"Anlamak , zahmetli iştir.
O yüzden kimse lütfetmez kimseye.
Halbuki lûtuftur, değer katar sevgiye..."
( Demiş idim, sevgiyi sadece anlaşılmaktan ibâret, sevmekten ziyâde sevilmek zân eden birine.)
Yaşamak, öğrenmekten, deneyimden ve yanılgıdan ibaret. Anlaşılmaktan önce, anlamayı deneyiniz.
Anlaşıldığınızı da ancak o zaman, görebileceksiniz
..............................
ferkul
Acaba diyorum 54 yıllık hayatım boyunca, bir an bile hüzün duymasaydım, gönlü dar,
yüreği hassas bir camdan olmayan ve beyni konuşmaktan yorulmayan, mutluluktan ve sevgiden nasip almış biri olaydım;
Şu deli yüreği ve içimde susmak bilmeyen o hüzünlü sesi, yok saysaydım. Hep gülümseyip, hiç ağlamasaydım. Az sevip, çok konuşup, hızlı yaşasaydım, ağzım laf yapaydı, yüzüm ve sözüm caz.
Haydi diyeydim kötü rüzgâra; " Es esebildiğin kadar kara bağrıma es!..."
Bir kere de kopaydı, hep "kopmasın" diye diye üstüne tirediğim kıyâmet. Dimdik duraydım şöyle, yenilmez bir güreşçi gibi, mağrur. Yıkılmaz bir dağ gibi, vakur.
Düşünmeden, yorulmadan, ince eleyip sık dokumadan, ayrıntılara takılıp savrulmadan, öylece ve biteviye, seyretseydim olanı, biteni. Yanlışı ve hatayı bıçak gibi sırtımda taşımayıp, bir anda silebilseydim gönül kıranı. Ömürden ömür çalanı. Ah etseydim, affetmeseydim.
" Dişe diş, kana kan !.."
İçimde biriktirmeyeydim kusmak istediklerimi. Saçaydım ortalığa, çırılçıplak düşündürtüleni.
Sonra da herkes gibi, hiç bir şey olmamış gibi gülümseseydim. İçim huzur, beynim rahat, gönlüm geniş , yüreğim olabildiğinden fazla ferâh...
Yine de yazar mıydım...?
.................................................
ferkul
20 haziran 202
21.41
" İnsan şöyle yapar mı,
Revâ mı, değer mi
İnsan, insana bunu eder mi
İnsana yakışır mı..? "
Kelimelerini çok sık kullandığımı farkettim.
Ve yarım yüz yıl boyunca da devir daim ettiğimi. Hani şu dönen su değirmenleri gibi. Seyrederken hoş, dönerken boş. Su aynı su, çark aynı çark. Sadece rüzgârı kimi zaman daha sert, kimi zaman etkisiz, durgun ve stabil.
Tarihin tekerrür ettiği doğru. Hatanın da, yanlışın da, sevmenin de yanılmanın da, öğrenmenin de ucu yok, bucağı hiç yok. Ne kadar çabalasan, inkâr etsen, yaşanacaksa , yaşanıyor. Sonra yine hep aynı son.
Değirmen dönüyor.
..............................................
ferkul
25 haziran 2022
11.52
‘’Küçük küçük notlar alırım. Çantamda, her gittiğim yerde birkaç satırlık iz bırakırım. Yaşadığım her anı, düşündüğüm en ince ayrıntıyı kalemle taçlandırırım. Bir kalemim, bir minik not defterim yanımdan ayırmadığım en kıymetlimdir. Bazen unuturum, kağıtlar orada burada karşıma çıkar, arkamdaki izim gülümsetir sevdiklerimi’’, dedi.
Aklıma yastığımın altındaki, çekmecemdeki, dolaplarımın içindeki, yıllardır biriktirip sakladığım kalem ve defterim, geldi. Gençliğimde ve telefonlar henüz icat edilmemişken zaman zaman çevremdeki insanların benden sonra bulup , okuduktan sonra yazdıklarıma; ‘sen aşık mısın, niye yazıyorsun bunları’‘, deyip gülüştükleri geldi. Halbuki ne aşıktım, ne de maşuk. Aşkı ve sevgiyi kalemde ve bende bulmuştum. Anlamaları mümkün mü?
‘’Ağaç altında kitap okumayı ve yazmayı sever misiniz?’’ dedim. Şimdi yıkılan Oğuzhan İlkokulu’nun bahçesindeki devasa çam ağaçları geldi gözlerimin önüne. ‘’ O zamanlar henüz yeni büyümekte bizler gibi bir fidanken hepsi, hep birlikte, kitap okumak , ne güzeldi!
Ağaçların kitap okumak ve yazmakla doğru orantılı bir ilişkisi olduğunu düşünmüşümdür hep. Bunu da sizden almışım, galiba.’’
