Çok mu geç kaldım

 

7' sinde kekemeydim.( Hâlâ biraz yavaştan söyler dilim, çoktan aza seçmeli.)

İlk kitapla konuşmayı öğrendim. Hayâl etmeyi, düşlemeyi . Düşünmeyi ve ayırt etmeyi. Ayrıntılara takılıp bütünden uzaklaşmayı. Ağaçtan çok dalına konmayı, yaprağına dokunmayı. Gökteki kuştan çok kanadına, kanadındaki yaraya takılmayı .

10 yaşındayken 25 gibiydim. 25' inde 50. Hep bir ileri iki geri. İki geri bir ileri. 35' inde fark ettim herkes gibi olmamayı. Yaşamaktan çok, ayırt etmekle geçen zamanı yakalamayı.

18'ine kadar beceremediklerimden başlamak istedim ilk önce, yaşamı silbaştan sıralamayı. Bisiklette dengede durmayı öğrendim en başta.( Ki, en çok dilediğimdi.) Sürmeyi, hızlanmayı ve yavaşlamayı. Düştüm kalktım, parçalandı dizlerim. Kalktım ayağa, umursamadan kanamayı; " illa ki de, kaçmadan kendimi yakalamalı; öğrenmeli".

Sonra bütün yokuşlar benim. Çünkü yokuş dediğin hem çıkmak hem de inmek için. Bazen de tırmanmak için. Çocuklar koştu peşimden yüzleri değil, yürekleri bana benzeyen. Birlikte bastık frene, birlikte aştık kaldırımları. Yalnız, öğrenemedim bir türlü köşeyi dönmeyi. Hâlâ yollarım dümdüz. Benim için her gece, gündüz...

40' ımda tutturdum bir 'korkmuyorum' şarkısı, bütün o tedirgin korkulara inat bastım debriyaja çektim bir vitesini otomobilin. Vurdum gaza." Korkmuyorum, korkmuyorum!" derken iki araba pert etti dalgın başım. Hep kesikti, hiç uzamadı saçım. Yine kalktım ayağa, çünkü benim yolum; hep düşmeli, kalkmalı... Sokaklar, caddeler boyu bir yavaş sürücü, arkamda kornalar, gergin asabî komşu arabalar... Tekerlekler isyanda...🙂

Sonra konuşmayı öğrendim, dik durmayı. Yalana dolana, olana olmuşa, zamana ve insana, her şeye 'evet'e isyanı. Kırmamaya rağmen kırılmayı. Rüzgâra karşı durmayı " es kara bağrıma, es!" , diyerek direnmeyi. Sükûttan medet ummamayı. Çünkü bazen de dil, yazmayı bırakmalı, söylemeli.

50' sinde bir çoçuğum şimdi. Bazen bir bisiklete açıyorum kollarımı. Bazen ağır aksak adımlarla kilometrelerce arşınlıyorum kaldırımları. Bazen gökyüzünde süzülen kuşlara bakıyorum; kanatlarından bağımsız. Hem yaralı, hem ağrısız.

Artık dallar değil, ağaçlar söylüyor rüzgârın şarkısını. Gün, sabah çiçeklerinin kokusuyla gülümsüyor. Akşam, ayın yıldıza söylediği türküyle demleniyor çayım.

Döndüm baktım, hiç yaşanmamış yıllarım. Hiç de samimî bakmamışım aynaya. Kapanıp da açılmamış kapıları, gözlerimin içindeki kahverengiye çalan siyaha.

Çok mu geç kaldım hayatı en ucundan tutup da sımsıkı; ellerimle değil, kollarımla yakalamaya?

............................

ferkul

7 eylül 2020
14.00

 

hal-i pür melâlim)

 

( hal-i pür melâlim)

Bu akşam da, dün akşam gibi, hatta evvelki akşam kadar, geçen aydan biraz fazla, daha önceki yıllardan kalma, eylülmüş gibi, ekimden öncesinden artan, kışa hazırlanmadan yakalanan kuru bir toprak kadar rüzgârdan nem kapmaya amáde, sarı bir yaprak üzerinde öylesine konuvermiş de her an düşüverecekmişçesine pişman, yaralı bir kuş gibi, biraz dalgın biraz dargın, medet umar gibi bir bardak çaydan, şöyle demli bir uykudan, inanıp da kanmış gibi bir fincan kahvenin acı telvesine; sitemli ve isyankâr, hem kırgın hem günahkâr, öylesine saķî ve bir o kadar çok,

Yorgunum...

Adını koyup bir kuyuya, kapatıp üstünü taşlarla, alıp geceyi sırtıma, uzanıp da yıldıza, aya ve hatta bulutlara, rûyalardan arınıp, gerçeklerden soyutlanarak, sığınıp bir kaçtan çok duaya, hiç yaşamamış ve yaşanmamış gibi onca yıllar, yeni doğmuşçasına masum,

Uyumak istiyorum...

...................................

ferkul

10 eylül 2020
21.00

Şimdi gelsen

"O bardağı oraya koyma!
Düşecek", demiştim.
Düştü...
Şimdi sokaklar kanrevân.
Kırık dökük parçalar,
Her yanın cam kırığı.

Öyle bakma sitemkâr
Anlamadın beni yâr.

O bardağı oradan al
Gülüşünü de.
Topla düşlerini
Bitti masal
Geçti mevsim
Yarın artık sonbahar.

Şimdi gelsen
Bugün sevsen
Neye yarar?

.........................................

ferkul

13 eylül 2020
14.10

256

 

Gidelim.

Gidelim.

Masumiyetin kaybolmadığı, bir elin diğerinden hesap sormadığı, sevginin ve merhametin benden çok 'sana' yol aldığı, "uzaklara" gidelim.

