İnsan-lık

 Nerede ve nasıl yaşıyorsan yaşa

'İnsan' olabilmek , ağır mesele azizîm,  

Dağsan  başı karlı dağ,  topraksan ova,  bulutsan gökyüzü olacaksın ,  yok  olmak yok, tükenmek yok , eksildiklerinden  çoğalmak var, nefes aldıkça. 

  

Senden sonra da iz kalsın diye, senden sonra tükenmesin diye kelimeler, yok olmasın diye sevgiler; taş duvar arasından yeşerecek bir fidansın sen.  Haydi şimdi, pes etmeden, bıkmadan, usanmadan, hep de yeniden, sil baştan.. 

 Kendini  ve yüreğini hakkıyla, taşıyabilenlerden olmak, dileğiyle...

Beklemek...

 Artık uzun uzun yazmaya mecâlim yok

Ne diyorlarsa  'tamam''  diyorum

Güneş doğuyor ama uzanmaya eli yok

Yalnızca Yaradana  "el aman" diyorum 

Zûlmün ve fesadın karşısında duvarım yok

Susuyorum konuşmaya hacet yok

Dilime kilit vurdum, yüreğe yemin

Namerde söz söylemeye takâtim yok 

Hayatın ve yaşamanın neş'esi zayi 

Sevgilerin kadri yok, sevmelerin kıymeti

Dünyanın ucu yok,  bucağı yok

Dünü sildim, bugünü aştım, atîyi yaşıyorum 

Geçtim sevr-ü zamanın gecesinden, gündüzünden

Mevsim sonbaharsa çiçek açmanın hükmü yok

Ümmidi duvara astım, düşleri sona

Ne kadar yaşadım,  ne kadar öldüm bilemiyorum .

Sıratta simasız  kaldım, arafta rehin

Gurbette sürgünüm  sılada cenin

Yalnız  'O'na teslimim,  yalnız  'O', tesellim

Bir  ihsan,  bir sükûn,  bir bahar bekliyorum..

.....................................................

ferkul

Artık

 Hüzünlü cümleler kurmayacağım  artık,  

Mısra mısra mutluluk saçacak yazdıklarım. Umut dolu şiirler kucaklayacak kalemimi.  Güzel günlerden söz edeceğim kanadı kırık kuşlara,  bahar renkli bir gökkuşağı çizeceğim göğün en uç noktasına.  Çiçekli basmalar giyip ,  al yazmayı takacağım boynuma. 

Neşeli şarkılar söyleyeceğim bendime. Gülen yüzler dolup taşacak aynalardan odama, mis kokulu fesleğenleri alıp içeri, donatacağım duvarları.

 Şimdi, şu an ve bir dakika sonrası

Kimseyi ve hiç kimseyi , kadirde  kıymet bilmeyeni,  gözümde sözü olmayanı salıp gönlümden dışarı,

      Gökyüzüne  koşuyorum.

  

     Umuda ve sevgiye yelken açıyorum.

Yaralarımı sarıyorum.

      Artık,  kanat çarpıyor kuşlarım.

    Çünkü,    " kendimi "  ,   seviyorum

İlk önce , bunca yıldır  hoyratça kırıp dağıtıp parçaladığım  "benden"  özür diliyorum.

  Sonrası, bir sonbahar yaprağının hikâyesi.

       İşitiyor musunuz?

                           Dinleyin, 

Rüzgârda,  şarkılarımı söylüyorum...

        Bütün renkler benim

Gökyüzünü maviye, boyuyorum...

                                .....................................

 

                                                                  ferkul 

                                                       2 Kasım 2024

                                                                12.00

Yaş-lanmak

 Yaş ilerledikçe daha çok söyleyecekleri varken

Neden suskunlaşır ki insan..?

Neden artık , sorgulamaz olur her olayı, 

hattâ felâketleri, ölümleri bile, öylece bakarak karşılar ki..?

  Hepsi alışmak mı, direnç mi, kemikleşmesi mi duyguların..?

Yoksa pes etmek mi kadere, teslimiyetin resmi mi bu donukluk..?

      Ya gözlerdeki yorgunluk...?

Açıklanabilir mi, söylenip yazılabilir mi kelimelerle...?

Yeter mi , bir kaç sözcük anlatmaya düşkünlüğü, uykuda bile düşsüzlüğü, 

 Yalnızlığın sessizliğini, 

                Yürek kimsesizliğini...?

    Değer mi, 

             Revá mı 

Kırgınlık, küskünlük, kötülük, sevgisizlik , içinde ve dışında bitmeyen savaşlar

     Tüketmeye bir ömrü...?

