Bu Blogda Ara

23 Temmuz 2007 Pazartesi

BİR BAŞKADIR BENİM MEMLEKETİM






BİR BAŞKADIR BENİM MEMLEKETİM


Bir bayram havası içinde bir seçimi daha geride bıraktık. Millet olarak birbirimize saygımızı, gerçekten demokrasiyi benimsediğimizi gösteren bir seçimdi. Centilmence davranıldı, sorun yaşanmadı…Şimdi ‘senin sayfanda bu konunun ne işi ve yeri var?’ ,diyecekseniz cevabım çok net olacak…

İlk kez bu seçimde sandık başında görevli idim. Bir duygu insanı olarak yaşadığım duyguları,hoşlukları yazıya aktarmak istedim.Güzel ve yaşanılası bir deneyimdi yaşadığım… Sabah 7 den akşam 19’ a kadar yorucu da olsa, memleketim insanından manzaralar yakaladım.Güler yüzüyle,samimiyetiyle hala insanımızın umudu kaybetmediğini, kendini yönetecek insanı seçmekteki sevincini, katılımını ,heyecanını izledim…Hatta yaşlıca ve epeyce rahatsız bir yaşlı amcamızı ‘heyecanlanmayın,sakin sakin kullanın oyunuzu’ diye uyardığımda ‘bugün heyecanlanmayacağım da, hangi gün heyecanlanacağım ’sözü bile o yaşta bu sevinci yaşadığının belirtisi olarak hem sevindirdi, hem kıvanç duymama sebep oldu…

Ne güzel insanlarımız var bizim, ne güzel bir karmaşık milletiz! Köylüsüyle, kentlisiyle, zengini, fakiriyle , hastası,yaşlısıyla sabahın erken saatlerinden başladılar oy kullanmaya…Sanki bayrama gelir gibi, çoluk ,çocuk,dede,nine toplandılar geldiler…Kimisi o kadar yaşlı, o kadar hastaydı ki, yine de dinlememiş kendini, gelmiş koşa koşa oy vermeye.Bir tane yaşlı teyzenin tansiyonu düştü oy kullanamadan, tansiyonuna rağmen gelmiş, su verdik,açıldı..Rağmen gelenler o kadar çoktu ki!...Bir tane seçmenin nasıl elleri titriyordu rahatsızlıktan, yine de sevinçle,heyecanını gizleyemeden kullandı titreye titreye oyunu...Çok sonra aklıma geldi,fotoğraflarını çekmek, sadece iki tanesini yakalayabildim sizin için…

Ne temiz kalpli, ne samimi ,ne güzel insanlarımız var bizim…Eski seçimlerde görev alan arkadaşlar vardı, kötü tecrübelerini,daha önceki seçimlerde çıkan kavgaları, patlayan silahları anlattılar…Yılları omuzunda taşıdıkça barışçıllığı,saygıyı, ve daha bir çok güzel meziyetleri kazanmış insanımız demek ki.Hangi fikir, hangi parti, olursa olsun saygıyı davranışa dönüştürmeyi öğrenmişiz…Ne güzel yürekli insanımız var bizim!...

Hiçbir ülkede tatilin ortasında, hem de böyle sıcak bir yaz gününde, ve hatta pazarken, bu kadar çok seçime katılım, ve bayrama gidermişçesine seçim coşkusunu yakalamak mümkün değildir, eminim…

Bu güzel yürekli, insanımızın iyi niyeti, ve coşkusu boşa gitmez inşallah… Güzellikleri, bayram havasını her günümüzde en iyi şartlarda birlikte yaşamak dileğiyle.
Hepimize hayırlı olsun.

ferkul




22 Temmuz 2007

22 Temmuz 2007 Pazar

YAZAMIYORUM





Elimi uzatsam,

Tutacağım yıldızları.

Kolumu uzatıp

Kaldıramıyorum..



Bir duvar kadar

Yakınsın bana

Başımı kaldırıp,

Bakamıyorum…



Yüksekte mi bulutların

Yokuşta mı umutların

Yollarda mı gözyaşların,

Boşlukta mı sevdaların

Aşamıyorum…



‘Yar’ deyip de

Sevdim seni,

Uzaklara versen beni

Ele versen yüreğini

Geçtim dünyanın lalesini

Bir senden

Geçemiyorum…



ferkul





19 Temmuz 2007

10 Temmuz 2007 Salı

Saklambaca Dönüştürülmeden Yaşanılmaz Mı Hüzün

Saklambaca Dönüştürülmeden Yaşanılmaz
Mı

Hüzün?





