan yüreklere.
Merhaba hoşgörüye ve merhamete.
Merhaba sevmeye, sevene ve sevdirene.


.

ferkul


8kasım2018
20.24

sonra

Öncesi çoktu...
Sonra, şiir oldu gülüşün. Harfsiz ve kelimesiz söylerken ismini, şarkısı olmayan bir nota gibi, bildiklerimi unuttum.

Unuttum bugüne dair ne varsa dünden kalan. Bilmediklerimse hep o aynı yarın şarkılarının nakaratında şimdi. Bir bardak çayda, boşluğa takılı bir sonbahar sabahında, kaybolup gitti adın ...

Mısra mısra yazılmıştı halbuki, her harfi sevdadandı. Yakışmadı kaleme, alışmadı sevmeye. Öyle kolay mı mevsimleri uç uca ekleyip saatleri sana getirmek? Öyle kolay mı kalabalık düşünmek?

Dağ başı yalnızlıklarında hapsoldu gülüşün.

Zira şiir de düş olur, gider zamanla. Şiirin de, düşün de, sevdanın da, dostluğun da kazananı olmayan bir savaşı var seninle. Yenilirsin , yenildikçe bileğilenilir düş/üş/ün. Ki, sevmek dediğin de, insanın en derin düşüncesinde yokluğa mahkum.

Öncesi çoktu, sonrası düştü, nerede_sin?...
.



ferkul

14ekim2018
21.23

beni bu...

Beni bu akşamüstü ateşine
Bu kızıl güneşe
Düşen sonbahar yaprağına
Bir deniz dalgasına
Gömün !
Karışsın ummana köpüğüm.
Bir serçe kuşu kanadında
Dağılsın gönlüm.

Beni bu rüzgâra verin
Bir menekşe kokusunda
Ve kaldırım taşlarında
Çocuk gülüşlerinde kaybolsun adım...
Beni bu
Beni bu
Beni bu....

Gideyim.

.

ferkul
1 ekim2018

namütanahi

Gülüşü güzel insanları kaybetmeyiniz. Kırmayınız, uzaklaştırmayınız. Düşü güzel, yüreği temiz , gönlü geniş insanları...

Bitmez tükenmez sandığınız onca karanlıktan, "yaşanacak ne varsa yaşadım, daha fazlası var mı", dedikten sonra bile birdenbire gülüşüyle hem güneşi donduran, hem de dünyanızı dolduran, varsa öyle biri ; zemheriyi bahara döndüren, gündüzünüzü karartmayan, el yakmayan, can acıtmayan, güne ışık, geceye yıldız olabilen namütanahi biri, en büyük hazine sizin...

Cam fanus içinde saklayıp soldurmayınız.
Sarıp sarmalayıp , elinizden elini, gönlünüzden gönlünü çekip yabancılaştırmayınız.


Zira dosta dost , ruha ferah, sana senden yakın kişi, öyle çok kalmadı .

*

ferkul
14 ekim2018
15.08

nefsi nefese kurban ettirmeyene

Hamd olsun güne aydınlık, çiçeğe renk, insana nur, ruha inşirah verene

 Hamd olsun ömre ömür katana, zemheride umuda çiçek açtırana.

Hamd olsun, sevgisini yüreğe şiir olup kondurana, sevmek ve sevilmekten geçen bütün yolları kutsal saydırana.

Hamd olsun zulüme boyun eğdirmeyene, düşmanı dost gördürene; yürekte kin barındırmayana, affın mağfiretten geldiğini düşündürene, merhamet ettirene, kötünün adını andırmayana, gönüle iyiliği yerleştirene.

Hamd olsun ağlatıp da güldürene, akşamdan sonraki sabaha, kederden sonraki sevince , tufandan sonraki toprak kokusunu ciğerinden hissettirene, hamdolsun nefsi nefese kurban ettirmeyene.

Hamd olsun ömrü ömre kattırana, bakıp da gördürene, kadir değil kıymet bildirene.
Hamd olsun sevmeye and içmişcesine, inadına vazgeçmeyene. Yolunu, yol bildirene. 

Hamdolsun,
Hamdolsun,

Aşka aşık oldurana...


*

ferkul

16ekim2018
18.56

çelişki içimizde

Çelişki de, yaşamdandır. Sadece insana özgü bir haslettir; gåh öyle, gâh böyle değişken zaman ve anlardan oluşan döngü içinde nefes almak, çelişkiden beslenerek hem büyümek hem de küçüldüğünün farkına varmadan yaşayıp gitmek, öylesine...

Yaşamak, öğrendiklerimizden ibaret aslında, her duygu bir çelişki, her olay bir kazanım, yaşadıkça. Sevinçlerimiz, kederlerimizle çeliştiklerimiz bir bütündür diyebiliriz hatta.

Kendinle, düşünceyle, olanıyla, olamayanıyla, istediğin ve dilediğinle, yaşadığın ve yaşayamadığınla hayalle, düşle ve gerçekle. Çoğunlukla yaşam döngüsüyle, zamansız yağan kar gibi, mevsimi olmayan bir meyveyi yemek tadında, zorlar düşünebilen insanı. Çelişki de ömürdendir.

Biraz düşünmeyi öğrenmeye başladıktan sonra, adım atmayı öğrenen bebekler gibi, her adımda çelişki büyütür seni. Çeliştikçe öğrenirsin. Sorguladıkça ve sorgulandıkça kendi doğrularını bulur insan.

Akıl ve çelişki bir tür delilikle dahilik arası yine bir döngü gibi aslında. Bazen aklımızın erdiremeğini yaşar gideriz, bazen de düşünmeden bildiğimizi. Kendini keşfetmekde ve hayatta bir yol bulmakda önder belki de her çelişki.Yorsa da, bezdirse de bizdendir.

Keder ve sevinçlerimiz kadar gerçek bir duygu fırtınası. Olmazsa olmazlarımızdan; çeliştiklerimiz, insanın insan olmakta yardımcısı.

Bırakın çelişelim, saygıyla. Sonra büyümüş de küçülmüş çocuklar gibi yine konuşuruz kendimizle, sevgiyle...

Sevmekle nefret etmek , saygıyla hakaret, ağlamakla gülmek arasında àrafta kalsak da
😊 çelişki içimizde.

.

ferkul

28eylül3018
00.14