Sakın, Pes, etme !.. "

 

 Dün diktim. Çiçek değil umuttu, sabahlara aydınlık, akşamlara ışıktı.

 

            ****

" Tutun diyorum, çiçeğinle, köklerinle, yaprağınla, dalınla.

Asla bırakma kendini.
Aldırma!
Deli rüzgâra, çöl güneşine
Yanma!
Umutla, dirençle, sarıl hayata.

'Gülümse', diyorum

Sakın,
Pes, etme !.. "

 ****

 

 

Dinlemiyor beni. Soldu, bıraktı kendini. Benzi solgun, çiçeği ölgün, yaprakları düştü, düşecek.

O da, tutunamayacak, belli...

....................................

ferkul

26 haziran 2021

bizim zamanımızda

 

Farkında mıyız?

 

"Eskiden", "bizim zamanımızda", diye başlayan cümleler bizler daha onların yaşında bile değilken hiç hoşlanmadığımız bir konuşmanın başlangıcıydı. Nasıl etsek de bu sohbetten uzaklaşarak kurtulsak diye bakardık.

 

Şimdiki zamâne böyle başlayan bir cümle duyunca toplanıyor başına, tüm dikkatiyle usanmadan, bıkmadan dinliyor, ilginç geliyor merak ediyor, özlem duyuyor, sıkılmadan dinliyor, gerçekten .( En azından bu, benim gözlemim.)

 

Ne değişti de yıllarla, geçmişe özlem bu kadar popülerleşti?.. Tamamen gençliğe ve çocuklara veremediğimiz onca hasleti, gülümsemeyi, safiyeti gösteriyor aslında. Anlamadığımız ve benimsemekte zorlandığımız bir dünyada yaşıyor çocuklarımız.

 

 

"Bir parça eksiğiz, çokça yaralı",

demem biraz da bu yüzdendir. Çocuklara ve gençlere gurur duyup torunlarına ve çocuklarına anlatacakları "özel" ve "güzel" anılar biriktirecek fırsatı vermedik. Haydi okula, haydi sınava, haydi ders başlıyor, o imtihan, bu sınav, yaşamaya fırsatları olmadı zaten. Ki, şehir gençliğini bırak kasabalarda bile artık çok katlı binalarda "çoklu yalnızlıklar" içinde, sadece onlar değil, hepimiz karşı komşuyla bile selâmlaşacak kadar itimat edecek bir samimiyet kuramıyoruz. Kursak da, bizler de çalışmaktan, oradan oraya koşturmaktan, zaman bulunca da Facebook, instangram, netfilix, derken hoş bulup bir fincan kahve için bile olsa, vakit ayırmak istemiyoruz.

 

 

(Haydi, diyelim istedik. Dostluklar da yanıltıyor, yandırıyor insanı. Hele biraz da yaş alınca, yıpranmışlıklara ek, " az insan, çok huzur",

diye de bir söz edindik ki, umuttan sonra hüsrân yaşanmışlığıyla haklı ve acı bir söylem oldu gerçekten. O da apayrı bir yazı konusu)

 

Şimdi bizim çocuklarımız, belki bir on yıl sonra torunlarımız da, değil benim çocukluğumda topumuzu patlatan "Abdurrahman dedeyi" yaşamak, o topun patlatılmasından önceki ve sonraki anı , sokaktan eskici geçse bakacak zamanları olsa, tablet ve bilgisayardan başlarını kaldıramıyorlar. Ki, böyle olunca da, ruhlarda eksik ve gedik bir türlü kapanmıyor. Daha çok kinci ve Nemrut yürekli bir nesille karşıkarşıyayız. Merhameti ve safiyeti verecek , kazandıracak ortam yok, maalesef.

 

 

Halbuki biz, bahçesindeki çiçekler zararlar görüyor diye, düşen topumuzu patlatan Abdurrahman dedemizi bile severdik, saygımızı esirgemez, yine elinden öperdik, korkuyla karışık bir sevgi de olsa. O da ne kadar kızsa, başlayan top oyunuyla birlikte tepemizde bitse de, bizi sever, kıyamazdı. Erikler ve muşmalalardan toplayıp verirdi zaman zaman. Belki yesinler de, daha az oynasınlar, bahçeye top daha az kaçsın, diye de olabilirkimbilir.

Geçmiş zaman olur ki, derken zaman geçiyor. Şimdinin de eskisini gelecek yıllarda anılası ve anlatılması hoş hikayeler biriktirmekmiş aslolan. Ne kadar olumsuzluk ve zor şartlar da olsa, bunca rahat ve imkânın içinde geçmişi özlemenin anlamı da bu, galiba...

 

 

Farkındalık, bizi bize kazandır belki, diye düşünüyor ve umuyorum.

 

Olalım. ..

 

.......................................

