Nasılsa

 Oturdum balkona. Başucumda fesleğenim, elimde günün bir milyonuncu çayı, gözümde ufuklar. Bir tramvay geçiyor, bir çok rengârenk araba. Karşımda çam ağaçları. Sanki yağacak gibi birazdan kara bulutlar. Gök kırmızı, siyah, grî. 

Oturdum, bir de baktım ki, toplanmış başımda bin türlü insan. Geçtiler gözümün önüne, bin bir renkti elbiseleri. Gelmişi, geçmişi, yenisi, eskisi, şimdisi. Düşündüm;

   Kim bende ne kadar

        Kimde ben ne kadarım..?

     Ne kadarı, kaç tanesi, kaç sevgisi umrumda...?

           Hiç biri.

     Yok ki, "hiç kimsenin, 

                              kimsesi..."

  Alışıyorsun, yaş geçtikçe. Umursamamaya, takmamaya, takılmamaya, es geçmeye, estirmemeye.  

Her şey olduğu gibi...

 Olması gerektiği gibileri çoktan attım ağaran saçlarımın arkasına, kapandı kapanmaz bildiğim her bir yara. Kanamıyor, acıtmıyor artık hiç biri...

 Sahi, hayat, dediğin böyle bir şey mi..?

 Hava durgun, stabil. Rüzgâr esmiyor, yaprak kımıldamıyor. Yağmur, yağacağım dese de yağmıyor nasılsa.

  Oturdum balkonumda, çayım sıcak, demi kan. Unuttum, artık aklıma bile gelmiyor sevdân. 

 Her bir yudumla, içiyorum yılları. Uzun uzun düşünmüyorum, olanı, biteni.

Sadece ve yalnız, bende buluyorum, beni.

   Bir tramvay geçiyor, bin araba. Seçemiyorum seni.

Yağmur da, yağmıyor nasılsa.

                                              ...............................

                                                          ferkul 

         

                                                 3 Ekim 2023

                                                           19.40

Ay k'âğıda düşünce..

 Bazen de gecenin bir yarısı tutar bir yazmak sancısı. Kalemi elinize alırsınız. Bir nokta koyarsınız beyaz bir sayfaya. Bir harfin elinden tutasınız gelir, bir cümleden aynayı göresiniz, bir kalem ve silgi ile alıp başını, gidesiniz.

Sonra tek bir heceli kelimeye takılır zihniniz. Kalem size bakar, siz boş sayfaya, sözsüz, ezgisiz , notasız bir şarkı gibi; birlikte susarsınız. Birlikte kanayan yaraya tuz basar gibi. Birlikte yaşamış, yaşlanmış gibi. Yaslanırsınız sükûnete.

Çıkarsınız balkona, kalem ve boş sayfa peşinizden sürüklenir. Ay dolunaya yakındır, az kalmıştır dolmasına. Dolup da boşalmasına. Birikirsiniz. Birikmişlikten medet umarak, şöyle bir silkinirsiniz. 

Çay desen çoktan bitmiştir, yenisi için çok geçtir. Uzun uzadıya susarsınız. Uzun uzadıya hasret demlenmeye. Sanki hiç yudumlamamış gibi, unutulup bir köşede kalmış gibidir susamışlığınız da, kanayışınız da. Çayı da es geçersiniz, küçük bir gülümseme dudak ucunuzda belirir.😊 Es geçilmek nedir, bilir misiniz?

Kalem aynı kalem, sayfa boş, ay size bakar, siz yola. Yazmak da yazmamak da, susmak da, konuşmak da bir. Ne çok bir, biriktirmişsiniz?..

İki anlamsız kelime eder mi tek başına bir cümle? Konuşur mu hiç insan kendisiyle?

Kalem k/ağıda bulaşır. Kağıt çoktan eskimiştir.

Yazmaz hiç bir harfi cümle. Ay kağıda düşünce.

 Yazmamalı belki de ...

.

                                                                ferkul

Hal-i pür melâlimiz

 Çocuklarınıza merhâmeti  öğretin, kızmanın, sinirlenmenin, haklı olmanın bile, başkasına zarar vermek , can acıtmak, kan dökmek , bağırıp çağırarak, yakıp yıkmak,  olmadığını. 

Sevmeyi öğretin, bir çiçeğe dokunmayı, güne ve güneşe gülümsemeyi, insan olmanın yolunun sadece sevmekten, şefkâtten ibaret olduğunu. Vurarak, kırarak, parçalayarak, zorbalıkla, ruhunu ve bedenini yok ederek, sevilmeyeceğini.  

Sevilmenin asâletini, gösterin çocuklarınıza. Asil bir duruş sergileyerek.  Her hareketinizle, bakışınızla bile,  yüreğine dokunun sevgiyle.  Görsünler, ağırlığıyla, sözüyle, söylenmemişiyle de, toplum içinde huzuru temsil etmeyi.

