say ki

Say ki bu dün doğdun
Onsekiz yaşında
Ve bir kasım sabahdasın
Ocağa çayı koydun
Gülümse düşen yapraklara
Bir sigara yak inadına
Bir şarkıya başla
İçinde aşk olsun
Dostluk olsun
Sevgi olsun
Say ki hiç yanılmadın
Yalan nedir bilmiyorsun
Say ki hiç yaşamadın
Bugün baharın olsun

.



ferkul
19 kasım2016
12:35

öyle işte

Hani bazen olur ya;

Havada bir can sıkıntısı, yağıverecekmiş gibi kararır ya bulutlar, aydınlığı ve sıcağı ararsın gün boyu. Ne yağar, ne yağdırır, ne de aydınlanır dünya. Yağsın İstersin, damlalar karışsın toprağa, sel alsın götürsün bu bungunluğu, şimşek çaksın, gök gürlesin, tufan olsun, sonra güneş yedi güzel çocuğunu getirsin diye beklersin ya renkleriyle, neşesiyle, kahkahasıyla, getirsin diye seni kendine, yağmaz!  Seni dinlemez bulut dediğin, duymaz ya gökyüzü, beklersin, beklersin, yine de; yağmaz !... Bir damlayı esirger kurumuş, toza bulanmış topraktan, işte öyle.

Hani bazen olur ya;

Boğazına takılı bir yumruk gibi kelimeler, söylemek istedikçe yüreğinden sökün etmez harfleri, sesin çıkmaz, ruhun susar, kalemin kırık, kalırsın öylece. Halbuki coşsun istersin, dökülsün salkım saçak, söğütler gibi, dökülmez. Durulur, beklersin. Gün olur, gelir konuşma zamanı dersin, gün olur dağılır içimdeki isyan. Dönmez döner dedikleri devran, susmaz içindeki çağlayan, yine de susarsın, beklersin, umut fakirin ekmeği, suyu, aşı, dersin. Dersin, dersin…   O gün gelmez !..

Hani bazen olur ya;

Pencere önlerinde,  denizin maviliğinde, bir arkadaşınla sohbette, bazen otobüste dışarıdan hızla geçip giden insanların içinde, bazen bir filmin orta yerinde, bazen de en ummadığın bir saatte, düşünmeyi ve beklemeyi unuttuğun bir anda, bir hayal konuverir dalına, şaşkın bir güvercin gibi, nerede olduğunu bile hatırlamazsın,  dalar gidersin,  adının her harfine takılı kalır ya bakışların, kalırsın öylece, bir ah dökülür ciğerinden, sessiz, cümlesiz,   işte öyle…

Hani bazen olur ya;

Canın yanar, yüreğin ısınmaz artık, insana dair ne varsa bildiklerinden utanırsın, utandırır yaşadıkların. Dostmuş, sevgiliymiş, arkadaşmış, kardeşmiş, hepsini bir kenara atasın gelir. Yalandan, dolandan, sahtelikten, riyadan usanırsın.  İki kişiyken tek olmak nedir  bilirsin, bilirsin akşamüstü kalabalığındaki o kedi yalnızlığını, bilirsin de tekliği yeğlersin yine de, yalnızlık yoldaşın olur, kendine sarılırsın, istemezsin kimse olsun, sarsın yaralarını, tuz basmaktan başka ne işe yarar senden başkası dersin, kabuk bağlar, kanamaz olur, sökülür tek tek teninden ter gibi, atarsın bütün güvensizliğini, yaşamışlığını, yaşamamışlığını, yaranı da unutursun, yalnızlığını da. Gün olur gecenin bir yarısı düşer aklına kimsesizliğin,   işte öyle.

Hani bazen olur ya,

Bir tek ‘’O’’  görendir  seni, bir tek ‘’O’’  vardır bilen, tanıyan, koruyup kollayan, ruhuna su serpeleyen, sığınırsın, dayanırsın, dayarsın sırtını dualara, var olursun. Tanıdıktır, bildiktir, yabancı değildir, seversin, ellerin açılır, gözlerin kapanır, başın secdede, yanarsın, sönersin, yeniden doğarsın…

Ve yağmur yağar

Güneş açar,

Gökkuşağı kaplar kara bulutların yerini.