 

ferkul 

 

27 haziran 2021

21.30

doğru=yanlış

 

Kaçmak yüzleşmekten iyidir bazen. Aynadaki gözden, kendi nefesinden bile sakınmak gerçekleri. Göz göre göre, bile bile siyahı pembeleştirmek, hatta griyi de mavileştirmek, mümkün olduğunca. Sonra inanmak kırmızıya, can çekişir gibi medet ummak hayâllerden.

Olmamışı, sevmemişi, geçip gidip de unutulmuşu atmak kulak arkasına. Takılı kalmış bir plâk gibi tekrarlamak nefsine doğruları. Sanki hiç yanlış yaşanmamışı, en mükemmeli, en güzelini tatmış da biliyormuşcasına, kötülemek "şimdi''yi.

 

 

Halbuki aslolan şimdisinden başka nedir 'an' dediklerinin? 

 

Gülün kokusundan önce fotoğrafını resmetmekten değil midir, sancılarımız?

 

Yaşamak, sevmek ile gitmek arası bir türküdür aslında hep. Kırılıp da kırdığın hayâl parçaları. Hebâ olan yapıştırıp yenileme çabaları. Kendine söylediğin en büyük yalan. Sonrası savaşmadan barış. Belki de hiç barışmadığın sessiz savaş yöntemleri, iç içe an be an, konuşurken, yürürken, çalışırken, uyurken, dile gelip de söylenmeyeni. En büyük bahane affetme nedenleri. Bir daha, bir daha, derken geçen bir ömür. 

 

 

Ve yalnızlık, sığınmanın en dip dağı. Kendine sarılmanın, es geçip de saklanmanın en kısa özeti.

 

Kaçmak, bir adım daha uzaklaşmak isterken kendine yakalanmaktır aslında. Bilirsin ama, yine de geri adımlamamanın kolay yolu, vazgeçmemekte direnmektir belki de.

 

 

Doğrusu da, yanlışı da bu, kim bilir?

 

 

...........................................

 

ferkul 

 

4 haziran 2021

19.40

Bir ben bilirim beni 

Bir de içim 

Anlatsam da 

Anlayamazsın ki.

Yazsam da çözülmez denklemim 

Kadere takıldıysa kelimelerin ipi

 Düğüm düğüm. 

Ne kadar sıksan, bağlasan, aralasan

 Boğuluyorum. 

..................... 

ferkul

Hatrı kalır

 

• Hatrı kalır.

   

  Bir kere gülümsediysen ikinin. Diğerine çayın tek şekerinin. Dördün üçe, üçün bire. İçtiysen bir yudum köpüklü kahvenin, telveye. Yudumladıysan bir lokmayı sine sine, birlikte. Lokmanın sofraya. Sofranın emeğe.

   

  Hatrı kalır. 

   

  Girebildiysen bir yüreğe, yâr dediysen yarana. Sayamadığın sayının, gidemediğin yolun, kuyuya attığın taşın, kırıp parçalayıp da öylece bir kenara bıraktığın bardağın, darmadağın . 

   

  Hatrı kalır.

   

  Yazılmamış kalemin deftere, çizilmemiş defterin çizgiye, noktanın virgüle. Söylenmemiş sözün cümleye. Okunmamış şiirin nakaratsız şarkıya. Şarkının sabahsız geceye.

   

  Baktığın bulutun güneşe

  Güneşin batarken aya,

  Ayın kaydıramadığı yıldıza.

  Kıştan sonra yaşanmamış baharın, yaza.

   

   

  Kokladığın çiçeğin köküne

  Kökün toprağa

   

  Sevenin sevdiğine,

  Sevmeyenin yürekte

   

  Hatrı kalır.

   

  Hatrı olmayanın

  Acısı, kalır...

   

  ..........................................

   

  ferkul

   

  29 Mayıs 2021

  19.55

  
  

Görmemek, Duymamak, İşitmemek

 

Bazen hiç bir şeyin farkında olmamak istiyorum. Dönen dolapların, ortalıkta kol gezinen zulmün ve hastalığın, geçip giderken eskiten ve yıpratan günlerin, gecelerin. 

 

Farkındalık, yoruyor insanı.

 

Görmemek, duymamak, işitmemek, mümkün mü?

 

Öylece, boş ve ifadesiz seyretmek hayatı. Gözüne baka baka, önce yüreğine dokunup , sonra eze eze, bile bile acımasızca sevgileri katledenleri. Savaşları, barışları, yalandan gülümsemeleri, üzerine siyah bir perdeyi çeker gibi, kapatmak yüreğini.

 

Bazen de sahiden görmüyorsun. Farkında olmadan, bilmeden ve hissetmeden dönüp dönüp aynı hataları yaparak yine aynı acıya, yine aynı çirkine meyletmek, aptallık da olsa, yaşıyorsun. 

 

" Sen ne edersen kendine, ediyorsun!"

 

Bu umarsızlık da, böylesi çocukça saflık da, yoruyor, yıpratıp tüketiyor insanı.

 Sonra, gelsin "tükenmişlik sendromu". 