Çocuklarınıza gerçek  "insan",  olmayı öğretin. Mazlûm da olsa, ne yaşarsa yaşasın bir koruyanı olduğunu, son sözü söyleyenin ''O" olduğunu,  her davranışın, yaprağın bile kımıldamadıyışının hikmeti ve sebebi olduğunu,  teslîmiyeti, tevekkülü ve duâ 'nın gücünü.

Gerçek kazananın eninde sonunda, yürekten bir parça merhâmet  ve şefkâtle,  duayla, sevgiyle zırh kuşanan kalpler  olduğunu, öğretin çocuklarınıza.

Ki, bu mezâlimlik bitsin. Bu vahşet, tükensin.   Kötülükten ve zulümden, ibâret olmasın Dünya...

Öğretin, öğrenelim...

                ............................................................

                                                              "ferkul "

                                                          16 Ekim 2023

                                                                   19.00

Ben beni, beni...

 

Bugün pazar 

Ve ben,

Kendimi çok özledim....

Neş'emi, sevincimi. Herkesi ve her şeyi kucaklamayı. Olanı, olmuşu , olacağı kabullenmeyi.  Şaşırabilmeyi; "asla yapmaz",  demeyi. "Böyle nasıl olur, bunu nasıl yapar", demeden  sevdiklerime güvenmeyi. 

Affetmeyi, biriktirmemeyi. Sonuna kadar, sınırsız sevebilmeyi. Hatalarımla, yanlışlarımla şartsız, kuralsız, vermeden de sevilebilmeyi. 

Düşünmeden, tartmadan , sorgulamadan kendimi  "bırakmayı".  Kıyamadıklarımdan , kırılmamayı. Baldan zehir değil , zehirden "bal"

çıkarabilmeyi.

Kuş kanadına bakıp bakıp serçelerle şakıyarak, güvercinlerle birlikte kanat çırpmayı.

Küçük bir çocuğun elindeki elma şekerini kıskanmamayı . Çocuk kahkahalarından medet umup, hüznü parçalara ayırarak, neş'eden ve umursamazlıktan pay çıkarmayı. 

Göğe bakarak, buluttan nem kapmamayı, yağmurla gelene teslimiyeti. Tamamen saf ve temiz, sevgileri. Rabbîmden gelene razı olarak, nurla aydınlanmayı ve duâyla arınabilmeyi.

Bugün pazar

Ve ben,   " beni"

Çok,    özledim.

.........................................

ferkul

23 Ekim 2022

15 42

Teşekkür ederim

 Yazdıklarıma verdiğiniz değer, beni yüceltiyor.  Halbuki sokakta karşılaşsanız iki kelime etmez dilim ( 80 yaşındaki annem  "laf etmesini bilmiyorsun", diyor🙂,  "anacığım ben sadece yazıyorum, başka bildiğim bir şey yok, diyorum). 

Kalemimi susmaktan aldığım renklerle

Hoş ça kal

 Hoşça kal, demiştim sana ya,

              hoş -ça -- kal. 

Yıktığın duvarların, yaktığın gemilerin, 

sert esen rüzgârların , 

                              suçusun!...

Bana ait değil, bu darmadağın, sefil ve yoksun kalabalık telâşlar. Bana ait değil, bu soğuk ve sert esen rüzgâr.

Benim değil bu hüzün. 

Benim değil sere serpe uzanan çamurlu yolların, başı göğe ulaşan kuru ağaç dallarının teessüfü. Benim değil bu gam, benim değil söyleyip durduğum bu kasvetli sonbahar türküsü. Toza dumana karışmış cümlelerin, şiir diyemediğim nakaratların yükü. 

Benim değil bu dağ başı yalnızlığı.

Benim değil kara günlerin, yanık kokulu bu isli yüzü.

Senin!...

Haydi şimdi git, 

Götür düşlerimi de toplayıp yarınlardan. Bugünü ve şimdi'yi de , 

                   umutları da çal.

Dostça kalamadın ama, sen yine de,

                      hoş -ça kal...

.........................................................................

ferkul 

1 Kasım 2022

21.05

Öyle, işte

 ...........................

(      Bugün,

Kırgın, dargın ve yüreksizsem

Uyandıysam, olmaz olası bir düşten. 

Kalkamadıysam ağır bir rehâvetten.

Sızlıyorsa yaralarım

Ağırsa bir dağdan büyük başım...)

Yürek de 

Şiir  de,  sizden.. 🙂

En ağır yük...

 Yarım yüzyıldır uğraşıyorum

    Kucağımda bin yıllık taş 

Fırlatıp atamıyorum ..!

       Taş benden sağır

                  Ben ondan  ağır.

Kaldıramıyorum...

..........................................................

ferkul