Olur ya, aydınlanır yüreğin…

İşte, öyle…

ferkul

15 kasım2016

00:36

Ruh_i Derun

İçimde isyanı denize dalgaların
Bu akşam her akşamkinden daha fazla dargınım
Durdurup şarkısını zamanın
Düşünmeden, duymadan, hissetmeden
Derinliğinde kaybolarak hayalimdeki ruyanın
Uyumak istiyorum...

.

ferkul
12 kasım2016
02:38

UNUTTUM

UNUTTUĞUMUZ BİR ŞEY Mİ_YAŞAMAK?


Hatırlamaktan çok ,uzak kaldığım bir çok şey var, unutmaktan öte, yok saydığım yaşamda. Çoğu zaman görmezden gelerek,yanından geçip gittiğim duygular var.

Sanki kuvvetli bir rüzgarmış gibi, esip götürmüş, silip süpürmüş tüm güzel duyguları…
Bir kırmızı gülü ne zaman en içten kokladım, ne zaman küçük bir çocuğun başını okşadım sevgiyle, ne zaman yalansız gülümsemeler yakaladım aynalarda?... Nerede o sıcak güneşli, kuş sesleriyle doğan günler?... Kendimi var saydığım bir yaşam, nasıldı?.. Unuttum…


Unuttum… Unutmayı marifet sayarak,unutmayı yaşamdan sayarak… Görmezden gelmeyi, bakıp bakıp pencereden, dışarıdan seyretmeyi, gerçeklerin üzerine bir duvar örmeyi maharet bilerek, yakama yapışan hüznü huzur sanarak… Nasıl bir mesafede kaldı da ulaşamadım ümitlere, gerçekten istenilen, her bir parçası kendimden olan hayaller neredeydi, uzun günlerin yıldızsız gecelerine mi saklandı küçük bir çocuk gibi konuştuğum, bir şeyler dilediğim her zamanki o sevimli ay dedem?.. Hiç bitmeyecek gibi yaşanılan dostluklar,içten sevilerim nasıldı?.... Unuttum…


Unuttum, taşın sert, toprağın yumuşak olduğunu… Dağlara bakınca yükseldiğimi,gruba karşı dalıp gitmeyi, denizin dalgasında kaybolan düşüncelerimi, sonbahar yaprağının daldan kopuşunu izlemeyi,çiçek çiçek açan bahara sevinmeyi unuttum… Nasıldı ışık, karanlıklar içinde aydınlanan neydi, söylemediğim kelimeler arasında gizlenmeden yanan neydi?.. Ateş gibi parlayan yüreğimde hiç unutmadığım kelimeler nerede kaldı?Söylemeyi hatırlamaktan kaçtığım cümleler nasıldı? Sanki söylenince bir den sihrini kaybedecekmiş gibi,bir balon gibi sönüverecekmişcesine…. Unuttum…


Unuttum, nisan yağmurunda ıslanırken yürümeyi... Yürürken nefes almayı,toprağa vermeyi ıslak umutlarımı, yeşertmeyi fidan fidan, boy boy büyütmeyi içimde kök salmış en içten samimiyetimle sevgileri… Elimde değil hatırlamak, doğru neydi, yalansız yaşamdan arta kalan şefkat neydi, teröre kurban gitmemiş , parçalanmamış yürekler nasıldı?... Ne denirdi sevgiliye?... Unuttum…

Bir güneş doğuyor ufukta.. Belki yeni bir gün başlıyor, merhaba, der gibi gülümseyen sabahlara... Unuttuğum bir çok şey sıralanıp önüme, biz de varız, hep vardık, hatırla, der gibi isyanlarda çığlık çığlığa… Bu sabahın kuşları cıvıl cıvıl, çiçekleri daha bir canlı…Renkleri hep kırmızı değil artık, beyaz ve pembe kelebekler uçuyor başımda... Unuttuğumu unutturmak için, hatırlatmak için nefes almayı , sanki yanı başımda hala eskiden dost bildiğim gülümsemeler çepeçevre kuşatmış dört bir yanımı.