Annemlerdeyim birkaç gündür. Alıştığım bir yaşam tarzından geçmişe yolculuk yapıyor gibiyim. Farklı olan çok şey var yalnız… Yıllardır benimsediğim halinde değil, ağaçları başka büyümüş, dalları sarpa sarmış, toprağa kucak açmış sanki yapraklarıyla, kenarında her zaman akarsuyu olmasa da, yemyeşil deresi bile değişmiş sanki evimizin. Burası benim sessiz çocukluğumun, karmaşık gençliğimin gürültülü evinden çok farklı bir ev… Yaşlanmış, ağırlaşmış bir hastaya benziyor… Zaman geçtikçe hastalık ilerleyecek ve sanırım yara kangrene dönecek gibi…Bu hüzün veriyor.Hüzün üzüntü veriyor.Bazen diyorum o çoğu zaman kavgalı geçen, kardeşlerimle yaşadığımız çalkantılı yılları bile tercih ederim bu eskitilmiş zamana…



Bu da yaşamdan bir parça sanırım… İnsan yaş ilerleyince her şeyi görecek, duyumsamaktan öte bir gerçekle yüzleşecek. Bundan kaçış olduğunu bilsem kaçardım. Saklanırdım galiba, saklambaca dönüştürülmeden yaşanılmaz mı hüzün?... Bilemiyorum, belki de bunu da yaşayarak öğreneceğiz…



Hala annemin küçük kızı olduğumu fark ettim…Onun için 39 yaşıma da gelsem hala büyümeyeceğim galiba.Cümleleri değişmiyor, sen yapamazsın, sen bilemezsin, dur ben yapayım, yemek ye, ne kadar az yiyorsun, kilo da neymiş..))Koskoca kadınım, desem de kanmıyor,sanırım hiç göremeyecek büyüdüğümü…Bu gidişle on beş gün bitmeden ben zaten zor verebildiğim kilolarıma yeniden kavuşacağım ,hem de büyük bir hızla..Kendi yaşlanmışlığını, halsizliğini,isteksizliğini bırakıverdi sanki…Her zamanki annem oldu, bu sefer işi zor ama, kendi çocuklarının yanında bir de torunlara koşuşturmak zorunda…Bir hafta oldu geleli, belli etmese de yorulduğunu, kendi iki kişilik sessiz ortamını aradığını görebiliyorum…Yine de o hani insanların hem şikayet eder, hem özlemekten korkar hali var onun da, benim de üzerimde… Daha fazla yorulmasın diye ziyareti kısa kesmek istiyorum, bu sefer de ikimizin de gözlerinde parlayan özlemek korkusu içimi parçalıyor…



Daha liseye bile gitmeden o küçük derenin kenarında şiir yazarkenki huzurumu aradım bahçede. Halbuki o zamanlar yaşadığım hayatın en zor, en çekilmez, en mutsuz günleri olduğunu sanırdım… Hep hüznü yansıtan şiirlerdi yazdıklarım… Ama ne güzel günlermiş, farkında olmadan yaşanılan… Olumsuzluklar içinde de olsa çocukluk, gençlikten arta kalan günleri yeniden yaşamak istiyor insan…Bacası tüten bir evde bu kez sevgiyle, anın tadını çıkartarak yaşamak başka olurdu herhalde…Eminim bu yazımı okuyunca en cadı ablam bile vazgeçecektir kavgacılığından, kıskançlığını yansıttığı o günlere yeniden dönebildiği zaman daha uysal olarak, kıymetini bilecektir birlikteliğimizin safiyetini…



Çünkü yıllar saflığımızı da aldı elimizden…Kendi kardeş kavgalarımızdan bambaşka kavgalar yaşadık, dumanı hiç tütmese de evimiz olan bu evden başka bir dünyaya açılınca…Dışarıda tamamen farklı bir dünyaydı nefes aldığımız.Yalancı , çıkarcı ,sahte insanlar, samimiyetten uzak dostluklar, yorucu bir yaşam koşuşturmacası içinde kendi kendine büyüyor insan.. Büyümek görmek demekmiş, anlamak, görmezden gelememek demekmiş… Büyüdükçe azalan gözyaşı demekmiş. Yaş ilerledikçe ağlamaktan da soğuyorsun.Soğudukça katılaşıyor, katılaştıkça büyüyoruz galiba…Daha az güldürüyor, daha az ağlatıyor büyümek insanları…



