Sabır...

 

Elinden bir şey gelmiyorsa, olana, olmuşa, olacağa, 

Dua et.

Ah ile vah etmenin anlamı yok, sitemin ve kavganın tezahürünün de ederi yok.

Tevekkül et. 

Bazen bir bakış, bazen bir sözle yıkılır insan. Bazen sevdiğine pişman olursun, bazen de sevmediğine yanarsın. Bazen bir duyguyla da felâket yaşanır. Bazen de böyle  birdenbire apansız dört  bir yanın alev alev bir  yangın, bir  afet. Dünya yıkılmış da, altında kalmış gibi.

Bir kuşun öldüğüyle ölür,  dalından düşen yaprağa takılı kalır bakışın. Yanan, küle dönen umuttur, orman değil.  Alev alev ateşler şelâle gibi durdurulamaz,  bakarken kör olur gözün. Onca hayvan, onca canlı yanıp dururken seyretmenin çaresizliği tanımsız, harfsiz,  kelimesiz. Alemin acısıyla, ezilir, parçalanır için.  

Aslında tamı tamına yokuş aşağı yuvarlanmaktan ibarettir hayat dediğin, tırmanmaktan  değil.

Bazen gece, bazen gündüz . Bazen ateş, bazen kor. Biraz kül, biraz duman.

Dünya, bu. 

Sabır et.

..................................................

ferkul 

6 ağustos 2021

15.26

Lâzım

 Hiç bir ideoloji ve zihniyet kendini, masum insanların, hayvanların, dilsiz dudaksız ağaçların bitkilerin ve toprağın zûlmüne haklı gösteremez .

Şiddetle kınıyorum. Çok üzgünüm. Olanları esefle , endişe ve hayretle  izliyorum. Bu çağın, bu dönemin insanı olmaktan utanıyorum.

Yaşamış olduklarımız kader değil, kendi elimize tutuşturduğumuz ateştir. Ellerindeki ateşin bir gün kendilerini yakacağını  hiç mi düşünmezler? Mazlûmun ahının  çıkacağını, niçin bilmezler?  

Bunca zulmün müsebbibî  her kimse ve hangi siyaset adı altında yapıyorsa,  kimin piyonuysa, azcık ruhunu konuşturmalı.  

İdeoloji de bir yerde vicdanla sorgulanmalı, azıcık  akıl ve kalbi konuşturmalı. Böylesi  ateşi tutuşturan insanlıktan çıkmış, ucubedir. 

Allah korkusu ve sevgisi  , herkese lâzım.  Düşmana da, dosta da. 😥😢😰

.......................................

ferkul

2 ağustos 2021

19.33

Alt üst

 

Yıkıldı dağ taş, bırakmadı yerinde

Devr-i âlem oldu da üst üste

Şöyle bir haykırmadım ortalığı yıkarcasına

Yelkensiz gemileri yaktım  okyanusun orta yerinde

Hayâller alabora.

Yıkadım,  p/akladığımı sandığım kirli ellerimi

Acı sularda

İçim bir sessiz çığlık

İçim bir sessiz çığlık

      Yalnızlığım bin yıllık. 

Taş üstüne  taş 

Kahır üstüne kahır 

Saç üstünde baş

   Kimsede kalmamış insanlık .

...............................................

ferkul

31 temmuz 2021

12.56

alev...

 

"İçimiz bir yangın yeri"

Der dururken, şimdi

"dışımız da alev alev.!.." "

 

 

Bu kadar kötülüğü anlamıyorum, anlamak da istemiyorum. Onca insan, onca can. Karıncasından, sineğine, börtü böcekten büyük baş küçük baş hayvanlarına, kuşlara, hele de serçelere, nasıl kıydınız?

 

 

"Olur mu ya, olur mu ? Bu kadar da 'kötü' olunur mu?" dedirten çok olay yaşadım elli üç yıllık hayatımda. Kötülüğün de çeşitleri varmış, gördüm. Azı-çoğu, eksiği-fazlası, damla kadarı, şelâlesi, yağmuru, tufanı. Bu, çok çok insafsızca. Kelime bulamıyorum. 

 

Merhâmet, herkese lâzım. Şefkât de. 'İnsan' olmak, 'iyi' olabilmek, herkesin harcı değil, yaşadıkça görüyor ve ürküyorsun. O yüzden yalnızlaşmıyor muyuz? Kapılarımız bu nedenlerle dışarıya kapalı değil mi?

 

Şimdi kapılar da yanıyor

Bunca "kötülüğü", yapıp da nasıl yaşanır ki?

 

 

Nasıl yemek yenir, konuşulur, yüzüne nasıl bakarsın sevdiklerinin? Nasıl kaldırırsın başını, gökyüzüne? Sığınacak, el açıp dua edecek bir 'Rabbin', olur mu? Gözün yere düşmez mi, boşluğa takılmaz mı kelimelerin. Nasıl uyur, nasıl uyanırsın, nasıl ciğerin sızlamaz ki?

Kendine 'seni', nasıl savunursun?

 

Hangi gerekçe, 'seni' paklar, hangi mazaret seni 'senden' koruyabilir?

 

 

Anlamıyorum.

Anlamadım.

 

Anlamayacağım...

...................................................

 

ferkul

 

30 Temmuz 2021

11.17

bayram

 

 

"Bayramın bayram gibi

Her günün bayram gibi"

olması dileklerimle. 