Aynalara yansıdı güneş…. Uyandım….

Unuttuğum bir yaşam_ var_dı….. Hatırladım.
ferkul

24 MAYIS 2007

BUGÜNÜN HATIRATI

BUGÜNÜN HATIRATI

Kapı açıldı. İkisi birden karşıladılar beni. Saçlarında aklar, yüzlerinde ben hiç değişmedim ifadesi. Neredeyse otuz yıl görüşmedik ama hâlâ aynı yüz, aynı bakış, aynı Nuray, aynı Azmi. Samimiyetin, içtenliğin, gençliğimin, çocukluğumun saf ve temiz yüzü, önderleri. Anne, baba diyecektim demeyeyim şimdi, o kadar yaş almamışlar henüz . Ama bir o kadar çok anne, babalar. Sanırım sadece benim değil, sayısını bilmediğim kaç Fatma’nın, kaç Ayşe’nin, kaç Ali’nin, kaç Mehmet’in babası, annesi onlar.

Hafta sonu olmasına rağmen erkenden uyandım. Heyacanla , sabırsızlıkla kattettim yolu. Kırk sekiz yaşımda olsam da atamadığım çekingenliğimi , o küçük, sessiz sedasız içine kapanık saçı örgülü kızı yaşarım sanmıştım yanlarında. Sanki her gün görüşmüşüz gibi, aradan onca yıl geçmemiş gibi, samimi, içten, birlikte uzun bir kahvaltı, çay sohbeti yaptık. Gençliğimin, saflığın ve kirlenmemişliğin hatıralarını okudum yüzlerinde. Olmuşlardan, olacaklardan, geçmişten, hayallerden, olmamışlardan, otuz yılın açılımından, evlatlardan, torunlardan bahsettik. Torun sevgisi evlat sevgisinden farklıdırı, babamın dediği gibi; evlatlar sermaye, torunlar kârı, yeniden yaşadım gözlerinde. Nasıl da sevgiyle parlıyor gözleri, cümleleri, torundan bahsederken… Hâlbuki asıl cevher kendileri, böyle bir dede ve ninenin torunu olmak bir ayrıcalık. Eminim daha şimdiden hissediyor bunu küçük Erk de.


Nuray hocam emekli olmuş ama sınıfa, zil sesine özlemi var gibi, Azmi hocam da olmuş olmasına ama öğretmenliğin hiç tükenmeyen o çocuk sevgisini kaybetmediği, hâlâ öğrencilerle yeniden başlayıp hiç bitirmeyeceği belli oluyor. Sanırım, öğretmenlik, sınıfta başlayıp mezara kadar süren sonu gelmez bir ömür.

Onlar benim şimdimin sebepleri. Beni ve kardeşlerimi okutmak istemeyen, kız kısmı okur muymuş diyen babama hiç üşenmeden , ısrarla her yıl uzun uzun ikna konuşmaları yapan, yazmama, içimi kaleme ve kağıda dökmeme sebep olan, önderlerim, rehberlerim, en büyük abim, ablam, sebebim, öğretmenlerim.


Onları hala on üç yaşımdaki, on beş yaşımdaki, on sekiz yaşındaki Fatma kadar seviyorum.
İyi ki tanıdım, iyi ki öğretmenim oldular.
Onlarla, yenidenliği yaşamaktan çok mutlu oldum.

Bugün ben öğretmenlerimi ziyaret ettim.

.
ferkul
8 kasım2016
21:19

DOĞRUDUR

DOĞRUDUR; KÜLLERİMDEN DOĞUŞUM

Hüzünlü şiirler yazdığım doğru, her bir dizesinden kan damlayan satırlarda yaşattığım hecelerim, kitaplar dolusu yalnızlığım doğrudur, anası ağlayan mutsuz bir çocuk büyüttüğüm yüreğimde, doğrudur pencere önlerinde güneşi gözleyen çiçekleri suladığım.