 

Silkelen... 

Bir sonbahar rüzgârında sararmış yapraklarını savurur gibi, dik ve emin. Sarıl bütün gücünle son yapraklarına. Eylülden, ekimden ve kasımdan bîhaber,  rüyadan uyanırmış gibi bir ilk bahar sabahına. Çiçek açmayı unutsan da, yeşert dallarını, uzan gökyüzüne doğru. 

 Meyvesiz, köksüz dalsız,  ama yüksek bir dağ yamacında, dimdik  bir ağaçmış  gibi dur savaşın ortasında.

Silkelen...  

Deniz ortasında yelkensiz bir kayık gibi. Asıl küreklere, ha babam çek, ha babam çek, usanma.  Dalgalar yoldaşın, martılarsa gardaşın.

 Durma!..  Tıkanır ama tükenmez senin yolların.

Silkelen. Aynada gördüğün yüz senin,  gözler de, kenarından büzgülü suskun dudaklar da. Kırışıkmış,  lekeymiş hikâye. Aslolan yürekte.

 Silkelen , yeni doğmuş bir bebek saflığında temiz,   günahlardan arınıyormuş gibi. Arınıyormuşcasına bin yüz yıllık  yalanlardan, kurtul şu  dağ başı yalnızlıklarından.

Silkelen,  tozu toprağı, çamuru ,  yakışıksız sevmeleri atıyormuş gibi,  yukarıdan aşağı. Çırp ellerini, yıka  yüreğini, kurut askıda.

Sonra, kalk ayağa. Zîra " hayat ",  düştükten sonra kalkma sanatı.

                                ......................................

        

                                                                ferkul

Mutluluk

 Aslında mutluluk , küçük şeylerde gizli.

Bir bakıştan, bir gülümseyen yüzden, zemherî ortasında ısıtabilen güneşten, bir bardak çaydan,  küçük, minik bir kahvaltıdan, zevk alarak, severek ve isteyerek haz almayı,  başlarsan güne,

     Gerisi gelir, diyenlerdenim. 

Bütün olumsuzlukları bırakarak, nokta kadar küçük olumlu bir şey, gülümseme sebebi olabiliyorsa, hayat o kadar da zor gelmez insana. Şükür ve tevekkül, olana rıza, olmayana hamd ile,  iyiyi ve güzeli yaşamak da ancak böyle,  mümkündür.

Onca hayat gailesinin, koşturmacanın içinde hüzne ve kedere bir mola,  gülümsemek için de bir sebep, bulmak gerek. Bulmak için de aramak ve istek. 🙃

Arada bir de hatırlamak, hatırlatmak lâzım...🫠❤️

              ( Dedim bugün kendime...   )

Anlaşılmak

 Size bir şey  söyleyeceğim.

Bir şeyin içinde çok şey.

Çok'un içinde yok'luk. Yokun içinde çokluk.              

          Karışacak zihniniz.

Size gülümseyeceğim. Gülerken ağlamak gibi, ağlarken gülmek gibi . Geceye güneş,  saklar gibi.  Gündüzde ay,  gecede güneşin izi, gibi. Renkleri karıştıracak gözleriniz.  Zifirî karanlıkta şimşek çakar gibi. 

      Islanacak yüzünüz.

  Anlamayacaksınız. 

Yine bir çok kelimeleri karıştırıp süzeceğim. Yine çok konuşup az söyleyeceğim. 

Belki durulur diye beynimdeki sular,  içimden kusup , dışımdan  savuracağım menekşe kokularını.  Dinmeyecek sızım.  Bitmeyecek dağ başı yalnızlığım.

             Size  hiç bir şey söylemeyeceğim.

                    .......................................................

                                                                     ferkul

Olmadı

 

Söylemek istediklerimi 

Yazan kalem bulunamadı.

     Yazıp da sildiklerimi, anlayabilen olmadı.

Uzanıp da sükûtun elinden 

    Tutuveren olmadı.

Döküldüm salkım saçak, toplayanım olmadı.

Kör oldu gözlerim ,  bahar süren olmadı.

Yüksek dağ başında tek ağacım.

      Dalıma konan olmadı.

Çok çağırdım,  bağırdım, göklere erişti áhım

        Sesime ses veren olmadı.

.

        Hem okudum

Hem de yazdım

       Ben söyledim

Ben dinledim.

Söylemek istediklerimi 

      Yazan kalem bulunamadı...

                                            ..........................

                                                                ferkul