dost'a

Gitmeyeceksen kal.

Sana çay demlerim. Bir de pijama, çiçekleri al al. Otururuz balkonda. Sen söylersin; "Leyli de yar, loylu da yar loy loy lom". Sesinde kıyıya vurmuş bir deniz dalgası. Yürekte kor. Maviye hasret balıklar. Yeter ki kal, yalan söylemesin martılar. 

İstersen sus sabaha kadar. Dinlerim. Uzaklara dalıp gitmez gözlerin. Gök bizim, yer bizim, şu kör olmayasıca yaşamak, bizim. Gün de, gece de.Yıldızlar bizim.

Bitmeyeceksen kal. Eskimeyecekse umutlar.Eskitmeyeceksek gözümdeki feri, soldurmayacaksan al basmalı pijamayı. Sızlamayacaksa sözün beli, kırmayacaksan kelimeyi, hece hece söyleyeceksen aşkın türküsünü, kal...

Yerimiz de, yaramız da var. Kanatmadan sararız, kapanır belki zamanlara. Dar akşamlar unutulur. Kış biter, bahar gelir. Kal be bu akşam, bu karanlık sana da, bana da yar. 


Sonra uyursun. Su koyarım başucuna. Ocakta çay, kaynar durur. Belki ninni de söylerim. Allı turnanın türküsü, düş olur, düşer gözkapağına, çapağın olurum. Dalar gidersin bir düş masalına. Uyandırmaz hiç bir umut insanı düşerken. Kİ, düş de gün de, düşüş de ömürdendir...

Gitmeyeceksen kal. Unuturum senden önceki beni. Otururuz sabahlara kadar. Korkma, kaymaz yıldızlar. Rüzgar sessiz, yaz meltemi eser başucunda. Vurmaz camlara deli deli.
Böylesi yalnızlık ürkütmez beni. 

Durur saatin yelkovanı, saatler hep bir. Sen varsın, ben varım, Ocakta da çayım, hep var.
Belki kahve de köpürtür sevdalar. Kimbilir?


.

ferkul

26 ağustos2018
14:3

ÖYLE, böyle

Yazıyoruz işte
Öyle böyle. 

Konuşuyoruz kendimizle.Kimisi alıyor yüreğimizi avuçlarına. Kimisi duymadan dinliyor şarkısını hüznün. Kimisi de bîhaber ne mısradan, ne duygudan, ne şiirden, ne bahardan, ne de yazdan. Ne de elektrik telinde kalmış, kanadı kırık kuştan...

Öylesine iner gibi bir yokuştan, bazen yuvarlanır gibi bir tepeden, tırmanmaya çalıştıkça geri atsa da adımlarımız, vazgeçmiyoruz yürümekten. Çünkü kalem bir kere tuttuysa elinden, yapışır, sen bıraksan bırakmaz peşini kelimeler, düşünceler, düş/üş/ler...

.


Yazıyoruz işte. Öyle , böyle.


.


ferkul

9 mayıs2018

PENCERE ÖNÜ ÇİÇEĞİ

Fesleğen bile dokunmadan kokmuyorsa, 

Pencere Önü Çiçeği'ne dokunmadan kokusunu duyamazsınız.

Pencere Önü Çiçeği

Sizin aynadaki yüzünüz
Benim ruhum.

( BOŞ SAYFAYA)

Sana baktım, boş bir sayfaya bakar gibi. Söyleyecek çok şeyi olanların susma telaşlarında tedirgin. Öylesine uzaktan, dokunmadan, yazmadan, konuşmadan, söylemsiz. 

Boş bir beyaz sayfa nasıl haykırır insana, neler anlatır, bir bilsen.
Bir bilsen nasıldır uzaklar? Tutmak isteyip de tutamadığın bir el olur uçurumun kenarında, tam da düşecekken uzanırsın, seslenirsin, feryat edersin. Kopar gider tutunduğun dal, uçuyor gibi olur; uyanırsın. 