Aşkın ekmekten ve sudan, evden ve sokaktan, pencere önlerinden, gökyüzünden çalınmadığı, yüzlerin ne gönüllerin şefkâtten örüldüğü o "yıllara", gidelim.

Bir tas çorba, bir kuru ekmekle sohbetin bile adı anılmadan, kelimelerin dile gelmeden koyulaştığı, sevdanın ve aşkın gözlerden, gönüllerden ellere ve bedene taşmadığı, safîyet ve temizlik nuruyla parlayan yüzlere, "huzura", gidelim.

Uzakların bilinmediği, adımlarla çoğalan, sevdikçe artan, şımarmak nedir bilmeyen, kadir kıymet bilinen, "gönüllere" gidelim.

Şiirin türküden, türkünün şiirden kan aldığı , duanın dağlarda yol saldığı, mesafesi çok yakınlığı bol, ama saygının sevgiyle birlikte koklandığı, söylenmeden söyletmeden bilinen ve konuşulan, bizi bizden çok anlayan "dostlara", gidelim.

İnsana insandan yakın, anıldığı yerde çoğalan, verdikçe hiç istemeyen, azda çok, çokta rahmetli, mağfireti bol olana, yüzüne yüz sürebilmenin tek yolu; "secdeye" varıp 'el aman' dileyerek, "Rabbimize", gidelim.

Gidelim. Kendimizden çok çok "uzağa", gidelim....

........................................

ferkul

14 eylül 2020
21.30

130Filiz Tosun, Sibel Koruk Ayaz ve 128 diğer kişi

Durulsam...

Ağaç olsam
Kuş olsam
Gökyüzünde duman olsam
Bulut olsam
Düş olsam
Kuş kanadından kopup
Başına konsam.
Yağmur olsam
Tane tane dağılsam
Yağsam usul usul
Toprağa karışsam.

Durulsam...

.................................

ferkul

8 ağustos 2020
12.22

 

mutluluğun resmi

Kitaplarım gelecek bugün kargodan. Başım nasıl ağır. Sanki baştan başlayıp ayağa inen bambaşka bir doğum sancısı.

Üstümde bir dağ. Kafamda bin bir yük, kuyudan dolu bir kova çekiyormuşcasına zorlasam da, kollarımı kaldıramıyorum.

Sevinmeyi ve heyecânı bile düşünemiyorum. Bu farklı türlü bir ağırlık. Ki, çözüp anlamıyorum.

"PENCERE ÖNÜ ÇİÇEĞİ "mde de aynını yaşamıştım. Şimdi " HÜZÜN benim İKİNCİ yüzüm" dolduruyor sancımı, boşaltamıyorum.

Sanırım mutluluğun resmi ağırlık yapıyor, tuval rengi kaldıramıyor, gibi. Veya alışık değil..🙂

Hira dağından gelip "zemmurinî, źemmurunî" , "beni örtün, beni örtün" diyen Allah'ın sevgili Habibinin(S.A.V) yaşadığına benzer bir şey bu sanki, (háşâ) yaşadığım. Anlatamıyorum.

Kolileri teslim alıp, masaya koyup hemen, bu sıcakta yorganı başıma çekip ; uyumak istiyorum...

........................................

ferkul

17 eylül 2020
14.30

 

Biz yaşamayı zulûmsüz ve oyunsuz sevdik..

 

"Biz yaşamayı zulûmsüz sevdik", demiş biri.

Ben de diyorum ki ; biz yaşamayı da sevmeyi sevilmeyi de hem oyunsuz, hem zulûmsüz sevdik. Öylece saf ve temiz, benimsedik. Herkesi ve her şeyi olduğu gibi kabullenmektense, taş içinde gül aramayı seçtik. Acıyı da sevinci de ciğerden, yürekten duyduk hissettik.

Tam da ortasından vuruldu kalbimiz. Her seferinde yeniden ve bir daha, affettik. Azla yetinmeyi, çok sevmelerle öğrendik.

Şiirlendik, türkülerle bezendik. Avunduk arta kalan hüzünlerden, dualara sığındık, mısralara döküldük satır satır. Harflerle karıştırıp acıyı , tatlıyı, kelimelerle renklendik.

Sonra yine gülümsedik...🙂

Biz yaşamayı zulûmsüz ve oyunsuz sevdik...

.............................

ferkul

18 eylül 2020
12.00

Öyle bir sevmek ki, düş/l/erken uyandığın.'

 

Dağınık, parça parça yazılar. Tozlu raflar, yıpranmış eşyalar. Orada sulu sepken bir yağmur ki, duygular sırılsıklam. Burada bir gökyüzü resmi, özlemin adı sanki maviye doymamışlığın. Tam da şurda, göğsün orta yerinde yana yakıla bir yürek ki, darmadağın. Hem dargın, hem öylesine bir gece gibi ortasında çıkmaz sokakların.

Ve hasreti çiçek açmış baharların. Sonra, bitişi tükenmez sandığın herşeyin. Olurdu, olmazdı arası bir ikilem. Masallardan arta kalan bir son ki, elması bile kalmamış dağıtacak. Ne sana, ne bana, ne okuyana yok bir güzellik geride bırakacak...

'Öyle bir sevmek ki, düş/l/erken uyandığın.'

Böyle gitmek var mıydı kendinden, böyle bitmek var mıydı, başlamak varken?.. Yanıbaşındayken uzaklaşmak, kilometrelerce. Var mıydı böylesi yalnızlık, kalmışlık orta yerde. Yakıştı mı şiire?

Yaşanır mı bu yürekle?..

...............................

ferkul

19 eylül 2020
17.50