 

........................

 

ferkul

 

Sonra yüzüm diyorum, yüzüm hep düşsüzlük ülkesi.

 

Gün akşama döner

Bölünür bin parçaya geceler

İçimden bir ayrılık geçer

Aşka bürünür heceler.

 

Bulutsuz bir mavi, mavisiz bir gökyüzü. Ayıklayamam, taşıyamam bu hüznü. Dokunur ellerime, ayaklarıma. Sancılanır, uyumamam. Bin dereden su getirsen, kanamam. Susamışlığım bir dünya. Kaldıramam. 

"Hep o yolların suçu,

Hep o. Sevdâ kokusu". 

 

Savruluşum aşka.

Şaşkınlığım bir başka. 

 Hayretler içinde, yana yakıla, tutunamayışım gelir aklıma, kalmışlığım bir başıma. Geceden değil, aydan, samanyolundan hiç değil, hepsi hepsi bir meltemdi, esti, geçti. Sitemim kayan yıldızdan yana . Arzuhâlim, nedâmetim, şikâyetim, bendime, yaslanmışlığım, bana. 

 

Öyle bir boşluk. Böylesi içmeden sarhoşluk.

 

Yapışır üzerime, aldanmışlığım,

Yıkılışım, dağınıklığım.

Saçım başım duman

Ah yâr, Ah yâr, el aman!

 

Utanırım aynadaki suretten.

Uzanıp tutasım gelir, kendi yüreğimden. Gözyaşlarını öpesim. Sessizliğim bir uçurum. Söyledikçe düşüyorum. Sonra yüzüm diyorum, yüzüm hep düşsüzlük ülkesi.

 

Ah sevdâm, yanası, yakılası,

Yıkılmayası, dönesi

Kanlı bir hançer gibi, bırakıp gittin beni.

Şimdi kim toplar, yıkar, kurutur seni...

 

 

..........................................

 

ferkul

 

14 temmuz 2021

14.35

"MUTLU ŞİİR ", yoktur

 

Size bir kaç neşeli şarkı sözü yazmak isterdim. Şöyle, nakaratında " Angara'nın bağları kurumadan, Halime dallarını bükmeden, gaydırı gobbak Cemile'nin gidişinden deli olanın söylediği türküler, evlerinde lambaları yananın, göz göz olmuş ciğerlerinin kanadığı ", gibi.

 

Bir kaç şiir, bir kaç mısra, beni bu havalar mahvetti gibi. (En neşelisi buydu. Dahasını bulamadım, siz bulursanız kolaysa, yazın...)

 

"MUTLU ŞİİR ", yoktur arkadaşlar. Şiirin neşesi kendisidir. Yazıldıktan sonra yazanın ruhunu dinlendirip rahatlatan, 'acı biber' tadında bir lezzettir şiir. Nasıl ki, 'yana yana ille de yemek isteği gibi', demek sanırım doğru olanı. 

 

Hem sizi hoplatıp zıplatırken, çılgınca oynatırken çalınan şarkıların sözleri hiç dikkatinizi çekti mi? Müziği, ezgisi olmasa, hepsi bir ağıt, her biri bir çığlık. 

 

 

Yazmak , bir iç söküntüsüdür. Ve içimiz hep kırık bir iğde dalı. Yaprağı yerde, kokusu ruhumuzda. 

 

Aslında, yaşamak böyle bir şeyse, neş'e dilde ve yüzde, hüzün yürekten taşan kalemde. Başka türlüsü mümkün değil. En mutlu ánınızda bile, bir án gözünüz ufuktaki bir noktaya takılı kalmıyor, diyebilir misiniz?

 

 

Ben diyemiyorum. Ve mutlu şiir, yazı yazamıyorum... Zaten mutluysan, niye yazasın ki, yaşarsın... 

 

 

Bence...

 

.............................

 

ferkul

 

13 temmuz 2021

19.25

Ya yaşarsın, ya yazarsın

 

Ya yaşarsın, ya yazarsın

Ya yaşamazsın yazarsın

 

Ya da sadece yazar, bakarsın .

 

 

Yazmak ve ince bir ruh taşımaksa sorunun, kimseleri incitmek istemiyorsa kalbin, saklanırsın. İncinir, kırılırsın, düşersin, yorulursun. Kimse duymaz sessizliğini, görmez yüzündeki göz izini, geçip gider kıyısından yüreğinin. Yanıbaşından süzülür mevsimler, aylar, yıllar, fırtınalar, yağmurlar. Seyreder gibi bir dağın çöküşünü, izlersin. Bir başkasının hayatını izler gibi, sabahlar, akşamlar, geceler. Kayar yıldızlar. Karışmak, karmalanmak, dağılmak , gökkuşağına boyanıp renksizliğe bulanmak, istemezsin. Görünmez olmayı dilersin...

 

Tutamazsın zamanı, tutamazsın bir elinden diğerini. Parçalanır, bölünür, toplanır, bir daha ayağa kalkarsın. " Uçmak, düşmeyi göze almaktır ", bilirsin. Kanatları kırar, sarılırsın bir kelime, tek heceye. Tutunursun, başındaki ağrıya, yüreğindeki sancıya.

 

 

Dokunur kalemin ucuna , yine yazarsın.

 

Her halde yazarsın....

 

 

..................................

 

ferkul

 

11 temmuz 2021

14.04