Ya, harçlığımı yemeyip içmeyip, hatta babama ‘öğretmen istiyor’, diye yalan söyleyerek bütün serisini alıp okuduğum, kitapçıyı zengin ettiğimiz , ‘Kemalettin TUĞCU’?
"Siz de onlardan bir parçayı kendinizde buluyor muydunuz?.."
Konuştukça aynaya bakar gibiydim. Yüzü ben, yüreği ben. Bir öğretmen bu kadar mı bir çocuğun kişiliği ve yaşam tarzında , şekillenmesinde, etkilidir?.. 30 yıllık öğretmen olduğum halde, ben de bunun farkına şimdi varıyorum. Kim bilir bir gün ben de , yetiştirdiğim çiçeklerin kokusunu yüzümde hissederim? Ne büyük mutluluk!...
Uzaktan tanıdı beni, el salladı. Ben de bütün unutkanlığıma ve her zaman bana ihanet eden, yer yer utandıran hafızama rağmen yüzünde 47 yıl öncesini görüp çizgilerden ayırt ederek , gülümsedim. Tanıdım, dedim, unutmamışım! Halbuki hayatımda iyi ya da kötü yer eden, çok sevdiklerimi, sevmediklerimi hatta, yüzünü, ismini bile unuturum . Karşılaşınca mahcubiyetten, hatırlıyormuş gibi yapmaktan özellikle isim söylememeye çalışmaktan, usanırım. ‘’ Sizi böyle hatırlamak ve görmek ne güzel!...’’
Saçları iki yana örgülü, sessiz ve mahcup kekeme kız şimdi 54 yaşında dedim. O kadar mahcup ve çekingendim ki, lise ve ortaokul çağlarımda karşılaşınca neredeyse saklanırdım.
Öyle güzel bir hafızası var ki, neredeyse her şeyi hatırlamasına güvenerek; ‘’Nasıldım dedim derslerde, okulda?’’ Gülümsedi, ‘’ seni o yüzden merak ettim zaten, o kadar sessiz bir kız, şimdi nasıl?... Sadece derslerde parmak kaldırıp konuşurdun’’, dedi. ‘’Başka zaman sesini duymak mümkün değildi…’’
İnsanın kendini bir başkasından dinlemesi, mutluluk verdiği kadar hüzün de veriyor.
’’Hayat artık bana konuşmayı , öğretti öğretmenim, konuşmayınca da yazıyla anlatmayı armağan etti’’, demedim. Gülümsedim.
Sonra, kitaplarımı imzaladım, hayatımdaki ilk özel insana kitaplarımı imzalamanın da teşekkürünü Yaradanıma binlerce kez tekrarlayarak içimden .
Üç saat çabucak geçti. Birlikte içtiğimiz çayın demi çocukluğuma, kahvenin köpüğü o saçları iki yana örgülü hüzünlü, sessiz çocuğa pamuk şeker uzatmış gibi, en güzel, ’armağan’dı.
Ben bugün ilkokul öğretmenimle, sevgili ‘’MÜYESSER ELMAS’ la , 47 yıl aradan sonra, sıra yerine öğretmen evinde bir masada, 'parmak kaldırmadan', konuştum.
Ben onun ellerinden öptüm, o beni yüreğimden tutup kaldırdı.
Teşekkürler öğretmenim…!
Teşekkürler Allahım….!
……………………………………………………………………….
ferkul
26 Haziran 2022
14:36
İyileşiyorum.
Hani "herkes bir parça öldürür, sevdiğini"demişti ya birileri. Çok parça öldü içimde sana dair. Çokçası gitti kelimelerimin. Bitiyor, tükeniyor her yeni günle aynalarımda yüzünün kirli izi.
İyileşiyorum.
Öpüyorum gözlerinden çocukların, kurutulmayan çiçekler büyütüyorum içimde, kokusu burnumda kırılmamış dağ menekşelerinin. Artık koymuyorum pencere önlerine gülleri, uzaklara bakınca gülümsüyorum. Takılmıyor ufuklara hüznüm, es geçiyorum sözlerini, siliyorum her türlü adının geçtiği resimleri. Şarkılardan medet ummuyorum, nakaratları bile yeniliğe açıyor kollarımı. Kucaklıyorum her önüme geleni.
Daha bir seviyorum artık, insanları. Hataları ve yanlışları ile, şimdi dostlar ve hayat, daha güzel...
"Her aşk, bir hastalıktır" demişti ya birileri. Vazgeçmek ilacıysa sevmenin, bir milyon kez vazgeçiyorum senden biriktirdiğim hayâllerimden. Affediyorum kendimi, binlerce kez tekrarlanan dua gibi.