Her düşüşün bir düşü de vardır muhakkak hayatta. Her uyanışın bir düşüşü olduğu gibi. Benden bilirim, kendimden bilirim her boş sayfayı, rensizliğini de, rengini de ben boyarım halbuki. Beyaza, siyaha, griye ve hatta kan kırmızısına. Boyadıkça allanır, pullanır, önüme serilir hatıralar, yanılmışlıklar, yanmışlıklar, yanlışlar sıralanır önümde uçsuz bucaksız ovalar gibi. Tek başına bir ağaç gibi ortasında bozkırın, bulanır aklım; sana bakarım, kendime bakar gibi, kendime gelir gibi. Artık aynalara bile yansımaz gülüşün. Bırak derim, öyle kalsın, boş ve beyaz, unutulmuş, kurutulmuş güller gibi. 

Hatırlamak zor gelir çünkü insana, hatırlamak ağırdır, unutmak isteyene. Her düşün ayrı bir uyanışı vardır zira. Her sevginin boş bir sayfası.

En çok böyle zamanlarda kendimi bilirim. En çok sessizliğinde tanırım seni.En çok boş bir beyaz sayfada görürüm ikimizi. Ki, en çoklarda yalnız ve sevgisiz kalır insan, en çok sevdiğin yaralar seni.

En çokları en yoklarda bulduğunda seni bulursun, bilirim. İnsanın insana bakışı kadar yürekli boş sayfalardır çünkü asıl olan.

Sana baktım, yılların ağırlığında tedirgin. Boş bir sayfa olmuş artık yüreğin. Yıldızların dili yok ki, söylesin, geceye sitemi. Artık ne söylesen dile gelir mi, hangi harfi koysak sayfan renklenir mi?


Şimdi yok rengi kelimelerin. Ucu bucağı yok ki küsmelerin.

Ben sana küstüm, boş bir sayfaya küser gibi, denize ve göğe hatta maviye küser gibi, küstüm. ..

Boş bir sayfaya döktüm kalemimi.


Duydun mu sessizliğimi?


.

ferkul


29 haziran2018
03:17

yeter mi

İçimde tufandan kalan
Rüzgârsız bir uğultu
Yine kaybettim
İçimdeki çocuğu.

Desem ki çıka gelse yâr
Çiçek açar mı o bahar?
Geçti mevsim
Bitti şiir,
Neye yarar?

Bütün sokaklar çıkmaz
Bütün caddeler bana dar.
Koşsam, yürüsem
Hızlı hızlı,
Düşünsem,
Üşümesem yıldızsız akşamlarda
Taşa vursam
Başı tutsam
Devirsem bütün çamları
Reva mı
Haberi var mı?

Dost demesem
Yâr etmesem,
Var etmesem
Umut desem
Unut desem
Gel desem
Dünü geçtim
Yarın var mı?

İnadına yaşayarak
Uzaklaşsam kıyıdan
Bir küçük yelkenliyle
Düşsüzlüğe el sallayarak
Savursam dumanını
Cigaramın,
Savrulsam.
Yazsam,
Sussam,
Uyusam.
Geçer mi?


Bir denize
Bir martı
Yeter mi?



.
ferkul
4şubat2108
18:28

..

Şair,

Beğenmedim.
Sil baştan
Yaz
Şiiri...

.
ferkul

kürkçü dükkanı

Toprağımdayım. Yürüyorum uzun uzun.Çocukluğumun ve gençliğimin sesini duyuyorum kaldırımlarında. Attığım her adımda saçları iki yana örgülü o küçük sessiz kızı hatırlatıyor sanki. Caddelere uzanıyorum, dükkân ve mağazalara. Şehirleşmenin soğuğu yansımış kaldırım taşlarına, yerleşmiş sanki. Işıltılı, aydınlık sokaklar. Yine diyorum, yine buz gibi taşlar, burada da buldu beni. Üşüttü yaz sıcağında ellerimi.