Böylesi büyümek istemiyorum, böylesi sevdiklerimi ,sevmediklerimi, çöküşü, bitişi, eskitilmişliği tüketmek istemiyorum…Gelecekten yana beklentilerimiz gerçekleştikçe, iyi veya kötü yaşadıkça, artıların yanında, eksilerin arasında bir bir kaybolmaya başlayan bu yaşanılmışlıklar ne kadar zor?... Nereye gitti o günler, hepsi de annemin yüzündeki çizgilerin altında mı kaldı?Alzehimer olan babamın sitem dolu bakışlarında mı saklandı yeniden dirilme umudu?



Bu hüznü nasıl dönüştürmeli, neler yapılabilmeli bilemiyorum ama, sanırım nereye gitsem ben’den bir parça olarak benimle yürüyecek… Belki birkaç yıl sonra bu yılı da özlemle anacağım günler gelecek… Keşke her şey baki kalsa, keşke annemin yüzündeki çizgilerden hiç olmazsa bir kaçı yok olsa, bacasından duman tüttüğü günlere dönse evimiz…Ve ben hala dere kenarında şiir yazan o küçük kıza baksam, bir film karesinden izler gibi değil de, ta içinden yaşasam o yılları…





Ne yapsam, ne etsem boş, hüzün pencereden gülümsüyor… Her gülümsemede, her bakışta aynalara yansıtıyor, saklansa da kendi kendimden…Bu hüzünle yaşamak da, eskittiğimiz bir yaşama yeniden o temiz ve safiyetini koruyan günlere huzurla kavuşabilmek, anılarını birlikte yeniden konuşmak da güzel…Hala birlikteysek, hala hüznü de, gülümseyişleri de, eskimiş evimizin balkonunda çayı da, paylaşabiliyorsak, sanırım en güzel olan şey bu…Bunun kıymetini bilmek gerek…Bunu başarmalıyım galiba, birlikte başarmalıyız, yıllara meydan okumak ne kadar zor olsa da, denemeliyiz…



Başarılabilinir mi,

saklanmadan, saklambaca

dönüştürmeden yaşanır mı hüzün?...



Ne dersiniz?...





ferkul







08.Temmuz.2007

6 Temmuz 2007 Cuma

Karmaşık Bir Sevda Öyküsü




Karmaşık Bir Sevda Öyküsü

Yaşamışlığım yanılmışlığımdır
Sevdam yenilgim
Akarsuya susamışlığım
Durgunsuda yitirilmiş
Umutsuzluğumdur
,
Sensizliğim...


Karanlığa karışan
Geceye isyanım
Zemheride sessizliğimdir

Tükenişim...
Sana başlarken
Bende bitişim.
Sen görmesen de
Saklanmışlığımdır,
Sigaranın dumanında

Yanmışlığım...

Can kuşum,
Düzlüğümde yokuşum,
Sensiz ben hiç yokmuşum...
Yakarışım sitem değil,
Suya kanamayışım

Sevdana doymamışlığımdır,
Sana bakamayışım
Kanat çırpıp

Uçamayışım...



Yaşamışlığım yanılmışlığımdır

Sensiz ben

Yaşamamışım..



ferkul



6 Temm
uz 2007

16 Haziran 2007 Cumartesi


GECENİN SESİNDE

Gecenin bir yarısında yapıştı beynime bir sıkıntı, cana yapışan,
bırakmayanlarından…Bu bahar hiç yapmadığımı fark ettim,
çayımı aldım elime, balkona çıktım…Oturdum bir süre izledim
geceyi… O kadar sessizdi ki gece, ışıklar sönmemişti hala kimi
evlerde…Kimileri çoktan yatmış…Birkaç genç serseri müzik
dinleyerek geçtiler yoldan, gülüşleri sahteydi, yapmacıktı sanki…
Sade, yalın, ve yalnız bir gece…Sessizliğin içinde çok ses
işittiğimi düşündüm…Gecenin içinde, çok sesli senfoniler
çalınıyor gibiydi…Evlerin ışıkları, önlerinde duran arabalar,
yanıp sönen lambalar…Kim bilir ne söylenir içerilerde,
uyuyan insanlar düşlerinde, neler sayıklar? Ne gizler , ne
saklar boyalı duvarlar, kapalı kapılar ardında neler yaşanır,
kim bilir?....

