Sabır kuşandık libas yerine
Kılıç dilde, söz yârede
Alıştık , olmaz denilen her şeye
Kalem usandı, yürek usandı.
Gölgesiydi ışığın her gece
Adıydı akılda bin hece
Leylâ meçhulde, mecnun çölde
Aşk usandı, nàr usandı.
Ulandı, iplik iplik, hece hece
Nedâmetsiz her hengâme
Kurudu gönüldeki yâre
Toprak utandı, gök utandı...
.....................................
ferkul
Kendiyle konuşmaktan da yorulur mu insan
Sus diyorum
Söyleme.
Yoruldum.
Yüreğim dipsiz bir kuyu
İçim bir çağlayan
Dinlemiyor.
Anlatamıyorum.
................................
ferkul
Sizin 'ferkul'unuz dün 'fatma erkul''du.
Çocukluğumun yüz görümlüğüne gittim.
Arada bir kaç satır imza, bir kaç dost gülüşü. Mutluluğun ömürlük süzülüşü.
Öyle, böyle derken geldi, geçmesin diledim yüreğimden, şiirimden, kalemimden. Burada kalsın, izlensin.
Sözüm ömrüme, özüm sözüme ışık oldu.
Size de yansısın isterseniz, linklere tıklayabilirsiniz.
( Kanal 15 haber videosunun tam ortasındayım. )
https://fb.watch/dieexk5A2U/
https://fb.watch/dicJy5UmjX/
Hepsi yüksek bir dağ yamacında çam ağaçları arasında tek bir badem ağacı yalnızlığı bu, aslında. Toplanıp da başına, çiçek açmayı beklerken kuş kanatlarından umut etmekten. Sonra baykuş ve karga seslerinden, yağmur, kar ve güneş yerine her seferinde yine, yeniden bir tufan yaşamaktan.
Hepsi yek ve tek, coşkun bir şelâle ortasında susuz, bir damla su dilemekten. Bir yudum içememekten kana kana. Doyamamaktan, vazgeçmişiğin biteviye süregelişinden.
"Böyle gelmiş, böyle gitmesin", diye diye çabalamaktan. Nasıl bir yaşamaktır, nasıl bir insansızlıksa bunca yoksunluk, isyanından. Tevekkül ve sabrı unutmaktan arada, hiç hatırlayamamaktan.
Yaz sıcağında, zemherî soğuğuyla, dona kesmiş parmak uçlarının sızısı, gözbebeklerinde onca mavi gökyüzünde beyaz bir bulut arzusu. Kimdir, bunun suçlusu..?
Hep de koca bir yürek taşımaktan, onca yüreksizlik içinde, sunamamaktan sevgiyi. Alışmaktan korkarken, tam da ortasında alışkanlığın, kaybolmaktan...
Kadri ve kıymeti, iki satır, bir kaç karartı, hüzünlü bir şarkı içinde oynak bir nakarat gibi , şiirde, kelâmda aramak, aynadaki yüzden yoksun.
"Ben'den çok "sen''li şarkılar söylemekten belki de.
Hüzün işte, nedendir, niyedir, neredendir, aslı astarı olmaz bir yalanın içinden, çıka gelir.
Sendedir...
.....................................
ferkul
30 mayıs 2022
20.38
Ne ekersen toprağa, o çıkıyor bahtına. İster gül bahçesi, ister zehirden bir tohum, isterse domates, biber; sevgi...
Sevgiden yanayım.
Ne dilersen, ne istersen eninde sonunda, o geliyor başına. İster boğaza karşı bir yalı, ister dağ başı çobanlığı, ister Mecnûn olup bir Leylâ aşkına, dağları yık Aslı yoluna.
Aslı' dan yanayım...
Yürek uçmasını unutmuş bir kuş dili. İster ağaç ek kanatlarına, şefkât ve merhâmet kat suyuna, uçamasa da serpilsin yaprakları , çırpındıkça orman olsun, dökülsün gökyüzünden insanlığa. İsterse hem sözünle, hem de üstüne kem bakışlı edânla, kır her bir dalını. Çöle dönsün kuş kanadı.
Ağaçtan yanayım...
İster geceye şiir ol, yıldıza ay. İster gündüze şarkı ; sese kulak, gökyüzüne mavi.İsterse bir fısıltı ol, dünya kadar bağır, işitenlere ağır.
Şiirden yanayım...
.................................
ferkul
Bir "gülüm" olsun diyorsun
Bahçem yoksa da, saksım var diyorsun, dikiyorsun emek emek. Her gün yaprağını okşuyorsun, sevgiyle suluyorsun, şefkâtle bakıyorsun. Gözünün önünden, gönülden, dilden düşürmüyorsun.
" Seni seviyorum !", diyorsun. "Sakın solma, hep böyle bak bana. Güzel günler, yakında. Dayan , yakıcı güneşe, sert esen rüzgâra. Dayan, beni rüsvâ eyleme !.."
Açıyor kırmızı kırmızı tomurcuklar. Her gün baktıkça gülümsüyorsun. Renk oluyor, neş'e katıyor dünyana.
( Ruhun huzur, gönlün şen...)
Çok uzun sürmüyor. Bir de bakıyorsun ki,
her şey "nâfile". Gül o eski "gül" değil. Hiç bir şey ilk "gün" gibi değil. Soluyor, kuruyor bir bir yaprakları. Ne kadar sulasan, çiğ bile görmemiş sanki. Anlamıyor , konuşmuyor, ses vermiyor, küsüyor.
Ne kadar sevsen, o kadar , soluyor.
Üzülüyorsun.
.....................................
ferkul
10 haziran 2022
08.47
Güzel günlerden geçiyorum. Güneşli günlerden... Işık ışık, damla damla yağıyorum dünden arınmış sabahların aydınlığına. Gün ortası sevinçlerle dans ediyor hayallerim. Artık akşamın karanlığında seçiliyor yüzüm. Gülümsüyorum bütün rağmenlere. Ateş böceklerinden daha fazla "şen" gönlüm..
Şarkılar dinliyorum, nakaratları ezberimde, ferdisi, orhanı, müslümü geçip gidiyor, tarkanı, ahmet kayayı. Her biri bende ama, hiç biri senli değil bundan böyle. Zaten şarkı dediğin, geçip gittiğin yol, bastığın toprak, değil mi. Acıtmıyor artık hiç biri ciğerimi, yaralayamaz artık kimse benim kalbimi.
Gidenin sedâsı, gönülde kalamayanın cefâsı da kalmadı artık. Siliniyor bir bir siyah renkli anılar. Vazgeçmiyorum sevmekten, merhâmetten, inanmaktan ve duadan. Çünkü bu sevgi ve bu iyilik, beni ben yapan. Varsın siz düşünün, karanlık ellerinizi yıkayacak suyu bulabilecek misiniz, çöl ortası ıssızlığınızda. Aydınlanır mı akşamlarınız, karanlığınızda. ..?
Yeni, güzel günleri kucaklıyor umutlar. Ellerim diyorum, ellerim, parmak uçlarım, ilk kez zemherî değil. Aynadaki yüz, benim mi diyorum, bu ışıldayan gözler kimin?
Kim bu elli dördünde gözünün kenarındaki kırışığa, saçındaki aklara gülümseyen kadın..?
Gül yüzlü can dostlar, çay meclisinde, köpüğünde sevgiyle tatlılaşıyor acı kahveler.
Şükürler ediyorum, hamd-ü senâlar.
Acaba böyle miydi o hep beklediğim yarınlar...?
...................................................
ferkul
10 haziran 2022
O2.39
Kayıtlar
Tüm Yorumlar