 

Farkında veya değil, hayat bir şekilde hep yorulmaktan ve yoğrulmaktan ibaret. Şaşırıyorsun. Şaşırmayı da nefes almaktan sanıyorsun ya, ne kendini, ne etrafındakileri, çözemiyorsun.

Sonra pes ediyorsun. Çözümlemek, farkındalık veya değil, hepsi boş kuyuya atılan taş.

Taşlar çoğaldıkça, toprak azalıyor. Dahası, çiçeksiz, kokusuz bir boşluk. Ki, çekilir gibi değil.

 

Düzeltmek veya onarmak elde değilse, salıvermek akışına. Olduğu gibiyi kabul etmek, yanlışıyla doğrusuyla, daha kolayı galiba.

 

 

Sevgiyi ve merhâmeti yapılandırmak, insanın içine ve yüreğine şefkâti kondurmak,

Anlamsızı anlamlandırmak, senin işin değil, biliyorsun.

 

Öylece, bakıyorsun...

 

 

Ve anlıyorsun ki hayat, yanılgılardan ve yanlışlardan ibaret,.

Uyanıyorsun.

 

 

*

 

(Bunca şeyden sonra, uyanmak da, iyi gelir mi?

Bilmiyorsun.)

 

................................................

 

ferkul

 

15 Mayıs 2021

23.00

Hoş geldin bayram sevincim

 

Hoş geldin bayram sevincim

Güne gülümseme sebebim

Hoş geldin her şeye rağmen asla vazgeçmeyen yürek sesim.

 

Küçük kırıntı sevinçlerle yetinmeyi bilmek , galiba mutluluğun resmi. Bayram sabahı , balkonumun panjuruna yuva yapan bu iki aşık kumruya bakar mısınız?

Nasıl güzeller.

 

 Bu yılın fesleğen ve domates saksıları gecikince yuva yapacak bir yer bulmuşlar yine.

 

 

 

 

"Yâre çoksa, çare biziz" ,

"Kimse yoksa, biz geldik,

  haydi gülümse ",

                   

                         dercesine.

 

 (Coronayı takmadan ha bire zile basan üç küçük şeker toplayıcısını da es geçmeyelim. Kapıyı açınca;

"şeker değil, para olsa, çok seviniriz", demelerini de.

Çocukluğumun küçük, şeffâf keselerinden rengârenk bonibon şekerleri gibiydiler. En küçüğüne parayı uzatıp "paylaşın", dediğimde

"o bize vermiyor ki" ,

deyip boyun bükeni de günün sevincinin ufak hüznü sayıyorum, nazarlık.)

 

 

(Balkondan balkona karşı komşumun küçük güzel prensesine şeker atışımı da es geçmemeliyim. Bayramlıklarını giyip lüle lüle taranmış saçlarıyla, krem rengi fötr şapkasıyla, günüme şenlik katan , güzelliği.)

 

Ve anacığımın kameradan uzattığı elini, sağlığına ve varlığına şükrederek öpüşümü de)

 

Hiç gelmeyen o güzel günler, olmayan o güzel şeyler olacak, inanıyorum bugün

Yarına Allah kerim...

 

 

İki aşık kumru, ve üç renkli çocuk, bir de prenses, bu bayrama çocukluğumdan selâm gülümsemesi kondurdular, yüreğe .

 

Size de uğrasınlar, isterim.

Şöyle bir balkon pervazına koysunlar, sevgilerini. Umut taksınlar kanatlarınıza, yürekten uçmasın kuşlarınız.

 

 

Ne olursa olsun, vazgeçmeyin, sevmekten.

 

 

"Bayramın bayram gibi,

Her günün bayram gibi "

             Olması, dileklerimle....

 

 

 

Mutlu bayramlar...

........................................

 

 

ferkul

 

13 mayıs 2021

14.36

güzel günler

 

Farkında mısınız? Yavaştan ve azamî gidiyor dostlar, arkadaşlar, yakınlar, uzaklar.Ne desek, nasıl söylesek, hatta hiç söylemesek, boş. Birer birer eksiliyoruz. Birer birer kırılıyor kanatlarımız. 

 

Televizyonu ve telefonu  açtığım anda vefat haberleri, hastalıklar, kırgınlıklar. Kimi coronadan, kimi coronanın getirdiklerinden, kimi yaşadıklarından, kimi yaşayamadıklarından, hep de ama çarenin çaresizlikten bulunamayışından muzdarip....

 

Baharın gelişine bile sevinememek, çiçek açan ağaçlara sarılamamak. Ve kötülük, kol gezerken ortalıkta, bunca olana bitene rağmen, her şeye inat, devam ediyorsa bir yandan ruhların karanlığı. Bunca olan biten bile engel olamıyorsa bir set çekmeye, nefrete ve sevgisiz kalplere. Yeşertemiyorsak çiçekleri dalında, kurutuyorsak bir bir. Rayihâsının esâmesi yoksa eskisi gibi.

 

Böylesi günler, güzel günler getirir mi?

 

 

Endişelenmekteyim....

 

 

...................................

 

ferkul 

 

29 Nisan 2021

21.19