Peygamberimiz (s.a.v)’in bir sözünü hatırladım, daha çok gençken,
henüz o zamanlar uykudayken , söylenmiş veya okumuştum bir
yerde:Geceler hakkında beni bildiklerimi bilseydiniz, asla geceleri
dışarı çıkmazdınız’dı galiba, veya bu anlamda bir cümleydi…
Her aklıma geldiğinde ürpertir beni..Zaten çok cesur biri sayılmam,
karanlıktan korkmayan nadir insanlardan olmak istemişimdir hep.
Ama korkarım, 39 yaşımda, hala karanlık korkutur beni.

Yıldızları izleyeyim dedim, baktım sadece bir yalnız yıldız,
uzaktan gülümsüyor mu, ışık vermekten başka işi yok mu,
bilmem ama, siyah bulutların arasında tek başına duruyor…
Bütün yıldızları bulutlar saklamış arkasına, sakınır gibi
geceden, yazdan, insanlardan… Bencillik etmeyeyim şimdi ,
ben kırk yılda bir balkona oturmuşken, le başlayan cümle de
kurmayayım…Herkes yağmur beklerken, kuraklıktan söz
ederken, olmaz tabii..Yarın yağmur yağacak olmalı,
bulutların da işi var elbette …Toprağı ıslatmalı, güneşe
yol açmalı…Yarın yağmur günü, toprakla bulutun kavuşma
günü galiba…Tabii o tek başına bulutlara inat ışık saçan
yıldızım kazanmazsa savaşı…

Neler düşünmedim ki…Ölüm geldi aklıma, sevdiklerim…
Beni sevdiğine inandıklarım…Zaten ölümüm gelince aklıma
ağlayasım gelir hep, kendi ölümüne yas tutan benim gibisi
var mıdır?..)) Şimdi bu evlerde bir gün, çok değil bir elli yıl
sonra başkaları ışık yakacaklar, başka hayatlar, başka düşler,
başka mutsuzluklar…Öyle bir döngü içindeyiz ki gerçekten
kısır, gerçekten doğurgan, ne olduğunu bilemediğimiz bir
nefes almak yolu bu…Gidenler, gelenler, gidip de dönmeyenler…

Olumsuzlukları yazıyorsun , diyor bir arkadaşım, dostum,
sırdaşım, biraz da umut ver, umuttan söz et… Var mı umut,
siz görüyorsanız bana da söz edin?..Gerçi koca gökyüzünde
bir tek yıldız direniyorsa ışık saçmak için, bütün kara bulutlara
rağmen, doğru, umuttan söz edilebilmeli…Belki o yıldızın tek
amacı bu umudu verebilmekti, kim bilir?...


‘İşte yine bir can sıkıntısı / bana bir şiir yazdıracak’ demiş ya
şair, otururken gecenin sesiyle, bunu yazmalıyım, dedim…
Bozuldu gece, kalktım, içeri girdim balkondan, yine pc,
yine word sayfası ….Bir de baktım, sıkıntı kalmamış…
Bazen gerçeklerden kaçmak yerine, düşünmek bile
yetiyor insanı rahatlatmaya.Tavsiye ederim, gecede tek
yıldız olsanız bile, bazen bir şans verin kendinize,
balkona çıkın… Düşünün, gecenin sesi bölüp yok
edecektir sıkıntınızı…Umudu kendiniz yaratın, benden
ve hiç kimseden beklemeyin..Başarabilirsiniz, bundan eminim..

Yıldızınız bol olsun, yağmurunuz da…
İkisi birden ne kadar olursa, hem yağmur, hem yıldız…))
İyisi mi, kendi yağmurunuzda ıslanın, kendi gecenize ışık saçın.
Tek yıldız olsanız da…

Bir bardak çay, belki bir sigara, bir de gecenin sesi, haydi balkona!........


ferkul


15 Haziran 2007

9 Haziran 2007 Cumartesi

sevmek bana yakışmıyor


Sevmek bana yakışmıyor,
Taşı dağa eklesem,
Kulu 'sultan' eylesem,
Çula ipek döşesem,
Yollarınız bitmiyor.
Sevmek bana yakışmıyor….