Günyüzü görmemiş salkım saçak ağaç köklerinde beslediğim doğrudur umutları, her bir hayalin kırılışından topladığım bir çok kırık dalım olduğu da. Bitmez sandığım kederlerden ördüğüm kumral saçlarımın da kısalığı, doğrudur. Her kandığım yalandan sonra kesildi her bir teli. Adını unutup tadını bildiğim acılardan biriktirdim uçlarını, uzadıkça kesiyorum, doğrudur.

Doğrudur bunaldığım, denizi başka mavi, martısı çığlık çığlığa, çekip gidesimin geldiği uzak ufuklara. Doğrudur var ile yok arası duruşum, yüzünde Ayşe’yi gördüğüm çocuğun Fatma olduğunu çok sonradan anlayışım, kalemi ararken silgiyi buluşum, silgiyle yazıyı yazışım doğrudur, gittiğim her yolun sonunda başa dönüşüm, aklımın da yüreğimden sökülüp, yitip gideceğini buradan anlayışım. Doğrudur ara sıra dalıp gitmelerim, gelmeyeceğini bildiğim kimseyi artık beklemeyişim doğrudur, tükenişim, bitişim…

Gülmelerim de olur ara sıra, gözümün bebeğini sakınışım gülüşümden, doğrudur. Olup bitene, yitip gidene, yalana, dolana, masumiyetsiz saflığa. Artık kimseye kanmayışım doğrudur. İnanmayışım her dost gülüşe, yağmurdan sonra çıkan gökkuşağına, karanlıkların aydınlanacağına, yeniden doğacağına bir günün, doğrudur umutsuzluğum.

Yine de: bir küçük su damlası, gecenin içinde parlayıp kayamayan yıldız, sabahın içinde duyduğum bir kuş sesiyle aydınlanır her günüm. Adını söyleyemediğim bir çok fidan yeşerir, büyür içimde. Tükenen her şeyle birlikte tükenmeyen bir ben’ i taşır yüreğim. Uzun saçlarını tarar, geçer aynaya, süslenir. Bazen de bir şarkı mırıldanır içinden. Neşeli, gülümseyen, coşturan şarkılar. Hercai mor menekşelerim vardır, kokusuz, renksiz ama diri. Yürüyüşlerim vardır uzun uzadıya, her adımında kendimi unuttuğum, kaldırım taşlarına adımı yazdığım, mısralarla, şiirle, aşkla yeniden başladığım bitişlerim vardır, usanmadan, bıkmadan yenilediğim, hayallerim.

Doğrudur, içimde kahkahası tükenmeyen bir çocuk beslediğim. Ellisinden sonra büyümeyeceği doğrudur. Varsın büyümesin, serpilmesin, umudu konuştursun, hayali yaşasın, uzamasın, kısalmasın, yaşlanmasın, var olsun. Kimse bilmesin, görmesin, kirlenmesin, kirletmesin, kanmasın, kandırmasın, gülüşü ve direnişi hiç bitmesin.

Doğrudur saçlarımı kısalttığım, böyle yakıştırdığım, her bir telinin kesilişinden sonra akıllanışım.

Bir öyleyim bir böyle, doğrudur istikrarsız duygulanışım. 

Ateş olup yanışım doğrudur, küllerimden yeşermesi bir fidanın.

Hepsi doğru, bir ben yanlışmışım, yanılmışlığım, yaşamışlığım doğrudur hiç yaşamamamışlığımdan türettiğim şiirleyişim…

Doğrudur, dört yanlıştan bir doğru çıkarışım.

Doğrudur bir ferkul’ dan  aydınlanmışlığım… Geceden sabaha uyanışım, gülmüşlüğüm, ağlamışlığım, yazmışlığım.Yaşamamışlığım…

Doğrudur, küllerimden doğuşum…

.

 

ferkul

29.09.2016

21:32

yeniden

Ve güneş doğar
Aydınlanır gün
Şiir olur gülüşün
Işır yüzün
Şarkı söyler kuşlar
Biter tükenmez dediğin
Her hüzün
 

...

ferkul

HANİ?

Hani bir şarkı duyarsın, aniden bir hüzün saplanır yüreğine.
Silinir var ile yok arası dünya gözünde.
Geçmişe de, geleceğe de kapanır gözün.
Takılı kalır dilinin ucunda mısralar.
İşte öyle...
.


ferkul