Ayaklarım meydana götürüyor istemsiz bir kaç adım daha.Babamın dükkânı yerinde duruyor, sanki hâlâ yaşıyormuş gibi. Kapısından içeri girsem karşılayacak, yine "ben geldim baba" desem elime tutuşturacak sanki gözlerini. Halbuki ismi değişmiş, rengârenk ve çeşit çeşit telefonlar kaplamış dokuttuğu halıların yerini. İnsanlar ölünce duvarlar yaşar mı ki? Toprağın altından da tutar mı insan insanın yüreğinden, duyar mı ki sesini?

Gençler geçiyor yanımdan, çocuklar, gülümseyen yüzleri, canlı kanlı bir neşe.
Mutlu bir toprak benim toprağım, dedirten bir samimiyet. Bizler de mi öyleydik, ne çok anlamsız şeylere gülerdik, ne çok sebep bulunurdu kahkahaya onca kederin ortasında. Ne çok üzülürdük bir karıncanın yuvasına, kanadı kırık kuşa. Papatyanın akşam olunca yere kapanışına yazdığım şiir geliyor aklıma, gülümsüyorum. Gülümseten hatıralar da varmış diyorum. Belki de büyümek en çok gülüşlerini çalıyor insanın dudaklarının kenarından. Daha az konuşup, daha az gülmek mi büyümek demek?


Yıllarca memleketten uzak yaşarsan, sokaklar boyunca yürüdükçe selamlaştığın, iki kelime derken, dakikalarca kaldırımı işgal ettiğin günleri özlersin. Bazen yürüdükçe yüzlere bakarsın, tanıdık bir göz görememek de hüzünlendirir seni. Bu hüzün zaten sana yazdıran, değil mi?
Şimdi toprağımdayım.Çocuklar büyümüş, gençler yaşlanmış, tanıdık bir gülümseme arasam da görememek şaşırttı beni. Yine de gülümsedim bana benzemeyen çocuklara.Her zamanki meşhur motor sevdalısı halkıma, önümden geçen biri siyah, biri beyaz bakan uysal köpeklere. Sıkışık olmayan, korna sesi duyulmayan trafiğe.


Huzur.


Çocukluğun ve gençliğin sesini duymakta mıymış? Aynadan seyredermiş gibi kendini, yürümek miymiş? ferkul'un geçtiği sokaklardan geçerken adını yazmak mıymış, bir kaç duvara silinmiş bir kalemle? Yıllar önceden bilip tanıdığın, eskimiş ama yürekli evlerin kapılarını çalıp çalıp kaçmak isteğinde miymiş😊


Yeniden ve hep varmış gibi, yine o küçük kızmış gibi hissetmek miymiş?

Belki de huzur, hâlâ sevdiklerinle var olabilen bir toprağa ayaklarınla dimdik basabilmekte.



Ne dersiniz?




.


ferkul
9temmuz2018
21.44
.
( Belki devamı gelir, kimbilir? Bir dahaki sefere bahçemizdeki ayva ağacının ve kokulu derenin hikayesini anlatır ferkul.
Olur mu, olur😊)

söyle

Karanlığa isyan ederdi
Dili olsaydı, gecenin.

Halbuki suç, güneşin.
Ne vardı bir kızıllık uğruna dağların ardına saklanacak? Ne vardı ışıksız bir aya teslim olacak?

Bekle dur şimdi, sabah olsun, gün ışısın, gülümseyeyim diye kırmızı güllere. Onlar da solar yaz geçince, mevsim bitince.
 
Bakarsın işte böyle uzaktaan uzaktan. Sakınır gibi kendi ışığını yansıtan aydan, saklanır gibi kendinden.

Bekle dur aydınlığı. Her gün, her akşam böylesi bir sabahı beklemek, bir gece lambasına tutsak, böylesi bulutsuzluk, bu kadar mavisizlik yetişmez mi?

Kolaysa sabret şimdi.Yıldız say dur, onlar da vefasız çıksın, kaysın gitsin karanlığın içinden.

Çık çıkabilirsen işin içinden.Yırt at geceyi, sabahları bulabilirsen.



İşin yoksa bir şey söyle.



.


ferkul
8 temmuz2018
03.06