Arındım, yıkadım ellerimi gülümseyen yüzünden. Artık görmüyorum. Dokunamıyorsun yüreğime. Sevmiyorum adını, söylemiyorum kimseye. Geçtiğin her yolu, bir kaç acı demli çayı, bir kahveyi, güneşin senden yana doğan ışığını bile,
her şeyi siliyorum, ince ve kalın bir çizgiyle. Orada duruyorsun, dışına yansıyor karanlığı içinin, silik ve çizik bir karaltı olarak kaldı üç harfin..
İyileşiyorum...
Çünkü , artık
kendimi seviyorum...
.................................................
ferkul
27 haziran 2022
23.21
Yeni bir diziye başlayabilirim, bir kitaba veya. Şöyle aşk dolu, hüzün ve sevgiden söz eden mısralar da okuyabilirim, macera ve korku dolu bir aksiyon da . Kerime Nadir de olabilir , Oğuz Atay da . Hattâ yeni bir yazıya da başlayabilirim, ilk cümlesi 'özlemek' de olabilir , sevmenin 'acı gri' rengi de, sonrası hep ihanet değil mi zaten. İlkinin sonunun ne önemi var.?
Tam da şu an, ortasında değil miyiz yaşamanın..?
Adını , yerini yurdunu bilmediğim, rastgele, bir uzun yolculuğa da çıkabilirim meselâ, kendimi ve dünü unutabilirim. Günler boyu kasvetle evden çıkmayabilirim de.
Hiç birini yapmayıp uzatıp ayaklarımı balkonda ufka da bakabilirim uzun uzun. Şöyle şekersizinden bir milyon çay da içebilir, şekeri boca edip bir kahvenin köpüğüne , sevdâlardan ve hüzünden dem de vurabilirim.
Bir gülü koklayıp, bir menekşe kokusuna şiir yazabilirim. Ya da koparıp da dalından iğde çiçeklerini, kurutabilirim en sevdiğim defterimin arasında.
Nefes almayı unutabilirim meselâ . Aynadaki yüze gülümsemeyi de. Ya da derinden bir oh'la içime çekebilirim de dünyayı. Şöyle en sıcağından ve tükenmeyeninden gülümseyebilirim de iyi ya da en kötü, en olmayacak olanı oldurana, tevekkülle.
Uzun yürüyüşler yapabilirim akşamüstleri, kaldırım taşlarını sayabilir, köşedeki ayakkabıcı amcaya, selâm vermeyebilirim. Simitçi çocuğa el sallayıp, dondurmacıyı es geçebilirim.
Erkenden uyanabilirim gün doğumlarında ànı ve yaşamı bir yudum su içer gibi, ağırlaştırabilirim. Dilersem hiç saati umursamadan gün boyu uyuyabilirim de içimden geçsin gitsin, unutulsun diye birileri.
Sevebilirim de iliklerime kadar yağmurda ıslanır gibi
Vazgeçebilirim de hiç vazgeçmem sandıklarımdan.
Uslanmaz bir deli gönüle de sahip olabirim, aynı hatayı bile bile bin kez döndürebilirim de dünya sahnesinde.
Öyle ya da böyle, aynadaki yüz, ben-im.
Bu hayat benim...!
.............................................
ferkul
29 haziran 2022
22.43
Herkes nereye gitti?
İnstangrama mı kaydınız, tik yok denilen yere mi bıraktınız yüzlerinizi?
Halbuki aslen buradaydı yüreklerimizin hüzünlü izi. Okuyorduk, yazıyorduk, bir parça paylaşıyorduk sessizce hayâl ve hayat seslerimizi. Su serpiyorduk, kurumuş toprağa, birlikte yeşeriyordu fidanlarımız.
Şarkılardan ve videolardan daha güzeldik.
İyiydik öyle....😥
...............................................
ferkul
Ellisinden sonra toprağa değdiyse elin, yetiştirdiğin marulu çiçek gibi sever, ağaç yaprağı gibi büyütür, dokunmaya, koparıp yemeye kıyamazsın🙂
***
Sevgiler de böyle değil mi?
Hayat, çiçeklerin koparılıp dalından kurutulmasıyla meşhurdur.
Çiçeğe olmaz olan, dağılır, parçalanır, kurur sanırsın. Sonra bir bakarsın hiç ummadığın yerden, taş duvar arasından fışkırır, çıkıverir karşına, gülümsetir seveni. Siz, kuruyan ve kararan kalplerinizle kalırsınız.
Kalbinizde büyüyen çiçekleri koparıp kurutmayın.
Çiçektir, sağlam tutunduysa kökleriyle toprağa, yaradana, yeniden doğarmış gibi daha bir
ışıkla rengârenk sunar kendini evrene, sevene. Kokusu ve duruşu sadece sevmesini bilene.
Sevmeyi ve sevilmeyi topraktan ve kuruduğunu sandığın çiçeğin yaprağından öğrenmeli.
İnsan dediğin zaten, kadir kıymet bilir mi...?
.....................................................
ferkul
4 temmuz 2022
15.10
Kayıtlar
Tüm Yorumlar