Hep kendimden verdiysem,
Sevdikçe ben, eksildiysem,
Ne anlarım ben sevgiden,
Veresiye sevdiysem…
Uzak durun dostlar bana,
Sevmek size yakışıyor…

Kuru ekmek, soğan derken
Pasta , börek istersiniz...
Bir bardak çay verirken,
Kahveler de yetmez olur.
Derim size sevmek bu mudur?
Bende azı çoğu yoktur,
Sevmek bana yakışmıyor…

Yüzümü 'kan' eylediniz,
Kapımı 'dar' ,eylediniz,
Sokağı toz eylediniz,
Gözümü yaş bellediniz
Verdikçe hep, istediniz,
Kıymet nedir, bilmediniz,
Yok günümde, nerdeydiniz
Sevmek size yakışıyor..

Kalemimi kırsam bile,
Dilim tutmaz gelir dile.
Karşılıksız seve seve,
Bülbül bile gelir dile...
Bakamazım şimdi güle.
Vermiyorum artık veresiye,
Neyleyim , bu yürekle,
Sevmek bana yakışmıyor….

Kol veririm el, verene,
Can veririm 'can , diyene.
Yüzün dönüp küssem bile,
Sevmiyorum, diyemem ki,
Sırrınızı vermem ele,
Yalancıktan olsa bile,
Sahte 'gülüm' , diyemem ki,
Sevmek bana yakışmıyor...

Gidene dur, diyemem,
Dikene 'gül', diyemem,
Sevmeyene 'yar', demem,
Kirli yolda yürüyemem,
Cana, kansız olamam ki,
Sizin gibi sevemem ki,
Dostlar , kusra kalmayın,
SEVMEK SİZE YAKIŞIYOR...



ferkul

7 Haziran 2007

6 Haziran 2007 Çarşamba

Mutfağa örtüler aldım bugün.. Beyaz çiçekli çiçekli örtüler… Desen desen, çiçek çiçek beyaz örtüler…. Çiçek bahçesine döndü mutfağım..Mini fırına örttüm, mikro dalgaya, aspiratöre, hatta tost makinesine bile.. Kalsaydı bir de başıma örtecektim neredeyse…

Mutfak benim yaşam alanım… Bir televizyon ve bir kanepe ile iyice genişlettim alanımı. Bir de bilgisayarım tabii vazgeçilmezim… Hatta lap topuma da örtü örtsem miydi, diye düşünmedim de değil…

Mümkün olsa çevremizi, evimizi güzelleştirdiğimiz kadar kalbimize yansıtsak o örtülerin çiçeklerini… Yaşamımızda sergilesek güzelliği…Hangi örtü, hangi çiçekli desen kapatabilir yaşanılan olumsuzlukların üzerini? Hüznü örtebilir miyim, içimdeki benden bir parça olan yaşanılmışlıkların üzerine? Bütün kötülükleri, söylenilen , acıtan gerçekleri çiçekli bir örtü kapatabilir mi? Belki o çekindiğimiz, her zaman korktuğumuz soğukluğuyla, ölümü karşılarken insanın kefenle örtülmesi de, günahların üzerine çekilen bir sünger_ dir, kimbilir?...

ferkul


3 Haziran 2007


BUGÜN GÜNLERDEN ŞİİR



İçimde birikti kinim,
Yaşamaya yok meyilim,
Esen rüzgarlara yenildim,
Burada başlıyor şiirim,
Yar deyip de bildiğim...
Okuyacak mısın?.......


Uzattım saçlarımı
Dokuyacak mısın?...
Mısralara yazdım adını.
Kaydettim her ahımı,
Okuyacak mısın?...

Dua ile, geldim sana
Vedayı unutacak mısın?...
Yüzün dönüp yaradana
Yakaracak mısın?...


Koştum,koştun,hep yoruldun,
Şimdi duracak mısın?
Bitti yarış,dindi fırtına,
Başın dönüp, bir gün bana
Bakacak mısın?

Sevdayı taş mı sandın
Fırlatıp atacak mısın?
Kışa çevirdin baharı,
Sulara mı saldın adımı,
Kuru sözü yaş mı sandın
Unutacak mısın?..

Dünde kaldı yarınlarım,
Düşlerde mi umutlarım?
Bir gün gelip,’ ben de varım’
Diyebilecek misin?

Ufka uzattım ellerimi,
Tutacak mısın?
Yere , göğü çınlattı sesim,
Duyacak mısın?
Bugün günlerden şiir,
Yaşayacak mısın?...


ferkul


5Haziran 2007